De Gek Gedraaide Wereld

Domino

2011-10-17T00:45:00.001-10:00

De eurocrisis is een systeemcrisis geworden. De graaizucht van de financiële wereld heeft er voor gezorgd dat er vandaag een dringende nood is aan een gecoördineerde herkapitalisering van de banken, desnoods met overheidsgeld en een transparante waardering van de blootstelling aan schuldpapier van probleemlanden. De Europese toezichthouder op de banken EBA heeft die cijfers al opgevraagd en werkt aan criteria voor zo'n gecoördineerde herkapitalisering. Concrete voorstellen worden van Europa verwacht op de Eurotop van 23 oktober. Die bepaalt ook de verdere steun aan Griekenland. De onrust over de eurocrisis groeit zienderogen. Een implosie van het wereldwijde financiële systeem is een certitude indien de eurocrisis niet bedwongen wordt. Momenteel lijkt alles erop te wijzen dat het van kwaad naar erger gaat met het wereldwijde financiële systeem. De wereldeconomie staat op de drempel van zware calamiteiten. Of het nu gaat falende economieën, hardnekkige oude oorlogen of nieuwe conflicten : steeds blijven de gezaghebbende instanties zoeken naar uitblijvende oplossingen. Het domino-effect is navenant en de probleemoplossers hinken steeds achterop. De sfeer in de straat wordt intussen grimmiger. De graad van beschaving neemt zienderogen af naarmate het geld der beschaafden verdwijnt. Niemand gelooft nog dat dezelfde centrale bankiers, financiers en politici die verantwoordelijk zijn voor deze economische crisis, ook zullen instaan voor een adequate oplossing. Besparingen zorgen voor economische achteruitgang, wat op zich weer een reden is om te besparen. Het is ontegensprekelijk dat we weldra in zwaar economisch, politiek en sociaal onweer terecht komen. Grove incompetentie en grenzeloze inhaligheid liggen aan de basis ervan. Intussen blijft men hangen in de ontkenningsfase… de wereldeconomie zit volgens Wall Street en de Europese leiders nog steeds niet in een depressie. Het enige debat onder "experts" is of het al dan niet een "double dip" recessie betreft. Echter, voor de man in de straat - geteisterd door dalende lonen, hogere prijzen, hardnekkige werkloosheid, stijgende belastingen en strafmaatregelen (bezuinigingsmaatregelen) – is deze depressie al lang een feit. Naarmate de gevolgen van de depressie zullen aanslepen, zullen oorlogen zich vermenigvuldigen en zal de burgerlijke onrust toenemen. Opstanden die zich enkele maanden terug manifesteerden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, worden weldra ook legio in de V.S. en Europa. Bewegingen als de “Indignados” en de” Occupy Wall Street” zijn een voorbode van een rits aan bewegingen die vooral duidelijk maken waartegen ze in opstand komen zonder oplossingen te kunnen bieden. Het volk vermoedt dat een economisch instoring op een bepaald niveau onvermijdelijk wordt. Overheden en centrale banken zullen onverbiddelijk elke laatste dollar, pond of euro uit de beurs van het volk wringen door middel van belastingen en besparingen. De vrolijk graaiende meute heeft plaats gemaakt voor een verontwaardigde kliek morrende werklozen, terwijl het aandeel armoezaaiers onverbiddelijk toeneemt. Eénmaal het volk finfnacieel niks meer te verliezen heeft verdwijnt helaas ook zijn beschaafde gedrag en vloeit er bloet door de straten. China van zijn kant, groeit als nooit tevoren en bekijkt alles rustig vanop de zijlijn. De machtsverhoudingen worden langzaam maar zeker bijgestuurd.

Bijzondere mensen in de gek gedraaide wereld

2011-10-11T10:54:00.000-10:00

Lowieke Luyten uit Vessem en Egbert, de eilandwachter van Rottumerplaat.

Of bekijk de flash versie.

How Many People Can Live on Planet Earth (FULL)

2011-10-11T00:13:00.000-10:00

The population bomb is the end of human civilasition as we know it...

Graai !

2011-10-10T00:23:00.003-10:00

In de Belgische krant "De Morgen" verscheen volgend stuk over de grenzeloze inhaligheid van de westerse financiële wereld. De pen werd gehanteerd door Geert Noels, hoofdeconoom van Econopolis.

Een Ponzischema of piramidespel is tot een kunst verheven in onze westerse wereld: een schema waarbij de beloften groter zijn dan de mogelijkheden Angstige beleggers verzamelden zich in 1920 voor het kantoor van Charles Ponzi in Boston. Angst sloeg bijna om in woede, want de mensen wilden hun centen terugkrijgen. Net op dat moment kwam Ponzi in zijn peperdure Locomobile voorgereden en zwaaide met een stapeltje bankbiljetten. Er is geen cent verloren gegaan, riep hij, alleen domoren willen nu uitstappen. Met bluf en arrogantie kon hij de illusie nog een aantal maanden volhouden. De bibliografie van Charles Ponzi zou standaardlectuur moeten zijn, want een Ponzischema of piramidespel is tot een kunst verheven in de huidige westerse wereld. Een schema waarbij de beloften groter zijn dan de mogelijkheden kwalificeert voor deze vorm van fraude. Sommige beloven te veel en lopen tegen de lamp, zoals Ponzi. Madoff beloofde minder, en hield het dertig jaar vol. Charles Ponzi zou een verdiende winnaar van de Nobelprijs economie zijn, nu het ook postuum kan, want de wereld is een Ponzi-economie geworden. Het banksysteem zoals het zich in de afgelopen dertig jaar heeft ontwikkeld, is daar een voorbeeld van. Een groot piramidespel gebaseerd op onhoudbare beloften. Een groeiende massa kredieten verleend aan gezinnen, bedrijven en landen. Het Grote Ponzischema is steeds op zoek naar de volgende gezonde balans om zijn niet aflatende vraatzucht naar goed geld te stillen. In Angelsaksische landen werden de gezinsbalansen vergiftigd. Toen dit potentieel was opgebruikt, ging Ponzi globaal. Verpakt met een strikje werden de schulden aangeboden in onaangetaste sparende landen. Deze Ponzi had veel handlangers nodig maar vond die gemakkelijk in de sector, mits het schuiven van wat penningen. De overheden knepen een oogje toe, misleid door de 'economische groei' van MegaPonzi, tenminste volgens hun statistici. In het gewone circuit werden nu alle balansen vergiftigd, overheden inbegrepen. Het wereldwijde westerse Ponzischema laat zich hier echter niet door afschrikken. De laatste gezonde balans moet er ook aan geloven: die van de bank der banken, de centrale bank. In de VS ging de Federal Reserve al voor de bijl. In Europa klinkt de sirenenzang om dit stichtende voorbeeld te volgen en wordt de ECB verleid, geduwd, afgedreigd. Dit schuldenmonster zal pas tevreden zijn als iedereen mee in het schema zit. De bank Dexia is maar een episode in dit verhaal, maar wel erg een exemplarische. De opgebouwde piramide van wankele beloften, dubieuze kwaliteit en gestolde hebzucht werd deskundig opgebouwd door een groot aantal architecten in het afgelopen decennium. Nu wordt de staat en de centrale bank gevraagd dit vergif tot zich te nemen. Meer nog, er is zelfs geen schroom om het toxische aan de burgers en de centrale bank te laten, en te vragen om mede-eigenaar te mogen blijven van het gezonde. En naast de grote westerse schuldenpiramide, zijn er nog kleine, lokale Ponzischema's. Al de beloften die maar haalbaar zijn als we in de verre toekomst sneller zullen groeien als in de schuldgevoede groeiperiode. Een utopie. Het bewijs: de gemiddelde groei vermindert nu al elk decennium. Van 4,9 procent in de jaren zestig, over 3,3 procent in de jaren zeventig, 2 procent in de jaren tachtig en negentig, naar 1,4 procent in het afgelopen decennium. Zonder de spectaculaire demografische groei zou het in de afgelopen tien jaar maar 1,2 procent zijn geweest. Als volleerde Charles Ponzi's rijdt men met een grote wagen voor de verontruste menigte en zwaait men met centen naar de camera's. De keizer is echter naakt, het geld is op.De minst ervaren groep zal het grootste slachtoffer zijn van dat westerse schuldenmonster. De komende generaties. Hun onbevlekte balans is nu al vergiftigd met schulden die tot hun oude dag reiken. De rentelasten die het zullen verzwaren, worden vandaag kunstmatig laag gehouden door de centrale banken. Ook dat is een onhoudbare politiek. Het zal immers de schaarse gezonde reserves doen smelten: de pensioenfondsen en verzekeringsreserves. De laatste gezonde appels voor een moeilijke tijd. Niemand neemt het op voor de volgende generatie, voor de voorzichtige spaarder, voor de kleine niet-gulzige bankier, voor de belastingbetaler, voor de kleine man, en soms al deze tegelijk. Ze worden voorgehouden dat geldontwaarding, zeg maar 'inflatie', hen zal redden. Weten ze veel dat het monster gewoon zijn volgende slag voorbereidt? Want als het geld uiteindelijk waardeloos is, kan het proces weer opstarten.
Dit hele proces herleiden tot 'bonussen' onderschat het ingenieuze proces. We komen uit een periode van gigantische normvervaging, kortzichtige politiek en gebrek aan inzicht in duurzame systemen. Ik blijf hoopvol dat we dit monster kunnen stoppen. Een eerste kleine test is de redding van Dexia. België is in de greep van de wereldwijde Ponzi-economie. Slechts enkele landen hebben de lokroep kunnen weerstaan. Kleine landen, met een hechte bevolking en een gedragen langetermijnvisie. Noorwegen, Zwitserland, Nieuw-Zeeland... Niemand weet hoe lang ze zullen weerstaan. Laat ons hopen dat we het met zijn allen kunnen bevechten. We kunnen de slag zelfs winnen, maar elke nieuwe zet zal dan winnend moeten zijn...

What does it feel like to fly over planet Earth?

2011-10-03T04:52:00.000-10:00

Onze planeet lijkt vanuit de ruimte bedekt met duizenden lichtvlekken die via flinterdunne slierten met elkaar zijn verbonden... Het licht der civilisatie als bewijs voor de gigantische impact van het ras "mens" op zijn biotoop. De metafoor van een ziek organisme dat aangetast lijkt door een schimmel.

Pentti Linkola

2011-10-03T03:22:00.001-10:00

A life dedicated to nature.

Macht

2011-09-15T01:08:00.002-11:00

De geschiedenis van de mensheid is een aaneenschakeling van wereldordes die elkaar afwisselen op het ritme van opkomst en verval van grote mogendheden. Dikwijls ging dit gepaard met spanningen en conflicten – maar niet altijd. Midden achttiende eeuw waren China en India de economische sterkhouders van de wereld. China vertegenwoordigde op dat moment meer dan 30 % van de wereldeconomie en samen met India produceerden beide landen zowat de helft van alle goederen in de wereld. Europa was toen goed voor minder dan een vijfde van de wereldproductie. Maar dan startte in Groot-Brittannië de eerste Industriële Revolutie, enkele decennia later gevolgd door de rest van Europa. Op minder dan zeventig jaar werd Europa het centrum van de wereldeconomie. Dank zij de kolonies wapperde de vlag van de 5 grote Europese mogendheden (Groot-Brittannië, Frankrijk, Oostenrijk, Pruisen en Rusland) over alle continenten. Ze beschikten alle over de nodige machtsbronnen om als grootmacht erkend te worden: economische, militaire en politieke macht. Ze waren allen bereid om die machtsbronnen ook te gebruiken en daardoor gezamenlijk de spelregels vast te leggen om de wereld te besturen. Toch waren ze niet op alle vlakken even sterk. De ene had meer economische macht, de andere meer militaire macht en sommige hadden meer politieke invloed. De vijf hadden ook elk hun invloedszone, waar ze soms met harde hand tussenbeide kwamen. Hun onderlinge relaties varieerden van kil tot warm naargelang hun macht steeg of daalde en dat drukte zijn stempel op de wereldpolitiek. Tegen het einde van de eeuw ontglipt het economische leiderschap aan de Europeanen, haast geruisloos, zonder dat de Europese staten dat beseffen. De Verenigde Staten zijn de Europese grootmachten voorbijgestoken, dank zij de trek naar het Westen, hun moderne productietechnieken, de massale migratie en hun natuurlijke hulpbronnen. Politiek spelen ze nog niet echt mee in de wereldpolitiek. Europa blijft de orkestmeester – tot grote ergernis trouwens van de Amerikanen die aanstoot nemen aan de superieure arrogantie van de Britten, die hen als quantité négligeable blijven behandelen. Vijftig jaar en twee wereldoorlogen later. Twee grote mogendheden – die zo machtig waren dat men ze als ‘supermachten’ omschreef – beheersen het wereldtoneel in 1945: de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Zij vormden geen tweeling. De Verenigde Staten bezaten meer macht en vooral meer politieke invloed omdat haar leidersrol in haar West-Europese invloedszone niet als dwingend werd aangevoeld. Ook de Sovjet-Unie had grote economische en militaire macht, maar haar politieke invloed werd in haar Oost-Europese invloedszone al snel als onderdrukkend aangevoeld. Maar net zoals hun 19e eeuwse voorgangers stroomlijnden hun onderlinge relaties de wereldpolitiek.

Om de rol te kunnen spelen van grootmacht heeft een staat een aantal cruciale machtsingrediënten nodig:

een duurzame (autonome en voldoende gedifferentieerde) economische basis

militaire middelen die in overeenstemming zijn met de beoogde doelstellingen

internationale en regionale erkenning als grootmacht

binnenlandse stabiliteit en een publieke opinie die instemt met een grootmachtenbeleid.

De capaciteit van grote mogendheden om een leidersrol te spelen ligt precies in het verschil tussen hun macht en die van de kleinere (‘secundaire’) staten. Grote mogendheden kunnen daardoor ‘voordelen’ bieden (zowel materiële als ideologische) aan andere staten die zich in ruil hiervoor inschakelden in een wereldorde die de macht en de leiderspositie van deze mogendheid bestendigt. Als secundaire staten dat niet willen, dan heeft een grootmacht nog altijd de mogelijkheid om die steun af te dwingen. De macht van een grootmacht ligt dus in haar relatieve machtsvoorsprong op haar ‘cliënten’. Neemt die voorsprong af, dan vermindert ook haar capaciteit om leiding te geven. Vandaag steken 4 mogendheden met kop en schouder boven de rest uit. De VS, China, Rusland en de Europese Unie. Net als hun voorgangers hebben ook de vier machten van onze tijd op de een of andere manier een hoeveelheid macht die hen in staat stelt de rol van grootmacht te spelen. Misschien wat eigenaardig in het rijtje is de EU. Dat is geen grootmacht in de klassieke betekenis van het woord. De Europese Unie vormt inderdaad een bizar mengsel van lidstaten en instellingen bóven de lidstaten. De macht in Europa ligt dus erg verspreid. Hoe economisch machtig de Europese Unie ook zal worden, precies doordat zij alle macht niet kan bundelen in één machtscentrum zoals een klassieke grootmacht, zal de Unie nooit in staat zal zijn zich te gedragen als een agressieve grote mogendheid. Dat maakt van de EU een curieuze nieuwkomer in de geschiedenis van de wereldpolitiek. De VS zijn militair gezien de machtigste mogendheid. Het staat buiten kijf dat zij eender welk land de oorlog kunnen verklaren, en elk regulier leger zullen verslaan. Politiek zijn ze echter erg gehavend uit de Irakoorlog van 2003 gekomen. Dat heeft hun aantrekkingskracht (soft power heet dat in het Engels) in de ogen van de rest van de wereld erg aangetast, vooral omdat dit samenviel met de relatieve vermindering van hun economisch gewicht in de wereld. In de wereldeconomie weegt Europa vandaag even zwaar als de Verenigde Staten. Hoewel dikwijls beweerd wordt dat de Europese Unie militair een dwerg is, spreken de cijfers dit tegen. De EU beschikt over een grotere troepenmacht dan de Verenigde Staten en heeft wereldwijd zowat 50 à 60.000 militairen permanent in militaire operaties. In vergelijking met de Verenigde Staten is het imago van Europa bovendien veel aantrekkelijker. China kent sinds 1978 nooit eerder geziene recordcijfers inzake economische groei. Jaarlijkse groeicijfers van tien procent waren decennialang de regel. Dat heeft zijn gewicht in de wereldeconomie fors doen groeien. Nogal wat Amerikanen vrezen dat China dank zij zijn snel groeiende macht zal uitgroeien de leidersrol van de Verenigde Staten, zowel in Azië als wereldwijd, zou uitdagen. Dat is niet het geval gebleken. Het valt op hoe Beijing zich sinds het midden van de jaren negentig in de eigen invloedszone als een ‘welwillende grootmacht’ gedraagt en op het mondiale vlak als een ‘verantwoordelijke medespeler’. Echter, de onheilspellende massieve overname van talloze cruciale Westerse bedrijven, samen met een nooit eerder vertoonde uitbouw van een militair systeem en het schrijnende gebrek aan respect voor mensenrechten en milieu, lijkt aan te tonen dat China een verborgen, lees minder verantwoordelijke’ agenda volgt. Rusland gedraagt zich dan weer als een klassieke negentiende-eeuwse grootmacht. Toen Vladimir Poetin er in 1999 aan de macht kwam, wou hij van zijn land opnieuw een sterke en gerespecteerde grootmacht maken, na het desastreuze en vernederende tijdperk van zijn voorganger Jeltsin. Vandaag is Rusland echter, net zoals Pruisen in het begin van de negentiende eeuw, de zwakste van de grote mogendheden en daarom erg gevoelig voor zijn status. Een land dat zichzelf als een grootmacht ziet, maar het gevoel heeft dat de overige grote mogendheden haar niet naar waarde schatten, heeft altijd de neiging kribbig te reageren. Maar er is vandaag meer aan de hand in de wereldpolitiek dan enkel het komen en gaan van grote mogendheden. Opnieuw is het zwaartepunt van de wereldeconomie bezig te verschuiven in de richting van een ‘postwesterse wereld’. De westerse mogendheden worden op zich niet zwakker, maar de rest van de wereld wordt sterker. Sommige vroegere ontwikkelingslanden zijn in de afgelopen jaren in snel tempo de echte motoren van de wereldeconomie geworden. Ze dragen nu de naam ‘groeilanden’. Het zijn landen als China, Rusland, India, Brazilië, maar ook de Centraal- en Oost-Europese landen, Mexico en Zuid-Afrika. Zij vertegenwoordigen vandaag, afhankelijk van de berekeningswijze, een kwart tot meer dan de helft van de wereldeconomie en groeien twee keer zo snel als de industrielanden. In 2008 al voorspelde de investeringsbank Goldman Sachs dat vier onder hen tegen 2027 de oude industrielanden achter zich zullen hebben gelaten: Brazilië, Rusland, India en China. Goldman Sachs bedacht hen met het letterwoord ‘BRIC’, naar de eerste letter van hun naam. Maar niet alleen de BRIC-landen, ook de overige ontwikkelingslanden scoorden de afgelopen jaren gemiddeld hoger dan de industrielanden. En er is nog meer nieuws. Ambitieuze multinationals uit China, India, Brazilië en Rusland rukken sinds 2002 op in de rangorde van de wereldbedrijven. In alle sectoren dagen zij de positie van de westerse multinationals uit, van staal, over telecom en diensten tot vliegtuigbouw. De overname van computergigant IBM door het Chinese Lenovo in 2005 en van de Europese staalreus Arcelor door het Indische Mittal een jaar later waren slechts het begin. Sinds 2002 is het aantal overnames van westerse bedrijven door groeilanden almaar in stijgende lijn gegaan. Deze situatie is dramatisch verergerd sedert de ‘Grote Recessie’ van 2008. De kritiek op het Westen was niet mals. Het Westen werd verantwoordelijk gesteld voor het uitbreken van de crisis, maar iedereen deelde in de klappen. Tientallen miljoenen mensen werden opnieuw onder de armoededrempel geduwd. Het westerse economische model verloor meteen alle aantrekkingkracht. In de zomer van 2009 maakte het Internationaal Muntfonds de balans op en waagde het zich aan een voorspelling. Tegen 2010 zou de wereldeconomie opnieuw gaan groeien, zij het slechts met enkele procenten. Maar die enkele procenten zullen te danken zijn aan de groeilanden. In 2010 zouden China en India respectievelijk met 8,5 en 6,5 procent groeien, Afrika met 4 en Latijns-Amerika met 2,3 procent. De Verenigde Staten daarentegen zouden nauwelijks groeien en Europa zou verder krimpen. De “Grote Recessie” is m.a.w. slechts een vertraging van korte duur in de opmars van de groeilanden. Welke gevolgen kan die opmars hebben ? De vuistregel is dat wie macht verliest, ook leiderschap inboet. Dat is de eerste conclusie. Westerse landen verliezen geen macht in absolute zin, maar in relatieve zin – en daarmee ook de capaciteit om de wereld te blijven sturen. Na meer dan twee decennia onmiskenbare westerse dominantie, zal de macht in de wereld opnieuw meer verspreid liggen over de verschillende continenten. De internationale organisaties die door het Westen werden opgericht, zullen zich hieraan moeten aanpassen op gevaar anders weg te deemsteren in irrelevantie. Een tweede conclusie is dat de financiële schok en de economische recessie de overgang naar een multipolaire wereld nog hebben versneld. De Verenigde Staten en Europa bezitten momenteel noch de middelen, noch de geloofwaardigheid om een leidersrol te spelen. Zij zullen de crisis wel te boven komen, maar intussen zal het zwaartepunt van de wereldeconomie opgeschoven zijn naar een meer verspreide, multipolaire machtsverdeling. Een blik op de multipolaire wereldordes uit vroeger tijden leert ons welke oermechanismen de wereldpolitiek kneden. De grote mogendheden spelen altijd de eerste viool. De eerste wet van de wereldpolitiek geldt nog altijd dat hun onderlinge relaties een sterke stempel drukken de wereldpolitiek. Die grote mogendheden spelen een ingewikkeld spel om macht, prestige en invloed. De toename of afname van hun machtspositie ten opzichte van elkaar bepalen hun gedrag en de rest van de wereld ondergaat er de gevolgen van. Net zoals vroeger zitten de kleinere staten gevangen in de bedding van de wereldpolitiek die getrokken werd door de relaties tussen de grote mogendheden. Ze kunnen in dit machtsspel ofwel partij kiezen, of trachten afzijdig blijven. Sommige proberen, ook vandaag, de ene grootmacht tegen de andere uit te spelen. Gesterkt door hun economische groei doen de grootste onder de secundaire staten zelfs af en toe pogingen om zich te verheffen tot de besloten kring van de groten, zoals vandaag India en Brazilië. De tweede oerwet werd door Lord Palmerston, de legendarische negentiende-eeuwse Britse minister van buitenlandse zaken, vastgelegd in de onsterfelijke formule: ‘We hebben geen eeuwige bondgenoten en we hebben geen eeuwige vijanden. Alleen onze belangen zijn eeuwig en permanent en het is onze plicht die te verzekeren.’ De beste bondgenoot van Engeland kon morgen zijn grootste tegenstrever zijn – en omgekeerd. De grote mogendheden zullen dus ook nu afwisselend met elkaar samenwerken als hun belangen hen in dezelfde richting duwen, maar dan weer met elkaar ruzie maken als tegengestelde belangen hen van elkaar wegduwen. De voorbeelden liggen vandaag voor het oprapen: de nieuwe maanrace, de wedren om de Noordpool en ook om de Zuidpool, de competitie om energie- en grondstoffen in Afrika, de Kaukasus en Centraal-Azië. Geïnstitutionaliseerd wantrouwen is het basiskenmerk van de onderlinge relaties tussen de grote mogendheden. In het verleden heeft dat vaak geleid tot instabiliteit en zelfs conflict… tenzij de grootmachten elkaar nodig hebben. Het verleden toont dat een multipolaire wereldorde, ondanks haar ingebouwde instabiliteit, toch lange periodes kent van stabiliteit en vrede. De oorzaak hiervan was steeds dezelfde: de grote mogendheden hebben elkaar soms nodig om hun doelstellingen te realiseren. Dat is meteen de derde oerwet van de wereldpolitiek: als grootmachten een gemeenschappelijke doelstelling delen, dan wordt de ingebouwde wispelturigheid van hun onderlinge relaties gekanaliseerd in een soort ‘sociaal contract’. Als dat gedeelde perspectief bovendien aantrekkelijk is voor de overige staten, dan aanvaarden deze laatste des te gemakkelijker de leidersol van de grote mogendheden.De steeds verder schrijdende mondialisering heeft de grootmachten vandaag meer dan in het verleden van elkaar afhankelijk gemaakt in cruciale domeinen: economische en financiële stabiliteit, energiebevoorrading en de transitie naar meer duurzame energiebronnen, voedselveiligheid en, bovenal, de gevolgen van de opwarming van de aarde. Het zijn uitdagingen die de grootmachten met elkaar delen en waarvoor ze elkaar nodig hebben. Als zij elkaar vinden in een gezamenlijke aanpak van deze kwesties, is meteen de vraag beantwoord of de huidige multipolaire wereld gekenmerkt zal worden door samenwerking, competitie of confrontatie. De vraag blijft natuurlijk in welke mate de verdeling van de wereldmacht zoals wij die in de geschiedenis kenden, vergelijkbaar blijft met de wereldmacht van onze huidige tijd. Een tijd die gekenmerkt wordt door 7 miljard mensen en alle nefaste gevolgen hiervan. De toekomst wordt een wereldstrijd om de laatste fossiele brandstoffen, om de laatste bewoonbare gebieden, de laatste ontginbare landbouwgronden, het laatste drinkbare water en meer dan ooit… de bescherming van het eigen goed en de eigen macht. De rust die ons op wereldschaal sedert hat einde van WO2 te beurt viel, geeft de nieuwe generaties de bedrieglijke impressie dat het altijd zo is geweest en altijd zo zal zijn. Helaas wijzen een alarmerend hoog aantal indicatoren in de andere richting. (naar R. Coolsaet).

Het woekerende virus

2011-09-14T01:47:00.000-11:00

Vijf na twaalf voor de Oceanen

2011-07-18T01:29:00.002-11:00

Een panel van 27 deskundigen uit 6 landen heeft een rapport gepubliceerd over de actuele staat van onze oceanen op Aarde. Volgens dit rapport vertonen de oceanen op planeet Aarde verontrustende symptomen die ook aanwezig waren bij vroegere fasen van massale uitroeiing omdat ze onderworpen zijn aan allerhande druk, van opwarming tot overbevissing. Volgens de samenvatting van Alex Rogers, directeur van het Internationaal Oceaanprogramma, zijn de de resultaten "choquerend". De experts onderzochten het gecumuleerde effecten van allerhande druk op de wereldzeeën. De gevolgen blijken veel erger dan de specialisten konden inschatten vanuit hun eigen invalshoek. De combinaties van uitgeoefende druk creëren omstandigheden die zijn teruggevonden konden worden bij elke voorgaande massale uitroeiing van soorten op Aarde". Tijdens de voorbije 500 miljoen jaar heeft onze planeet na natuurrampen vijf van dergelijke verwoestingen gekend en waarbij meer dan de helft van de bestaande species verdwenen. De ergste signalen komen van de opwarmming en de verzuring van de oceanen, die tot een te zwak zuurstofgehalte leiden. De wereldzeeën riskeren in een fase van uitroeiing van mariene species te komen. Ook maken de deskundigen zich zorgen over ondere andere de overbevissing en de vervuiling van de oceanen met allerlei stoffen. Het panel waarschuwt dat de oceaan "het grootste ecosysteem ter wereld is en onze wereld leefbaar houdt".
http://www.lenfestocean.org/

De roller-coaster der ontkenning

2011-07-14T03:37:00.004-11:00

Wild enthousiast wuivend razen we met zijn allen de dieperik in... kirrend op de roller-coaster der ontkenning. Een traject dat in rotvaart afstevent op stijgende voedselprijzen, piekende energieprijzen, wild om zich heen slaande immigratie op basis van gelukzoekerij, onstuitbare drang naar voortplanting, steeds talrijker wordende natuurrampen te wijten aan menselijke destabilisatie van de biosfeer (klimaatswijziging, tonado’s, overstromingen en katastrofale droogtes…), wankelende overheden, een imploderende economie, een snelgroeiende dreiging van “nieuwe” wereldmachten, een hallucinante ineenstorting van het amerikaanse rijk, gigantische volksverhuizingen en het geweld dat daarmee gepaard gaat, niet ontziende inhaligheid en strijd om nog meer vervuiling via te delven grondstoffen, etc. etc. Nooit stond de toekomst ons zo dreigend op te wachten als vandaag. De tijd die ons werd voorgehouden om het schip op het allerlaatste moment nog bij te sturen bleek reeds lang opgebruikt. De reddingsboei werd geworpen terwijl het schip reeds gezonken was. Elke grote periode in de menselijke beschaving heeft een opkomst en een ondergang gekend. Betekenen de talloze signalen die ons vandaag bereiken niet het einde van de mens an sich, dan op zijn minst het einde van een leefbare, vreedzame maatschappij zoals we die sinds WO II gewoon zijn gaan vinden. De toekomst oogt bloederig, gruwelijk of zoals Peter Tom Jones het ooit omschreef. We stevenen razendsnel af op een leefomgeving waar het niet bepaald leuk en rustig leven zal zijn. Mad Max als voorbeeld voor de toekomst. Alle naïeve optimistische oogklepperij ten spijt. Wie over een kleine portie rationeel denkvermogen pleegt te beschikken, kan zelf wel bedenken dat de groei van 1 naar 7 miljard mensen op amper 200 jaar alarmerend mag worden genoemd, als men weet dat de mens tijdens miljoenen jaren van evolutie amper boven de 500 miljoen exemplaren uitsteeg. Hoe komt het toch dat we niet panikeeren nu de bewijslast vernietigend is dat de alarmdrempels van groei, klimaat, natuurlijke bronnen en bevolking zijn overschreden. Volgens Paul Gilding, een ervaren Australische milieu-ondernemer, die dat moment beschrijft in zijn nieuwe boek “The Great Disruption: Why the Climate Crisis Will Bring on the End of Shopping and the Birth of a New World” is ontkenning het enige mogelijke antwoord. Gilding haalt het werk van het Global Footprint Network (GFN) aan, een verbond van wetenschappers, dat berekent hoeveel ‘planeten aarde’ we nodig hebben om het huidige groeipad aan te houden. Het GFN meet hoeveel land en water we nodig hebben om bronnen te produceren die we consumeren en om ons afval te absorberen, gebruikmakend van de bestaande technologie. Al met al, zegt het GFN, groeien we in een tempo dat de bronnen van de aarde veel sneller opgebruikt dan dat we ze duurzaam kunnen aanvullen, en dus eten we de toekomst weg. Op dit moment verbruikt de groei wereldwijd anderhalve aarde. “En aangezien we maar één planeet hebben, is dat een groot probleem”, zegt Gilding. Dit is wat er gebeurt als ons groeisysteem en het systeem van de natuur tegelijk tegen de muur botsen. In Jemen bezoorgen tankauto’s water aan de hoofdstad Sanaa, een hoofdstad die binnen het decennium zonder water dreigt te vallen. Dat gebeurt er als één generatie in een land 150 procent verbruikt van de duurzame capaciteit.

“Als je meer bomen omhakt dan je plant, dan zijn weldra je bomen op”, schrijft Gilding. “Als je extra stikstof in het watersysteem stopt, dan verander je het type en de kwantiteit van het leven dat dat water kan voortbrengen. Als je de CO2-deken van de aarde aandikt, dan wordt de aarde warmer. Als je dat allemaal tegelijk doet en nog veel meer, dan verander je de manier waarop het hele systeem van de planeet functioneert, met sociale, economische en levensonderhoudende gevolgen. Dat is geen speculatie, dat is universiteitswetenschap. In de duizenden jaren menselijke beschaving op Aarde is het conflict tussen de mens en de natuur nooit zo ernstig geweest. De achteruitgang en uitputting van natuurlijke bronnen en de teloorgang van het milieu zijn flessenhalzen en wegen zwaar op de economische en sociale ontwikkeling van onze planeet. De Aarde is vol. We gebruiken momenteel zo veel bronnen en scheiden zo veel afval af, dat we een grens hebben bereikt, gezien de bestaande technologie. De economie moet kleiner worden op het vlak van fysieke impact.”

We gaan evenwel geen systemen veranderen zonder een crisis. We zitten momenteel vast in twee lussen. De eerste is dat meer bevolkingsaangroei en meer opwarming van de aarde samen leiden tot hogere voedselprijzen; stijgende voedselprijzen veroorzaken politieke instabiliteit in het Midden-Oosten, wat leidt tot hogere olieprijzen, wat leidt tot hogere voedselprijzen, wat leidt tot meer instabiliteit. Tegelijkertijd betekent een verbeterde productiviteit dat er minder mensen nodig zijn in de fabrieken om meer spullen te produceren. Als we meer banen willen, dan hebben we dus meer fabrieken nodig. Meer fabrieken die meer spullen maken veroorzaken meer opwarming, en daar vinden de twee lussen elkaar.

We moeten dringend beseffen dat het consumentgerichte groeimodel stuk is en dat we moeten gaan voor een geluksgericht groeimodel, gebaseerd op mensen die minder werken en minder verdienen maar bovenal, gericht op een wereld met veel minder mensen en hun individuele noden.
De Aarde is vol, de schade onomkeerbaar, de tijd opgebruikt. Het wordt tijd dat we ons vastklampen want de klap die komt zal ongemeen hard zijn.

De nieuwe kolonisatie

2011-06-08T02:30:00.001-11:00

Afrika valt momenteel ten prooi aan een nooit eerder tentoongespreide graaizucht van zogenaamd "nieuwe" economiëen. Landen als het vermaledijde China, het symbool der menselijke inhaligheid, het milieunormen-vrije India en de verschillende traditioneel decadente oliestaten plunderen het afrikaanse continent leeg in ruil voor zogeheten infrastructuur en ontwikkkeling. De natuur, de armere bevolking en vooral de oude grondeigenaars zijn de dupe. Al wie zijn hebzucht in min of meer acceptabele mate heeft vertaald in geld en macht, graait vrolijk mee. Corrupte politici, kwaadaardige regeringsplannen, tactisch doordachte investeringsagenda's en winst maximaliserende ondernemers sturen hun al even inhalige marionetten uit in de vorm van project-ontwikkelaars, ministers, top-ambtenaren, marketeers en andere kankerbuilen van de consumptiemaatschappij. De eeuwenoude bewoners kijken lijdzaam toe hoe hun biotoop verder wordt verwoest. Hun menselijke gezellen zijn nog blij bovenop want "een beter leven" wordt hen beloofd en zien ze bij elke gegoten betonnen pijler reëler worden. Het zwarte volk (negers is in deze al te betuttelende maatschappij vol regelneverij een schelwoord geworden...), kwam op voor zogenaamde vrijheid. Geen zwarte inheemse die daar echter een duidelijke definitie aan kon geven. Nu, na vele jaren duur bevochten onafhankelijkheid hebben de Afrikanen bewezen dat ze van nature een extreme graad van wanbeleid in zich meedragen, waarbij het hun onmogelijk blijkt om zich een westerse bestuursvorm toe te eigenenen binnen acceptabele normen en waarden. Oorlogen, verkrachting, massieve hongersnood, corruptie etc... de kolonisatie heeft inderdaad plaats gemaakt voor vrijheid. Echter, of de vrijheidsstrijdende neger enigszins een plan had na het bekomen van zijn onafhankelijkheid bleek dramatisch negatief qua antwoord. Vandaag hebben ze hun onnozele clowneske leiders, hun verachtelijk stuk textiel die ze als vlag propageren en hun veelal lachwekkende volkslied. Hun rijkdommen worden door de machtshebbers verkocht aan aasgieren zoals India en China, die er, doorwiekst als ze zijn, gebruik van maken om hun eigen economie verder als vernietigend wapen te gebruiken tegen het Westen. Een rapport van de denktank Oakland Istitute, geeft bijvoorbeeld aan dat ze duizenden hectaren vruchtbare grond opkopen via britse hefboomfondsen, om zo hun eigen overbevolkte voedselketen in stand te houden. Het betreft een zuivere vorm van landroof waar je als westerling enkel maar beschaamd kan naar kijken en waar ik slag om slinger getuige van was op mijn verkenning door Uganda en Kenya. Een voorbeeld : het complete keniaanse landschap wordt razendsnel voorzien van verwoestende bouwprojecten (vooral een wegeninfrastructuur), stuk voor stuk gefinancierd door chinese rotzooibedrijven. Dat deze infrastructuurd wordt aangelegd om van hun gestolen stukken landbouwgrond makkelijk en razendsnel de lucht- en zeehavens te kunnen bereiken heeft de meerderheid van de negers niet eens door. Die lopen vooral blij te wezen dat dat ze kans krijgen op een "beter leven". Hoe ze later aan, hun broodnodige voedsel zullen geraken komt bij hen niet op. Bovendien kweekt men vol jolijt in dermate alarmerend tempo, dat bepaalde gebieden nu al compleet verloren gaan in een chaos van menselijke ratten. Jaarlijks groeit het aantal Kenianen met 2 miljoen (!!!). Uganda is al helemaal dramatisch. De vrouwen lijken hier te worden bezwangerd nog voor hun zoveelste telg is gebaard, terwijl er geen geld, geen voedsel, geen degelijke behuizing, geen verantwoordelijke man noch wijsheid voor handen blijkt om hen erop te wijzen dat de gemaakte keuzes dramatisch verkeerd zijn.
Afrikaanse landbouwgrond is hoedanook extreem in trek bij de graaigrage rijke industrielanden. Via b.v. Amerikaanse investeerders kopen o.a. universiteiten zoals Harvard en Vanderbilt gigantische stukken grond. Zelden worden de zogenaamde morele verkoopspraatjes bewerkstelligd. Al te vaak wordt de zogenaamd beoogde werkgelegenheid en economische ontwikkeling (lees nog meer ontginning, bebouwing, bevolking, vervuiling...) niet gegenereerd. Integendeel, vaak leidt de landroof tot zware economische en sociale problemen. Via een ingewikkled kluwen van dochterondernemingen slagen bedrijven erin om de vaak corrupte en zwakke instanties te misleiden. Een analyse van de contracten toont aan dat duizenden mensen en dieren van hun oorspronkelijke leefgebied zullen worden verwijderd. Het Oakland Institute onderzocht grondaankopen in zeven Afrikaanse landen en ontdekte dat Amerikaanse universiteiten via het Britse Emergent, een bedrijf dat één van de grootste landfondsen in Afrika beheert, voor 500 miljoen dollar landbouwgrond hebben gekocht. De investeerders hopen dat de vruchtbare landbouwgronden hen in de toekomst minstens 25 % winst zullen opleveren. Emergent noemt het een verantwoorde investering van de universiteiten op lange termijn. "We investeren in de Afrikaanse landbouw, we zetten bedrijven op touw en creëren werkgelegenheid", zegt de woordvoerder van Emergent. Hij benadrukt dat het om opwaarderen van het land gaat, niet om landroof. "Door de grootschalige aanpak, kunnen we productiever zijn", luidt het. Critici beweren dat die grondaankopen zelden de beoogde werkgelegenheid en economische ontwikkeling opleveren. Volgens berekeningen van de Wereldbank zag Afrika de voorbije drie jaar al 60 miljoen hectare, een gebied zo groot als Frankrijk, in handen vallen van buitenlandse bedrijven. Meestal werd met een beschuldigende vinger gewezen naar China en bedrijven in het Midden-Oosten, maar volgens Oakland Institute sluiten westerse fondsen de grootste deals. Bij het merendeel van die aankopen is er volgens de Amerikaanse denktank een totaal gebrek aan transparantie. "Er zijn gevallen waarbij speculanten landbouwgrond overnemen terwijl de kleine boeren ter plaatse zonder compensatie wandelen worden gestuurd", zegt Frederic Mousseau van Oakland Institute. Onder meer in Ethiopië ligt het aantal grondtransacties ongewoon hoog. Sinds begin 2008 zou de Ethiopische regering volgens de informatie van de denktank 3.619.509 hectare verpatst hebben. Volgens de Ethiopische autoriteiten zullen die investeringen bijdragen tot een grotere voedselzekerheid. Waarnemers vrezen evenwel dat westerse bedrijven ter plaatse onbeperkt water zullen gebruiken, in een gebied dat met droogte kampt. In Zuid-Soedan hebben westere bedrijven de grootste deals gesloten. Het Texaanse bedrijf Nile Trading and Development (NTD) sloot in 2008 een grondpacht voor 49 jaar af voor 600.000 hectare tegen een jaarlijkse vergoeding van slechts 17.000 euro. Voor die prijs mag NTD alle natuurlijke bronnen, zoals olie en hout, naar believen ontginnen.
De denktank maakt melding van gelijkaardige voorbeelden in Mali, Mozambique, Tanzanië, Zambia en Sierra Leone. Telkens doen buitenlandse investeerders gouden zaken en moeten lokale boeren het met minder grond stellen. Kenmerkend voor elke ontginning is de werkwijze waarbij het land wordt voorzien van een omheining, waarna alle niet menselijke etende en drinkende bewoners worden verwijderd via verplaatsing of (nog makkelijker) uitroeiïng. Dat hierbij de gelden regels omtrent bedreigde en beschermde soorten met de voeten wordt getreden spreekt voor zich. Mijn verkenning van Afrika toonde een donkere, zelfs gitzwarte, snel naderend einde van het Afrika waar ik van hou. Dat van de ongerepte wildernis, dat van landschappen waar de mens niet heerst. Bovenstaande beelden komen uit de "Atlas of our Changing Environment" van de UNEP en tonen op choquerende wijze de verwoesting welke de voorbije 40 jaar Afrika heeft geteisterd. Het getoonde gebied is de grensstreek Rwanda, Uganda, Congo, leefgebied van de Gorilla Beringei Beringei. De beelden tonen een ontluisterende ontbossing. Afrika als metafoor van de toekomst van deze ooit zo mooie planeet. Totale chaos, verwoesting, overbevolking en grauwe vervuiling van land, lucht en zee door het virus mens. Bron Oakland Institute

Ontmoeting met de Bitukura gorilla-groep

2011-06-07T23:17:00.001-11:00

Lang koesterde ik een droom : gorilla's (één der meest bedreigde diersoorten op Aarde) in het wild bestuderen. Hiervoor stipelde ik een route uit die me helemaal tot in het uiterste westen van Uganda bracht. Daar, op de grens met Republiek Congo en Rwanda ging ik op zoek naar één der meest bedreigde diersoorten op Aarde : de berggorilla. De gorilla is opgenomen in de zogenaamde rode lijst van bedreigde diersoorten. Hiermee geniet de soort een beschermde status. Hij mag niet worden gevangen of gedood. Ook mag er niet worden gehandeld in lichaamsdelen of vlees. Waarom deze mensaap extreem wordt bedreigd is te wijten aan verschillende factoren : Ontbossing en aanwezigheid van teveel mensen door overbevolking zijn de hoofdoorzaken. Het is een bekend verhaal ; commerciële houtkap in combinatie met (de voor Afrika zo typerende) corruptie, zorgt ervoor dat de leefgebieden van de gorilla versnipperd geraaken of verdwijnen. Aanwezigheid van teveel mensen zorgt voor te hoge voedselnood, waarvoor de natuurlijke biotoop massaal wordt opgeofferd aan landbouw. Ontelbare akkers verwoesten het landschap ten koste van het woud. De mens hakt alles weg of brandt het plat. Alsof deze situatie nog niet bedreigend genoeg is, kent de gorilla ook nog het probleem van de jacht door de mens. Sommige Afrikanen lusten gorillavlees. Stropers die op zoek zijn naar bushmeat dringen gemakkelijk in het regenwoud door, via wegen die werden aangelegd voor de houtkap. Gorillavlees wordt ook illegaal uitgevoerd naar Europa, veelal op bestelling van geëmigreerde Afrikanen en vormt slechts een klein onderdeel van de handel in bushmeat. Voor de gorillapopulaties zijn de gevolgen echter groot. De soort plant zich namelijk niet zo snel voort. Een weggevallen groepslid wordt dus niet meteen vervangen. Met elke gedode gorilla wordt de leeftijdsopbouw van de groep verstoord. Stropers die een moederdier doden, treffen daarbij dikwijls ook de van moerdmelk afhankelijke jongen. Bij het doden van een dominant mannetje, kan de sociale structuur ernstig verstoord raken, waardoor het voortbestaan van de hele groep in gevaar kan komen. De leefgebeiden van door mij gezochte dieren (berggorilla) liggen, net als die van de laaglandgorilla, bovendien in regio's waar gevechtshandelingen plaatsvinden. Militairen doden soms gorilla's om hun rantsoen aan te vullen of om geld te verdienen. Hoeveel gorilla's er nog in het wild voorkomen is niet precies bekend. Gorilla's leven immers in uitgestrekte bosgebieden, waar de mens vooralsnog niet overal kan doordringen. Volgens de meest recente schattingen van de UNEP (United Nations Environmental Program) zijn er momenteel nog ca. 30000 exeplaren van de westelijke gorilla, 3000 exemplaren van de oostelijke laaglandgorilla en zo'n 780 exemplaren van de oostelijke berggorilla.

De expeditie brengt me naar de Gorilla Beringei Beringei, de oostelijke berggorilla. Het leefgebied is redelijk klein en bevindt zich in het Virungagebergte. Ik bekom een felbegeerde permit via de UWA (Uganda Wildlife Authority) en vertrek op 27 mei voor dag en dauw vanuit de uitvalsbasis aan het Lake Bunyonyi richting het Bwindi Impenetrable Forest in Zuidwest-Uganda. Rond 6 uur in de morgen is een ploeg spoorzoekers vertrokken naar de recentste slaapplaats van een gelocaliseerde familie. Vandaar verplaatst de groep zich van zodra de zon opkomt. De groep die is gelocaliseerd is de "Bitukura"-familie en bestaat uit 14 niet-mensenschuwe dieren.

Het grootste deel van de ca. 780 nog levende berggorillas leeft diep in het woud en wordt zelden waargenomen. We vertrekken richting Kabale en Ruhija om uiteindelijk het Impenetrable Forest te betreden via de Buhoma-doorgang. De tocht biedt schitterende landschappen waarbij de vulkanen Muhabura (4127 m), Gahinga (3474), Sabinyo (3674 m), Bisoke (3711 m), Mikeno (4437 m) en Karisimbi (4507) statig de dag begroetten boven het mistdeken dat de Albertine Rift Vallei bedekt.

Na een uitgebreide briefing vertekt de voettocht die al snel wordt afgebroekn. Tot onze grote verbazing botsen we na amper 1 km al op de Bitukura-groep. De 14 familieleden zijn, na een korte interne machtstrijd die de groep even opsplitste in 9 en 5 stuks, terug samen. Het indrukwekkende alfa-mannetje is makkelijk te benaderen tot zo'n 7 meter en kijkt nauwlettend toe, hoe de jongste telgen spelend door het dichtbegroeide woud razen. De voortplanting der gorillas gaat uiterst langzaam. De vrouwtjes worden rond hun negende levensjaar vruchtbaar. De jonge berggorilla's verlaten de groep wanneer ze ongeveer elf jaar oud zijn en zwerven twee tot vijf jaar met andere adolescenten rond, voordat ze een nieuwe groep vormen. Een vrouwtje krijgt gemiddeld elke 6 tot 8 jaar na een draagtijd van 8,5 maand één jong. Een vrouwtje krijgt in haar hele leven ongeveer 2 tot 6 jongen in een tijdspanne van 40 jaar. In normale omstandigheden worden mannetjes die een harem hebben van 3 tot 4 vrouwtjes in hun leven de vader van 10 tot 20 nakomelingen in een tijdspanne van 50 jaar. Gezien de extreme similariteit tussen de mens en deze dieren is voorzichtigheid geboden omtrent het overdargen van ziektekiemen. Uiteindelijk kan ik een uur de groep bestuderen en fotograferen.

Bij het verlaten van de groep bedenk ik hoe precair hun actuele situatie is. Ik besef met een gemengd gevoel van overweldigend geluk en diepe droefnis, dat ook deze situatie weer het gevolg is van de verwoestende menselijke aanwezigheid op deze planeet. De actuele stand van zaken is dat de gorilla-populatie opnieuw groeit, maar het verworden van een juvenile gorilla tot volwassen dier neemt jaren in beslag, het doden ervan een seconde.

Niemand weet, gezien de alarmerende, razendsnelle dramatische veranderingen dat Afrika momenteel ondergaat, wat het lot is van deze dieren.

De laatste berggorilla's

2011-05-14T09:59:00.002-11:00

De voorbij jaren wordt het aantal nog resterende berggorilla's (Gorilla Beringei Beringei) sterk gevolgd. O.a. dankzij de bijzondere inzet van prins Emmanuel de Merode (in 2008 door de congolese regering aangesteld als parkdirecteur van het Virunga NP Congo) worden de laatste berggrorilla's op Aarde weer iets beter beschermd. Echter, de Merode en zijn team staan voor een quasi onmogelijke opdracht om de 790000 Ha Virunga NP constant te monitoren. Dit omvat niet alleen Virunga NP - Congo maar ook Mgahinga Gorilla Nationaal Park en het Bwindi Impenetrable Forest in Zuidwest-Oeganda, het Volcanoes Nationaal Park-Ruhengeri in Noordwest-Rwanda en het Kahuzi-Biéga Nationaal Park in het oosten van Congo. Ondanks aanhoudende onrust (rebellen - vluchtelingen...) blijft het dalen van de populatie berggorilla’s tot vandaag binnen de perken. O.a. WWF is actief betrokken bij de bescherming van de berggorilla’s in Virunga. De parkwachters kunnen bij telling meestal alleen de dieren tellen die gewend zijn aan mensen. Juist omdat deze apen niet bang zijn voor mensen, zijn ze extra kwetsbaar in oorlogsgebied. Naast de berggorilla’s die aan mensen gewend zijn, leven nog meer van dit soort mensapen in Virunga Nationaal Park. Zij laten zich echter niet zien en zijn daarom moeilijk te tellen. Gebaseerd op de telling van hun minder mensenschuwe familieleden, vermoeden de parkwachters dat het redelijk goed gaat met de groep berggorilla’s die zich niet laat zien. Er wordt vanuit gegaan dat het totale aantal berggorilla’s op aarde momenteel 720 dieren betreft. Ondanks de voortdurende gevechten tussen de rebellen en het regeringsleger van Congo heeft het project rond Virunga Nationaal Park nooit stil gelegen". Echter, de beschermende gordel rond de dieren wordt af en toe bedreigd en werken blijft er extreem gevaarlijk, waarvan getuige de verschillende hinderlagen met dodelijke afloop die de parkwachterteams af en toe te verwerken krijgen. Het oosten van Congo, waar Virunga Nationaal Park ligt, was al jaren het toneel van hevige gevechten tussen de rebellen van generaal Laurent Nkunda en het Conogolese regeringleger. De rebellengeneraal, die later werd gearresteerd, veroverde de delen van het Nationaal Park Virunga waar de berggorilla's leven. Al die tijd mocht niemand, buiten de mannen van Nkunda, het park betreden. Parkwachters en natuurbeschermingsorganisaties, verloren daarmee het zicht op deze met uitsterven bedreigde mensapen. Na maanden van onderhandeling kreeg de directeur van Virunga Nationaal Park toestemming van de rebellen dat de parkwachters en natuurbeschermingsorganisaties weer aan de slag mochten in het leefgebied van de berggorilla. Direct daarop zijn parkwachters het gebied in gegaan om te kijken hoe de dieren het maakten. Tijdens deze patrouilles zijn zeker 400 strikken van stropers onklaar gemaakt. Deze strikken zijn weliswaar bedoeld om andere dieren mee te vangen, maar kunnen bergorilla’s ernstig verwonden. Verschillende natuurorganisaties helpen nog daagelijks bij dit soort patrouilles en intussen blijft de menselijke chaos in de streek compleet. Vanuit Lake Bunyoni (Uganda) trek ik op 27 mei naar deze bijzondere dieren om met eigen ogen hun majestueuze schoonheid en de inspanningen die er worden gedaan om hen nog enige overlevingstijd op Aarde te gunnen. Een verslag van deze expeditie volgt.

De vijand van het Westen

2011-05-03T01:41:00.002-11:00

11 september 2001 staat voor altijd geboekstaafd als de dag waarop de moderne naoorlogse wereld definitief veranderde. Die dag maakten verschillende aanslagen een eind aan wat de westerse wereld tot dan had ervaren als « de vrije maatschappij ». Intussen zijn tien jaren verstreken en was de wereld getuige van een vloedgolf van angst, bedreiging, terreur, hallucinante privacyinperking, oorlogen, menselijke geboorteaangroei, ethische en morele aftakeling, verbreding van de kloof tussen arm en rijk, financiële wereldproblemen door immorele inhaligheid, godsdienstig fundamentalisme, maatschappelijke ontwrichting door ongebreidelde immigratie en een wereldlijk gebrek aan politieke doortastendheid.
Quasi 10 jaar na die bewuste 11e september is het symbool van het islamitische fundamentalisme Osama Bin Laden uitgeschakeld door zijn grote Amerikaanse jager. In het kinderlijke denken van de Amerikanen leek het soms alsof Barack Obama in eigen persoon, met gespierde torso en verkleed als Rambo, naar het verre gevaarlijke buitenland was getrokken om zijn Hollywoodiaanse klus te klaren. Vooral het beeld van de juichende en ongetwijfeld aangeschoten uitgaansjeugd (het was in de VS zondagavond bij het bekendmaken van het triomfantelijke nieuws) bleek geen compliment voor «het geciviliseerde Westen ». Juichen om de dood van een mens hoort niet, zelfs al is de betrokkene staatsvijand nr. 1. Het belichaamt alleen maar haat en een gebrek aan beschaving… kenmerken waar islamitische terreur door wordt gesymboliseerd. Het valt te betwijfelen of 1 mei 2011 een even belangrijke datum zal worden in de geschiedenis van het collectieve geheugen. De kans is onbestaande. 11 september deed het westerse denken ten aanzien van moslims kantelen. De wereld leek plots ingedeeld in moslims en niet-moslims. Veel denkers wijten deze evolutie aan de aanslagen van 11 september, maar dat is duidelijk een brug te ver. Het onverdraagzame, door haat gekenmerkte karakter van fundamentalistische islam is in de naoorlogse maatschappij alleen maar erger geworden en was al een nadrukkelijk probleem voor 9/11. De discussie waar deze onverdraagzaamheid vandaan komt (culturele ingesteldheid, geschiedkundige frustratie (b.v. Israel-Palestina…) laat ik in het midden. Feit is dat de moslimcultuur gigantische (en vaak onverzoenbare) verschillen vertoont met een klassieke westerse cultuur. Het blinde (veelal linkse) vertrouwen in de « multiculturele wereld » blijft dan ook een bedenkelijke redeneringwijze dat enkel blijk geeft van fundamentalistisch optimisme. Rationeel denken en de lessen die de geschiedenis ons leren, geven veelal een ander verhaal. Feit is dat het islamitisch fundamentalisme, laat staan Al-Qaeda, niet verdwijnen met de dood van Bin Laden. Zijn dood zal van weinig of geen belang zijn voor het ontrafelen van het jihadi-terrorisme. Bin Laden was al enige tijd « out ». De zoektocht naar de Al-Qaedaleider ontnam hem bijna alle macht tot krachtdadig opereren. Zijn ooit gedisciplineerde netwerk verbrokkelde in talloze autonome delen, waarbij Al-Qaeda stilaan was verworden tot een merknaam. Bovendien nam Bin Ladens populariteit in de moslimwereld razendsnel af door de weerzin tegen de talloze onschuldige slachtoffers die het leven lieten. De terroristen troffen al te vaak mensen in wier naam zij pretendeerden te ageren en verloren daarbij hun krediet & geloofwaardigheid. Elke vorm van terrorisme botst ooit op zijn eigen nutteloosheid. Terrorisme kan nooit helemaal uitgeschakeld worden (er blijven steeds wel ergens splintergroepen of zelfs individuen actief), maar de grote slagkracht is uitgeput. Bovendien heeft de Arabische Lente de doodsstrijd van het jihadi-terrorisme nog versneld. Wat Bin Laden nooit is gelukt ; moslims mobiliseren tegen hun regimes, lukte de Arabische Lente wel. Plots was het perspectief een mogelijk einde van de dagelijkse vernedering, ongelijkheid & maatschappelijke uitsluiting die de autoritaire Arabische samenlevingen de afgelopen 30 jaar kenmerkten. Jonge Arabieren deden wat de jihadi's nooit konden verwezenlijken. Dit heeft in enkele maanden tijd meer veranderd in het Midden-Oosten dan 20 jaar terreuraanslagen & heeft daarmee de groeiende irrelevantie van het jihadi-terrorisme in de verf gezet. De Arabische Lente is een historische gebeurtenis. Het terrorisme niet… tot de Arabische Lente ook een vruchteloze utopische droom zal blijken te zijn.

Meer !

2011-04-24T03:13:00.000-11:00

Een jaar geleden werd de wereld opgeschrikt door de (tot op heden) grootste olieramp ooit. In de Golf van Mexico ontplofte toen het olieboorplatform Deepwater Horizon. Elf doden, zeventien gewonden en een niet te overziene milieuschade waren de gevolgen. Dagelijks werden we geconfronteerd met de onmacht/onwil van de (in dit geval Amerikaanse) overheid om krachtdadig op te treden tegen bedrijven die het minder nauw nemen met veiligheid en milieu. Wat ligt aan de basis van dit fenomeen ? Het kapitalistische westerse model werd de voorbije 40 jaar gedomineerd door politici met een openlijke en ideologische antipathie voor regelgeving van overheidswege. Vandaag zijn de gevolgen niet te overzien. Deze ingesteldheid heeft ervoor gezorgd dat één van de meest nefaste basiskenmerken van de natuur, egoïsme, de overhand heeft gekregen op gezond, rationeel denken, zowel op individueel (b.v. het desastreuze NIMBY-verschijnsel), als op ruimer niveau (b.v. industrie of financiële sector). De verziekte ideologie van de heb- en ik-zucht zit geworteld in alle lagen van onze falende sociale maatschappij en zorgt voor steeds erger wordende excessen. Hiermee samengaand is de voor de westerse maatschappij typerende verwevenheid van politiek en bedrijfsleven. Macht en geld gaan altijd hand in hand, zelfs al gebeurt dat niet openlijk. In België is partijfinanciering verboden, maar het zou kinderlijk naïef zijn te denken dat elke verbondenheid tussen industrie, financiële wereld en politiek hiermee plots en voorgoed tot het verleden behoren. Internationaal kan het uiteraard altijd immoreler. Zo haalde BP in verkiezingsjaar 2008 vlot de top 10 van politieke oliesponsors in de V.S. Het valt dan ook niet te verwonderen dat de het bedrijf rustig verder kan gaan en kan volharden in zijn schaamteloze drang naar meer. Begin 2011 bekwam BP (de ongetwijfeld duur betaalde) Russische toestemming om in de Karazee (Noordelijke IJszee) olie te mogen ontginnen. Hiermee gaat één van de laatste ongerepte gebieden op Aarde definitief verloren. BP heeft simpelweg de Deep Horizon gebruikt als aanzet om elders bronnen aan te boren. BP volhardt schaamteloos in de boosheid met zijn nieuwe plan om naar olie te boren in de Karazee in het Noordpoolgebied. Uitgerekend enkele dagen na de beschuldiging door een (ongetwijfeld vetbetaalde) onderzoekscommissie omtrent flagrante veiligheidsblunders die aan de basis lagen van de ramp met Deepwater Horizon, raakte het nieuws bekend. “Hiermee bewijst BP hoegenaamd geen lessen te hebben getrokken uit het verleden”. BP verkreeg de toelating via het Russische staatsbedrijf Rosneft. Alleen al in 2009 werden bij dit laatste bedrijf 12.000 breuken in pijplijnen vastgesteld, in 7.526 gevallen leidde dit effectief tot olievervuiling. De samenwerking tussen BP en Rosneft is een schande met enorme ecologische risico’s voor het ongerepte noordpoolgebied. Gezien de beperkte bereikbaarheid van het gebied zou een ramp als met de Deep Horizon niet te overziene gevolgen met zich meebrengen. De race naar boringen in het ongerepte Noordpoolgebied is volop aan de gang. De Leiv Eiriksson, het tweede grootste boorplatform ter wereld, een gevaarte van 53.000 ton zet momenteel koers naar Groenland en het Hoge Noorden om er proefboringen naar olie te houden. De Leiv Eiriksson wordt gestuurd door oliereus Cairn Energy. In het gebied waar het booreiland zal opereren leven narwallen, blauwe vinvissen, zeevogels en ijsberen. Het gebied kampt al met de gevolgen van klimaatverandering. Meer olie oppompen betekent meer olie opbranden en dus meer broeikasgassen uitstoten, wat dan weer de opwarming van de aarde in de hand werkt. Het hallucinante van deze vicieuze cirkel is dat hij dankzij ongebreidelde hebzucht in zijn zuiverste vorm niet kan worden doorbroken. De laatste dagen van het Noorden zijn aangebroken, wars van alle goedgelovige en lichtzinnige alternatieve transitiemodellen is het verdict is al lang gevallen. Enkel “groene jongens” geloven nog in beterschap, al dan niet gewapend met gevaarlijke termen als “optimisme”. De meerderheid denkt aan de eigen veel te korte tijd op deze aardkloot. Een absolute minderheid weet hoe laat het helaas is en wat daar aan te doen valt.

Intussen heerst koning auto meer dan ooit, draait de economie weer op volle toeren, proppen hebzuchtige bankiers hun zakken weer vol met gedeeltelijk via overheidsgeld betaalde bonussen, en heeft de marketing het ecologische gedeelte van de economie compleet overgenomen om de welgekende verkeerde redenen die enkel leiden tot “meer en teveel van wat dan ook”. Binnen de herademende industrie moeten oliemaatschappijen steeds verder gaan en steeds meer risico's nemen om de boel draaiende te houden. Transport is bijvoorbeeld verantwoordelijk voor twee derde van de olieconsumptie in Europa. Een drastische ommekeer naar duurzame energie en mobiliteit is utopisch en in zijn huidige vorm vooral een marketingwapen dat werkt als luxepleister op een hopeloos etterende wonde. De financiële wereld is ook wat dit betreft in hetzelfde bedje ziek. Goldman Sachs, JP Morgan Chase, en Citigroup vormen samen de top 3 van financiële sectorbedrijven die politici sponsoren - in verkiezingsjaar 2008 spendeerden ze samen maar liefst 15.246.787 dollar. Deze drie bedrijven speelden een sleutelrol in de financiële crisis van 2008. Ook daar bleek risicogedrag een van de oorzaken. Het is duidelijk waar deze financiële verwevenheid en anti-overheidsideologie toe leidt: politici laten zich verleiden om zo weinig mogelijk regulering in wetten te verankeren. Corruptie heeft eindeloos veel gezichten. Bovendien wordt al deze immorele inhaligheid aangezwengeld door één van de meest schaamteloze beroepen van deze tijd : de lobbyisten. Een veelzeggende anekdote hieromtrent is dit voorbeeld : Een uur voor de parlementaire onderzoekscommissie naar de BP-olieramp van start ging, zamelden de Amerikaanse Republikeinen geld in bij de olie- en gasindustrie op een “oil and gas breakfast”. BP-voorzitter Lamar McKay was ontbijtgast. Dat de hoorzitting hierdoor beïnvloed is, staat buiten kijf. Het zwartepieten door de CEO's van de drie bedrijven betrokken bij de olieramp was zo gênant, dat president Barack Obama de hoorzitting boos afdeed als een ridicuul spektakel. Een beschamende hoorzitting is één ding. BP blijft er ook in slagen om wetgevend werk weldegelijk onderuit te halen. De Senaat werkte aan een betere regelgeving om oliebedrijven meer financieel verantwoordelijk te maken. De “Big Oil Bailout Prevention Liability Act” voorzag in een hogere plafond voor de financiële verantwoordelijkheid voor oliebedrijven, namelijk tot 10 miljard dollar. Onder de huidige wetgeving is BP slechts voor maximaal 75 miljoen dollar verantwoordelijk voor de opkuis. Terwijl BP de gevolgen van de ramp nog steeds niet onder controle kreeg, werd de stemming van deze wet simpelweg geblokkeerd door andere senatoren. De olie-industrie is gekant tegen deze wetgeving, en het American Petroleum Institute (API) beweerde dat het voorstel zou leiden tot onbetaalbaar hoge verzekeringpremies. Nochtans maakt BP anno 2011 weer dermate winst, dat een fractie ervan volstaat om de opruimkosten te betalen. Het geld zal echter aangewend worden om de duurste advocaten in te zetten tegen de rechthebbenden. Bovendien strijkt het bedrijf alleen in de V.S. jaarlijks via belastingvoordelen 18 miljard dollar overheidsgeld op. Een hogere verzekeringspremie is dus niet bepaald onhaalbaar.

Het kan nog degoutanter. Transocean Ltd. de Zwitserse onderaannemer van BP wat betreft het Deepwater Horizon boorplatform, vraagt ondertussen aan de rechter om zijn financiële verantwoordelijkheid voor de ramp te beperken tot 27 miljoen dollar. Het bedrijf stelt dat het enkel financieel verantwoordelijk is voor de restwaarde van het verkoolde booreiland en de gezonken vracht, zich hierbij beroepend op een schimmige maritieme wet uit 1851 (!). Voor de ramp werd de waarde van Deepwater Horizon nog geschat op meer dan 500 miljoen dollar. En het verlies van 11 mensenlevens is natuurlijk onschatbaar. Kan een CEO nog onethischer handelen? De ramp met Deep Horizon laat zien waar een afkeer van regulering, onethische bedrijfsvoering en succesvol lobbywerk in functie van de bedrijfsdoelstelling toe leiden: verlies van mensenlevens, verspilling van overheidsgeld en onnoemelijk grote milieuschade. Het koste wat het kost nastreven van maximale winst is het symbool geworden voor alles wat immoreel en onethisch is. Corruptie was altijd één van de ongewenste pijlers van democratie. Zonder corruptie is er geen macht en zonder macht heerst anarchie en chaos. Regulering heeft nadelen die onvermijdelijk leiden tot de destructie ervan.

De laatste schoonheid

2011-04-04T03:04:00.004-11:00

Click the globe

Verslaafd aan de groei

2011-03-31T23:25:00.001-10:00

Hoeft het nog gezegd ? De steeds verder groeiende wereldbevolking wordt vertaald in een steeds chaotischer wordende (politieke, economische, ecologische, religieuze, demografische...) dynamiek. Een voorbeeld is de gigantische aardbevingsramp in Japan. De schaal hiervan is dermate hallucinant, dat de gevolgen ervan reeds lang de saaiheid van zijn berichtgeving hebben geactiveerd. Een bedenkelijke militaire interventie, om niet nader verduidelijkte redenen, in Libië, of nog stompzinniger, de dood van een ijsbeer in een dierentuin, boeit meer en verkoopt dus beter. Wie echter rationeel bedenkt wat zich momenteel in Japan afspeelt, beseft dat dit klein bier kan zijn bij wat onze verwoeste wereld te wachten staat in de (nabije ?) toekomst. Het feit dat de situatie nu reeds compleet uit de hand loopt zegt alles over hoe korte termijnvisie gekoppeld aan machtswellust, inhaligheid en opportunisme dramatische gevolgen kunnen hebben. We zijn dermate gevorderd in het straffeloos verwoesten van onze biosfeer, dat we zijn vergeten zijn hoe we er zelf deel van uitmaken. M.a.w. vroeg of laat worden we zelf aangetast door ons ondoordachte omgang met de leefsfeer die ons omringd. Zolang dat op een al te langzame manier gebeurt, dermate traag dat men er toch niet dagelijks voor hoeft te mekkeren, is alles onder controle. Elk aards individu kan in zo een geval nl. rustig verder gaan in het cultiveren van het eigen belang. De termijn van een mensenleven blijft nl. veelal peanuts en zodoende veel korter dan de termijn waarin aanzienlijke veranderingen in de biosfeer plaatsvinden. Echter, wanneer we door razendsnelle veranderingen worden geconfronteerd met de nietigheid van ons wezen, gaan de poppen (zei het heel even) aan het dansen. Gevoed door een compleet irrationeel denkpatroon van utopisch denken (positief denken is een absolute must) razen we loeiend hard van de ene voorspelbare "catastrofe" naar de andere. De machtsmechanismen die dit irrationele utopische denken sturen zijn veelal gefundeerd op ordinaire geldzucht en (behoud van/verkrijgen van) nog meer macht (energiesector, wapenindustrie, farmaceutica, bank- en verzekeringswezen, juridische sector, bouwsector...). Veelal zorgt een andere duivelse sector, de lobby, voor de nodige financiering, medewerkers en vooral politici op de juiste plaats. Uiteindelijk komt men tot een ingewikkeld kluwen, een niet te doorgronden brei aan pionnen die het beeld van oncontroleerbare, niet bij te sturen chaos genereren. Af en toe kan dit soort praktijken worden geïllustreerd door praktische voorbeelden. De schokkende lichtheid waarmee een nucleaire catastrofe in Japan wordt geminimaliseerd, de niet te overzien milieuschade bij een olieramp in de Golf van Mexico... Bij al deze voorbeelden is het optimistische en onverwoestbare vertrouwen in de vooruitgang en het menselijke vernuft een constante, maar keer op keer blijkt de duistere zijde van het pessimistische rationalisme zijn gelijk te halen. Intussen doen we naarstig verder voor de dood ons inhaalt. Je zult maar sterven zonder te hebben genoten, je zult maar vergeten zijn nog voor de wormen aan je botten knagen. We draaien op een onhoudbaar systeem van meer. Deze drang is een verslaving geworden, een mantra als naam voor een gigantische, oververhitte, op hol geslagen machine genaamd "economie" waarvan niemand nog in staat lijkt om het bij te sturen, laat staan af te stoppen. Zonder de groei der groeiers is de economische progressie uiteraard zeer slecht af : de explosief groeiende wereldbevolking. Wat men ook moge bedenken, zolang deze niet grondig, zo snel mogelijk en op humane wijze wordt bijgestuurd, zijn alle andere voorgestelde oplossingen voor onze wereldse problemen utopisch. Helaas is de drogreden van het utopisch denken één van de fundamenten van de groeimaatschappij waarin wij leven.

Hooked on Growth: Our Misguided Quest for Prosperity from Dave Gardner on Vimeo.

Macht is leugens

2011-03-30T21:37:00.000-10:00

Het sterftecijfer bij dolfijnen in de Golf van Mexico als gevolg van de enorme olievlek veroorzaakt door het lekkende olieplatform Deepwater Horizon ligt zeker vijftig keer hoger dan tot nu werd toegegeven. Bij andere diersoorten, zoals zeeschildpadden, zou het zelfs 250 keer hoger liggen. Dat blijkt uit een nieuw grootschalig onderzoek van Amerikaanse en Canadese marinebiologen. Ze zeggen dat er in de eerste drie maanden van 2011 alleen al 6.500 dolfijnen zijn gestorven door de gevolgen van de rampzalige milieuverontreiniging, waarvan het merendeel jonge of pasgeboren dolfijntjes. Het aanspoelen van 20 pasgeboren dode dolfijntjes op een drukbezocht strand in Mississippi in amper twee weken tijd was al een indicatie dat er iets grondig mis is met de dolfijnenpopulatie in de Golf van Mexico. Een team van Amerikaanse en Canadese marinebiologen hebben nu een maand lang onderzocht hoe het zit met de populatie en komen tot de conclusie dat er een massale sterfte is, vooral bij pasgeboren dolfijntjes.
Los van dat onderzoek zijn er nog andere cijfers die het ergste doen vermoeden. In de jaren voor de olieramp werden gemiddeld 17 carcassen van dolfijnen geteld op de stranden van Alabama en Mississippi. De eerste drie maanden van 2011 waren er dat 138, en de helft daarvan waren jonge dolfijntjes.
En dat is wat is aangespoeld en werd gevonden. De echte sterfte ligt stukken hoger. Marinebiologen gaan er doorgaans vanuit dat wat aanspoelt en wordt gevonden in het geval van zeezoogdieren tussen 0,5 tot 2 procent is van wat daadwerkelijk sterft. In de nieuwste studie zeggen de auteurs dat ze waarschijnlijk te conservatief hebben gerekend. Andere onderzoeken in het najaar van 2010 meldden ook al een vertievoudiging van de sterfte van zeedieren in bepaalde delen van de Golf. Zelfs de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), een overheidsinstelling die zwaar onder één hoedje speelde met BP en bewust informatie verdraaide en achterhield tijdens de crisis (dat is ondertussen al aan het licht gekomen) spreekt van een "cetacean unusual mortality event". Zij telden 390 "strandings" de jongste twee maanden in Louisiana, Mississippi, Alabama en Florida. In Florida is overigens een verhoogde sterfte vastgesteld bij de manatees, de zeekoeien die bijzonder gekoesterd worden in de vakantiestaat. Bijna een jaar na het begin van de ramp zijn ook nog steeds een aantal stranden in Louisiana verboden terrein voor de pers. Ze worden bewaakt door securitymensen van BP. (mvl) Macht is leugens.

Vaatwas

2011-03-27T23:51:00.004-10:00

Het afwasteiltje heeft zijn toekomst achter zich. Want hoe zuinig u ook bent met water en energie, van een vaatwasser kunt u het nooit winnen.
De Spanjaard draaide de kraan open, en pas 447 liter water later beschouwde hij de afwas als gedaan. Veel beter deed de Brit: die had slechts veertien liter water nodig om eenzelfde vuile vaat schoon te krijgen. Maar ook dan nog moest hij het afleggen tegen het water dat een moderne vaatwasmachine verbruikte: amper tien liter. De mens kan het niet meer winnen van de machine, zo blijkt uit onderzoek van de universiteit van Bonn, als het om duurzaam afwassen gaat. In het International Journal of Consumer Studies presenteren onderzoekers van de universiteit een vergelijking tussen de afwasgebruiken in zeven Europese landen met als conclusie: met de hand de afwas doen is passé. Rainer Stamminger nam de proef op de som met 113 Europeanen uit tien Europese landen, die in het laboratorium een standaard-vaat van twaalf couverts mochten komen afwassen, net zoals ze dat thuis zouden doen. Op het vaatwerk (140 stuks serviesgoed, bestek en glazen) zaten de aangekoekte resten van spinazie, gehakt, havermout, melk, margarine, thee en eigeel. Gemiddeld deden de proefpersonen er 79 minuten over, hadden ze 103 liter water nodig, en verbruikten ze 2,5 kWh energie om het vaatwerk schoon te krijgen. Maar de verschillen tussen de nationaliteiten waren groot. Het spaarzaamst met water waren de Duitsers, de Britten en de Ieren: die deden de vaat al met vijftig liter water, duidelijk beter dan de Spanjaarden, Portugezen, Turken, Italianen, Fransen, Polen en Tsjechen. (Er deden geen Belgen aan het onderzoek mee.) En omdat de meeste energie bij de vaat naar het verwarmen van het afwaswater gaat, waren ze ook beduidend zuiniger met energie. Maar geen van allen konden ze optegen twee vaatwasmachines (met het milieulabel A/A/A) in het laboratorium die dezelfde vaat te verwerken kregen. Zij verbruikten, ondanks de hogere wastemperaturen, maar de helft van de energie van de handwassers, en kregen de vaat ook nog eens beduidend schoner. Maar komt een resultaat uit het lab ook overeen met de realiteit? Stammingers student Christian Paul Richter zocht het uit in de keukens van tweehonderd Duitse, Zweedse, Italiaanse en Britse huishoudens, sommige mét, andere zonder vaatwasser. Deelnemers moesten een dagboek bijhouden en foto's nemen van hun vaatwaskorven, vóór ze de machine aanzetten. Bovendien werd in 82 huishoudens ook nog eens een webcam op de wasbak gericht. Handwassers kregen een reeks tips om bij het afwassen zo zuinig mogelijk met water en energie om te springen.
Desondanks gebruikten huishoudens met vaatwasser ook in dit deel van de studie een derde minder energie en de helft minder water dan huishoudens die de vaat met de hand deden, aldus Richter in het International Journal of Consumer Studies. En dat terwijl de proefhuishoudens vaak niet eens zo efficiënt met hun vaatwasmachine omsprongen – in een op de vijf gevallen werd de machine al aangezet nog voor ze helemaal vol was geladen.
Vaatwassers zijn niet altijd zuiniger geweest, zegt Richter. Maar de jongste twintig jaar zijn ze steeds efficiënter geworden. ‘Ze gebruiken een derde minder energie en minder dan de helft van de hoeveelheid water van de eerste modellen. Daar is met schuursponsje en vaatdoek niet meer tegenop te concurreren – vooropgesteld dat de vaatwasmachine met verstand van zaken wordt bediend.' Dat blijkt niet altijd het geval. De grootste zonde bij het machinaal wassen is de neiging voor te spoelen, aldus Richter. ‘Vooral Zweden en Italianen spoelen de vuile vaat doorgaans uitgebreid met de hand om, vóór hij in de machine terechtkomt. Per keer verbruiken ze zo tot twintig liter water extra. Zo gaat de winst van een machinale vaat snel weer verloren.' Minder geneigd tot voorspoelen zijn Britten en Duitsers – maar die morsen dan weer met energie door te hete wasprogramma's te draaien (ruim de helft verkiest een wastemperatuur van 65° Celsius of meer, waar dat lang niet altijd nodig is). Wie dus zijn water- en elektriciteitsrekening wil drukken, moet een vaatwasser aanschaffen. Niet alleen het milieu en de portemonnee varen er wel bij, ook de vrije tijd. Door de vaat niet langer met de hand te doen, win je bijna een uur per dag, aldus Stammingers en Richters berekeningen.

DM28032011

In de luwte van de snelweg...

2011-03-25T05:34:00.001-10:00

Evert leefde ergens op de Veluwe op zijn boerderijtje, dat ingeklemd was komen te liggen tussen het beton van autowegen, letterlijk in de luwte van de snelweg, waar duizenden automobilisten hem dagelijks voorbijraasden zonder dat te weten. Het leven van Evert aan de Baron Van Nagellstraat tussen Barnevelt en Voorthuizen bij de oprit Amersfoort van de A1 (NL), ging gewoon verder zoals het dat altijd had gedaan. Hij was een uniek mens die, midden in een consumptieve wereld, zichzelf en zijn sobere familietraditie trouw bleef. In de goede zin van het woord: eigenzinnig. Hij leefde zoals zijn ouders leefden, zonder luxe en verspilling. Hij kende het woord recycling niet, maar paste het alle dagen toe. De orde van de jaargetijden, van de dagen van de week en de uren van de dag, bepaalde zijn levensritme. Hij leefde volgens de natuur in ‘Evert stond niet naast de maatschappij, maar deed niet mee aan de consumptiemaatschappij.’Zo’n vijftien jaar lang ontmoette de fotograaf Evert Bouw op zijn kleine boerderij. De foto’s laten een man zien die met liefdevolle aandacht en grote zorg zijn dagelijks werk uitvoert, vier seizoenen lang. Al het werk met de hand. Alles alleen, maar niet eenzaam. Zijn geit, kippen en katten altijd in de buurt. Boer was hij niet, schrijft Paasman overigens. Zelfs geen keuter- of kruimelboer. ‘De opbrengst van het land is enkel en alleen voor hemzelf en zijn dieren. Er wordt niets verkocht of geruild, geen economische meerwaarde verkregen. Evert is een kleine zelfstandige, maar dan tegelijkertijd een van de allerkleinste en een van de allerzelfstandigste.’
Het leven van Evert-In de luwte van de snelweg-
Brand Overeem (fotograaf), Bert Paasman (cultuur- en literatuurhistoricus)
ISBN 978 90 261 2528 7 - 144 pagina’s, gebonden

Vrijheid en brood

2011-02-19T06:12:00.006-10:00

In 1972 werd door de zogenaamde Club van Rome een rapport voorgesteld, welke de draagkracht van onze planeet Aarde onderzocht op het gebied van consumptie en productie. Het besluit was dat er grenzen zijn aan de groei. Die eindigheid werd voelbaar door de eerste oliecrisis in 1974. Vijf jaar later leerde de wereld de term 'broeikaseffect' kennen tijdens de eerste World Climate Conference. In 1987 wees de V.N. voor het eerst op de nood aan een wereldwijde 'duurzame' ontwikkeling' via het 'Our Common Future'-rapport. In 1988 hield men het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) boven de doopvont. De politieke wereldleiding werd zich van bepaalde, zeer urgente problemen bewust, maar de ononderbroken expansiedrang, gestuwd door de klassieke kapitalistische economie in combinatie met "alles oplossende technologie en wetenschap", bleef hardnekkig doorwoekeren. Kenmerkend voor de actuele, zogenaamd razendsnel evoluerende technologie en wetenschap, is een stilstand die sinds de invoering van olie niet meer is bijgestuurd. Inderdaad, de allerlaatste grote menselijke ontdekking was olie, waarvan de modernste hedendaagse technologieën, stuk voor stuk afgeleiden zijn. Denk b.v. aan de complete telefonie of computerindustrie. Ons complete moderne productie/consumptiemodel is volledig gebaseerd op grondstoffen met eindig karakter, welke we in steeds sneller tempo opgebruiken; allerlei grondstoffen, energiebronnen, zoetwater, vruchtbare grond...
Bovendien produceren we steeds groter wordende hoeveelheden afval in de vorm van gassen of b.v. vaste (vaak anorganische, onafbreekbare) stoffen welke we in gigantische hoeveelheden lozen, dumpen uitstoten in water, bodem, lucht. Onvermijdelijk stevenen we af op een "point of no return", het punt waarbij de toegebrachte schade onomkeerbaar wordt. Het bekendste aspect van de schadelijke menselijke invloed is de wijziging van de atmosferische gassen door veelvuldige onnatuurlijk hoge CO2-uitstoot. De hierdoor aangewakkerde klimaatwijziging manifesteert zich steeds rampzaliger en regelmatiger en dit op een manier die menig wetenschapper pakweg 10 jaar terug niet eens als realistisch beschouwde. Al even onheilspellend is het universeel geworden pollutieprobleem. Alles wat onze steeds maar groeiende kapitalistische model aan afval produceert, leidt vroeg of laat tot de uitroeiing van fauna en flora. Het leidt geen twijfel dat steeds grotere schade, welke wordt toegebracht aan het fragiele ecosysteem Aarde, ooit leidt tot de totale ineenstorting ervan. De overheersende schreeuw naar actie omtrent de extreme CO2-concentraties in de atmosfeer, geeft een al te vaak vertekend beeld van de ernst van de zieke biosfeer. Zelfs al kregen de klimaatsceptici op termijn gelijk, dan nog zou dit niks veranderen aan een compleet ontwrichte biosfeer door verzuring der oceanen, ineenstortende biodiversiteit, eindigheid der fossiele brandstoffen, decimering van de aardse wouden, bevolkingsexplosie, vergedreven 'verbetonering' van de leefbare oppervlakte etc. De combinatie van wetenschap, technologie en kapitalistische economie, heeft sinds pakweg 1950 gezorgd voor een hallucinante explosie van de wereldbevolking. Bovendien is dit gegeven helaas ook nog eens aangewakkerd door een massale groei aan totaal nieuwe consumptiegoederen en een negatieve mentaliteitswijziging, waarbij de nood aan allerlei nutteloze zooi gekoppeld wordt aan geluk en status. Steeds jonger zijn menselijke wezens geïndoctrineerd tot consumenten, waarbij eeuwenoude culturele waarden, binnen een hallucinant korte termijn, verworden tot verre herinneringen. Het systeem zorgt intussen voor een onophoudelijke nood aan goederen via doorgedreven stimulatie van potentiële verbruikers. Bovendien wordt de paradijselijke levenswijze vol consumptie door quasi de complete wereld aanzien als het ultieme streefdoel. Door de steeds verder aangroeiende multimedia en internetcommunicatie, raakt de westerse consumptiemaatschappij sneller dan ooit op plaatsen waar het amper 10 jaar terug nooit geraakte. Het kinderlijke beeld, dat door minderbegoede culturen wordt gevormd, over de geldmaatschappij, is veelal onrealistisch en onderontwikkeld. Dit leidt bij de "armeren" dan ook tot een explosieve nood aan nivellering. Binnen zo snel mogelijke tijd wil men op hetzelfde "welvaart"-niveau door het leven gaan en volop meedraaien in het consumptiebestaan. De zogenaamde "revoluties" die we momenteel meemaken in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, vinden hierin hun oorsprong en dynamiek.

Stuk voor stuk worden zogenaamde dictators door "revolutie" van de macht verdreven. Zou men de achterliggende gedachte, het uiteindelijke doel van deze revoluties nagaan, dan komt men zonder enige twijfel uit bij de vertaling van platvloerse drang naar hebberigheid (lees het nastreven van de Westerse consumptiemaatschappij) door holle termen als "vrijheid", "vrede" en een betere toekomst. Bovendien leidt hetgeen twijfel dat de razendsnelle opeenvolging der opstanden een rechtstreeks gevolg zijn van de klimaatswijziging. Deze heeft dit jaar een ongeziene schade toegebracht aan allerlei oogsten door een schijnbaar eindeloze reeks natuurrampen. De gevolgen laten zich nu voelen in de vorm van historisch hoge voedsel- en andere grondstofprijzen. Er heersen nooit gezien voedseltekorten en laat dat nu net datgene zijn wat een bewind kan missen als kiespijn. Een hongerende bevolking zal altijd morren. Als de honger te groot wordt spat de etterbuil. De Chinese en Indische maatschappij worden in hun razendsnelle evolutie al evenzeer gestuwd door een dwingende drang naar verwestering en het verkauwen van eeuwenoude culturele tradities tot grauwe eenheidskoek. Echter, ook hier botst men vroeg of laat op de grenzen van de aanvoercapacitiet om de productie op peil te houden. De expansie van productiemiddelen om de onstuitbare consumptieverslaving te blijven bevredigen, en het onophoudelijk aanwakkeren van de consumptiebehoefte, vertoont vandaag een dynamiek die in de rijke landen al moeilijk in te tomen valt. Wanneer de armen, minstens op ethische gronden, op een enigszins vergelijkbaar niveau moeten komen, (b.v. minstens vijfmaal hun actuele ecologische voetafdruk per persoon), dan betekent dat voor een wereldbevolking van ongeveer 9 miljard mensen in 2040, een catastrofale toename van consumptie, productie en alle milieuproblemen in het spoor ervan. De gedachte dat de biosfeer dit, alleen door verbetering van de technologie aankan, getuigt van een verregaande irrationaliteit. Ons wereldsysteem kan het instorten ervan slechts uitstellen door af te stappen van het gelijkwaardigheidbeginsel tegenover de armeren. Het stopzetten van de bevolkingsexplosie en het bijsturen van de veel te grote westerse voetafdruk zijn twee onontkoombare basisfactoren van een oplossing welke helaas niet haalbaar is. Deze evidentie is vooralsnog onbespreekbaar en zal qua evolutie als denkpatroon nooit de snelheid van verwoesting van de biosfeer bij kunnen halen. De natuur zorgt er steeds op één of andere manier voor, dat zijn evenwicht wordt bijgestuurd. Bij de mens is balans ingebouwd in de vorm van intelligentie. Hierdoor is het menselijke wezen voorzien van een vermogen, dat de balans van de natuur garandeert. Helaas roept de term 'menselijke intelligentie' bij de meerderheid der menselijke wezens een totaal ander denkpatroon op. Redelijkheid is nooit de beste menselijke gave geweest.

Non-Conform

2011-02-10T06:00:00.002-10:00

Ik ben sociaal zonder de grens van mijn authenticiteit aan te tasten. Ik draag de pijn van de afwijzing omwille van de echtheid, wetenschap, rechtvaardigheid, artesticiteit, barmhartigheid...
Ik tracht steeds de drijfveren van groepsgedrag en de processen welke deze met zich meebrengen, scherp te doorzien en niet onbezonnen met de kudde de sloot in te springen. Ik ben openminded, en daarom overtuigd atheist. Geen religie kan het bestaan verklaren. Ik luister naar mijn intuitie en streef steeds maximale harmonie met de mij omringende natuur na.
Ik kijk vol verwondering naar de sterren en blijf ademloos bij de schoonheid van de diepzee, eindeloze wouden, dreiging van het oerwoud, uitgestrektheid van woestijnen, ongerepte stukken Aarde die mij nog resten. Ik ben een non-conformist.

Teerzand

2011-02-07T07:32:00.003-10:00

Het drama van de mensheid is dat redeloosheid altijd triomfeert in de naam van de rede.

From the Population Bomb to the Dominant Animal

2011-01-24T01:16:00.002-10:00

Prof. Paul Ehrlich, Professor Biologie en Professor in bevolkingsstudies aan de Stanford Universiteit, is een internationaal prominent ecologist en specialist in evolutieleer. Tijdens deze lezing vergelijkt hij de inhoud van zijn boek "The Population Bomb" uit 1968 met de actuele realiteit. De lezing dateert van 2009 en werd opgenomen aan de Stanford Universiteit USA.

Ons klimaat slaat op hol

2011-01-06T23:32:00.000-10:00

Rampjaar 2010

2011-01-06T07:12:00.004-10:00

Het jaar 2010 is voorbij. Men noeme het gerust een rampjaar. Naast de voor zich sprekende hallucinante opeenvolging van rampen en negatieve berichten vallen vooral enkele trends te onthouden ; o.a. de Keeling curve. Deze curve werd in 1958 door Charles David Keeling voorgesteld en geeft gedetailleerde data weer van atmosferische CO2-concentraties. De eerste meting gaf aan dat die toen 310 ppm (parts per million, bvb. 310 liter in een loods van een miljoen liter inhoud) bedroeg. Helaas is deze curve ononderbroken door blijven stijgen tot de actuele 390 ppm. De resultaten worden qua betrouwbaarheid erkend dankzij o.a. jaarlijkse schommelingen ten gevolge van seizoenswisselingen in het noorderlijk halfrond en vergelijkbare gegevens tussen verschillende meetpunten. Algemeen wordt aangenomen dat deze doorlopende toename te wijten is aan het stijgend verbruik van fossiele brandstoffen sinds de industriële revolutie. Als we dit verbruik niet kunnen vertragen of stilleggen, halen we tegen het eind van deze eeuw 560 ppm. M.a.w. een verdubbeling van de pré-industriële waarde. Het wezenlijke voor wat 2010 betreft, is dat er aan die trend niets veranderd is - ondanks Kyoto, Kopenhagen, Nagoya en Cancún - en dat dit vermoedelijk voor de komende jaren zo zal blijven.Het is een experimenteel bewezen feit dat CO2, net zoals enkele andere gassen, bvb. methaan, een broeikaseffect heeft en dus heel waarschijnlijk een stijging van de temperatuur van onze dampkring tot gevolg moet hebben. De omvang daarvan en de gevolgen die daarmee gepaard gaan, zijn moeilijk nauwkeurig te voorspellen. Het smelten van het ijs van de noordelijke poolzee en het verhogen van de zeespiegel op sommige plaatsen, lijken nu al vast te staan.Klimaatstoringen zoals dit jaar de wereldwijde mega-overstromingen (o.a. Pakistan), de extreme koude- en hittegolven en de gevolgen daarvan (o.a. de bosbranden in Rusland) en zelfs de overstromingen en vroege winter bij ons, kunnen daarmee eveneens verband houden, maar dat zal slechts na langere periodes echt komen vast te staan. Dat er veranderingen, van welke aard ook, op komst zijn, lijkt wel bijzonder waarschijnlijk en daarom is de betreurenswaardige “intentieverklaring” van Cancún een te onthouden slag in het water.
Bovendien blijft de mens zich explosief voortplanten. In 1805 had de wereldbevolking haar eerste miljard bereikt. Pas 120 jaar later, rond 1925, waren we met twee miljard; de zes miljard kwam er al in 1999 en momenteel staat de teller op ongeveer 6,894 miljard. Met een jaarlijkse aangroei van 75 miljoen zullen we in 2012 met zeven miljard zijn. Een licht vertraagd tempo zal ons rond 2045 tot negen miljard brengen en er is geen duidelijke reden waarom deze toename dan plots stil zou vallen. Van de bijna zeven miljard mensen die nu leven, zijn er nagenoeg één miljard ondervoed; dat is zoveel als de totale wereldbevolking van 1805. (Heel indringend: vandaag zullen er ca. 26.000 mensen sterven van de honger.) Er is al een immense inspanning nodig om die minstbedeelden tot een redelijk welzijnsniveau te brengen, maar binnen 35 jaar zullen we dat voor nog eens twee miljard meer moeten realiseren. En nu reeds kappen we hiertoe jaarlijks elf miljoen ha bos, gaat zes miljoen ha landbouwgrond door erosie verloren en verbruiken we - dagelijks - 360 miljoen megawattuur energie uit niet vernieuwbare energiebronnen (olie, gas, steenkool). Dat onherstelbaar verlies brengt er de rijke landen niet toe hun ecologische voetafdruk te verminderen, integendeel, en de nieuwe industrielanden halen ons op dat vlak heel snel in. De escalerende wereldbevolking, het roekeloos opgebruiken van eindige hulpbronnen, het verder teloorgaan van de biodiversiteit, de stijgende pollutiegraad van ons hele milieu; al deze trends gaan gepaard met het toenemend broeikaseffect, dat onze leefbaarheid nog verder in het gedrang brengt. Mits enige verbeelding lezen we dit alles af op die onverbiddelijke Keeling curve. Wie dit jaar de sense of urgency nog niet heeft aangevoeld, zal in de komende jaren de kop niet langer in het zand kunnen steken. Het is reeds heel lang mijn overtuiging dat de snelste en de goedkoopste aanpak van al die problemen te vinden is in een radicale geboortepolitiek. Tijdens de grote rampen van dit jaar en op de internationale summits, heb ik daarover echter niets gehoord. Je zou van minder wanhopig worden.
De essentiële trend in Europa, die reeds vorig jaar startte, is de toenemende ontnuchtering betreffende de eenheidsdroom. Ethiek en politiek als ideale concepties over de waarden en normen voor het individueel en maatschappelijk handelen, kunnen alleen behoorlijk functioneren als ze een optimale middenweg vinden tussen extreme partijdigheid en extreme onpartijdigheid in. De onpartijdige houding streeft totale solidariteit na: iedere mens op deze aarde of iedere gemeenschap, heeft nu evenveel recht op geluk en welvaart als ikzelf en mijn gemeenschap. In de partijdige houding stel ik mezelf of mijn gemeenschap centraal: solidariteit kan, maar niet ten koste van mij of van ons. Als je zoontje en dat van de buurman in het kanaal valt, mag je dan, partijdig, eerst je eigen zoontje redden en daarna dat van de buurman? Of moet je die beslissing op onpartijdige gronden nemen: bvb. dat kind waar je toevallig het dichtst bij bent? Sommige ethici (o.a. Peter Singer) vinden dat de onpartijdige houding in bijna alle gevallen de meest ethische is. Ik wil die discussie hier niet ten gronde voeren. Wel moet ik vaststellen dat de grote meerderheid van de individuen en gemeenschappen geen totale afstand wil doen van partijdigheid. Pleiten voor solidariteit als hoogste vorm van beschaving verdient aanbeveling, maar het pleidooi schiet zijn doel voorbij als men hierbij diep ingewortelde tendensen tot zelfbehoud, zelfrealisatie en bescherming van de eigen gemeenschap dreigt aan te tasten. Een concreet Europees voorbeeld. Op een bepaald moment beschuldigde men de Duitsers van gebrek aan solidariteit met de Grieken: de ‘rijke’ Duitse arbeiders wilden de ‘arme’ Griekse arbeiders niet meer ondersteunen. Als men daarbij bedenkt dat die Duitse arbeiders tegen een pensioenleeftijd rond 68 jaar aankijken, terwijl de Griekse het na 58 jaar laten afweten, dan wordt die ‘partijdigheid’ al iets begrijpelijker. Kortom, wie een beroep doet op een streven naar eenheid, solidariteit en onpartijdigheid, kan hierbij als ideaalbeeld heel ver gaan; maar er zijn ook grenzen, en die hebben te maken met de mate waarin de mensen zo’n oproep als een bedreiging van hun zelfbehoud ervaren. De risico’s verbonden met ‘populisme’ hangen uiteraard samen met het oneerlijke misbruik dat sommigen van probleemsituaties maken, maar misschien evenveel met de overtrokken eisen die ethische en politieke ‘wereldverbeteraars’ soms stellen. Onze medeburgers zijn best wel bereid om begrip en medelijden te betonen voor asielzoekers in nood, maar als plots duizenden tegelijk hun leefwereld in gevaar lijken te brengen, kan die houding omslaan. Daarbij is het niet alleen de vraag of hun perceptie adequaat is, ook de perceptie zelf is een feit waarmee we rekening moeten houden.
We moeten de eurosceptische trend, vooral op het vlak van solidariteit, dus niet zozeer met het moraliserende vingertje benaderen. Veel vruchtbaarder is het de vraag te stellen waar men misschien een brug te ver gegaan is (verruiming van de visapolitiek?), of te veel uit het solidariteitsgevoel heeft willen persen. L’homme n’est ni ange ni bête et le malheur veut que qui veut faire l’ange fait la bête. Die opmerking van Pascal geldt ook voor ethici en politici die van mensen engelen willen maken.De meest zinvolle houding bestaat erin te vertrekken van de menselijke behoefte aan zelfbehoud en die op spontane wijze te laten uitbreiden tot de naasten in de bijbelse zin (de nabijen) om van daaruit de solidariteit in concentrische cirkels uit te laten dijen tot ze, in een iets verzwakte vorm, op alle mensen betrekking heeft. Een tweede criterium, dat dit van nabijheid enigszins doorkruist, is de ernst van de noodsituatie van de andere. (Als je eigen zoontje goed kan zwemmen en dat van de buurman helemaal niet, zou je beter eerst dat van de buurman redden). Voor Europa lijkt de essentiële trend van dit jaar dus niet alleen die van de tanende solidariteit, maar ook van de toenemende behoefte om de grenzen van het haalbare op het vlak van solidariteit af te tasten. Mutatis mutandis geldt die vaststelling ook in verband met de belangrijkste trend in België: het onvermogen om de communautaire problemen op te lossen. Een volkomen ‘onpartijdige’ stelling zou erin bestaan dat de Vlaamse politici geen eisen stellen in verband met Vlamingen die zich in Wallonië vestigen en de Franstalige politici dezelfde houding aannemen betreffende Franstaligen in Vlaanderen. BHV is daarmee opgelost en heel wat goodwill en solidariteit vrijgemaakt. Een verdere feitelijke analyse van de oorzaken van verschillen in welstand - politieke keuzes? - en van mogelijke herstelmaatregelen, kan ook veel goodwill tot stand brengen. Het opgestoken vingertje, veelal in dezelfde richting, lijkt me noch echt onpartijdig, noch echt doeltreffend. Oproepen tot een ethische basishouding, maar dan gekoppeld aan een rationeel streven naar het optimum tussen partijdigheid en onpartijdigheid, lijken een trend te zijn die de toekomst voor zich heeft.

Bron E.V.

Onderhandelen over verdere onderhandelingen

2010-12-13T23:20:00.007-10:00

De opluchting bij de onderhandelaars in Cancùn was groot. Na het diplomatieke fiasco in Kopenhagen zijn de bijna 200 landen van de wereld erin geslaagd om tot een akkoord te komen waarin een aantal afspraken voor toekomstig klimaatbeleid worden vastgelegd. De opluchting bij de onderhandelaars in Cancùn was dan ook groot. Kort samengevat is men vooral tevreden dat het proces van multilaterale onderhandelingen binnen het VN-systeem niet is afgeschreven. “We hebben het vertrouwen en de hoop hersteld”, zo stelde de Mexicaanse voorzitter. Vertrouwen in het systeem van onderhandelingen met alle landen samen, en hoop dat er toch een groot internationaal verdrag kan komen om de klimaatproblematiek aan te pakken.
Een herhaling van Kopenhagen zou in ieder geval geleid hebben tot een zeer grote scepsis in zowel proces als mogelijke uitkomst. Er is dus gevorderd, zei het met muizestapjes.Meteen lieten sommigen zich betrappen op grootspraak. “Groot diplomatiek succes” en zelfs “geopolitieke gevolgen” hingen in de ijle lucht. Hoewel deze positieve reactieve begrijpelijk kunnen worden genoemd, lijkt het mij beter om de behaalde resultaten eens kritisch onder de loep te nemen wat betreft de meer inhoudelijke aspecten. De vaststelling is dat er in essentie weinig nieuws werd beslist in Cancùn. De tekst erkent dat er scherpe reducties (deep cuts) in de uitstoot van broeikasgassen nodig zijn om de temperatuurstijging binnen de 2 graden Celsius te houden. Om de kleine eilandstaten te paaien is er zelfs sprake van 1,5 graden. In essentie is dat niets nieuws. Sinds het begin van de onderhandelingen in 1990 (!) weten we dat dat noodzakelijk is en behoort dat tot de intenties. Het Klimaatfonds dat tegen 2020 100 miljard dollar per jaar zal hebben om ontwikkelingslanden te helpen met de gevolgen van klimaatverandering is evenmin nieuw. Het feit dat het Fonds zal bestuurd worden door een evenwichtig samengestelde groep van rijke en arme landen wordt nu voorgesteld als een doorbraak, maar is iets dat al jaren op de onderhandelingstafel ligt.Het ondersteunen van inspanningen om ontbossing tegen te gaan en de financiële verrekening daarvan is eveneens een oud verhaal, waarin men weliswaar een aantal stappen vooruit is gegaan. Over het feit dat men op globaal niveau al meer dan twintig jaar onderhandelt over een internationaal akkoord rond bossen, wordt wijselijk gezwegen.
De verlenging van het in 2012 aflopende Kyotoprotocol is volgens velen het belangrijkste punt. Dit is vooralsnog het enige bindende mechanisme voor uitstootvermindering. Het Cancùn-akkoord roept op om dat verdrag te verlengen. De zogenaamde doorbraak bestaat erin dat dat nu op papier staat, ondanks het feit dat Japan en Rusland zich uitgesproken hebben tegen een Kyoto bis. Alles bij elkaar dus een ontluisterend mager lijstje. Bovendien is er rond zo goed als niets een definitieve tekst of inhoudelijk akkoord, laat staan een bindende afspraak. Alles is verder uit te werken en te bespreken tegen de volgende top in Zuid-Afrika volgend jaar. We zijn dan weer een jaar verder en dichter bij de catastrofale point of no return, waarbij de opwarming van het klimaat onomkeerbaar wordt. Cancùn toont vooral haarscherp aan waar we staan na twintig jaar klimaatonderhandelingen. Een beperkte groep landen, namelijk de 37 staten die onder het Kyotoprotocol vallen, zijn bereid om harde afspraken rond emissiebeperkingen te aanvaarden; daarbij de 27 lidstaten van de EU. Alle andere staten, inclusief de twee grootste uitstoters, de VS en China, niet. Vooral de houding van de VS is ronduit schandelijk. De botte weigering om bindende multilaterale afspraken te ratificeren is zonder twijfel het belangrijkste obstakel voor een sterker globaal klimaatbeleid. Ondertussen is het ook duidelijk dat het ‘2 graden’-scenario pure fantasie is zonder veel drastischere inspanningen van in eerste instantie de industrielanden maar ook van ontwikkelingslanden. Dat dat laatste zo moeilijk bespreekbaar blijft is ten dele te begrijpen, maar in toenemende mate onverantwoordelijk. Zonder verplichtingen voor ontwikkelingslanden is de kans nihil om globale uitstootbeperkingen te garanderen. Immers, een piek in emissies zou er binnen de tien jaar moeten komen om een kans te hebben om binnen de 2 graden te blijven. Sinds 1990 zien we echter een toename van de uitstoot van broeikasgassen met ongeveer 35 à 40 procent: de omslag in beleid zal dus fenomenaal groot en snel moeten zijn. De huidige afspraken in Cancùn garanderen op geen enkele manier dat dat zal gebeuren. We blijven, door ontoereikende menselijke intelligentie op beleidsvlak, dus vol gas op koers richting totale destabilisatie van de huidige biosfeer op onze planeet. De apocalyptische rampen die ons te wachten staan zijn echter nog te weinig bedreigend. De economie en de politiek zitten op een totaal andere tijdsschaal ; die van de korte termijn.Een andere belangrijke vaststelling is dat het huidige systeem gebaseerd is op marktwerking en de creatie van allerlei financiële instrumenten. Om het heel scherp te stellen is klimaatbeleid dus afhankelijk van het feit of er een ‘business case’ in zit en/of kan afgekocht worden. Veel fundamentelere debatten over de prijzen van energie, scheeftrekkingen in wereldhandel, schandelijke tegenstellingen tussen arm en rijk (tussen en binnen landen), prioriteiten in de besteding van middelen, enzovoort zijn uiteraard niet aan de orde bij dit soort multilaterale onderhandelingen, om nog maar te zwijgen over de dringende nood aan drastische wereldwijde bevolkingsinperking. Enerzijds te begrijpen, anderzijds verklaren ze ook het disfunctionele karakter van een aantal voorgestelde oplossingen. Het geloof dat we het klimaatprobleem kunnen aanpakken zonder de essentie van ons systeem van produceren en consumeren te veranderen, of zonder het huidige systeem van soevereine staten in vraag te stellen is fundamenteel en past geheel binnen de logica van multilaterale onderhandelingen. In toenemende mate kunnen we ons hier echter vragen over stellen, maar dat zou ons ruim buiten de context van de onderhandelingen (en deze bijdrage) brengen. Samengevat kunnen we stellen dat Cancùn ervoor gezorgd heeft dat er weer geloof is in de verderzetting van de onderhandelingen. De vooruitgang in allerlei deeldossiers is in een gezamenlijke eindtekst samengebracht en binnen het normale onderhandelingsproces aanvaard. Het contrast met Kopenhagen was in die zin groot. Anderzijds is een nieuw klimaatakkoord nog heel veraf en de vermoeide onderhandelaars weten dus waarvoor ze staan tegen de volgende klimaattop in Zuid-Afrika volgend jaar. De druk zal dan groter zijn, want in 2012 loopt Kyoto af. Conclusie ; er is eindeloos geleuterd over een akkoord om verder te leuteren maar helaas is er rond zo goed als niets is er een definitieve tekst of inhoudelijk akkoord, laat staan een bindende afspraak.

naar HB/Foto AP/DS/DM

De informatie-revolutie ?

2010-12-07T12:04:00.005-10:00

Reeds verschillende weken zorgt de website Wikileaks voor headlines in de wereldpers en nooit geziene paniek en onrust op het politieke wereldtoneel.
De internet-revolutie, de grootste van deze tijden, ken een nieuwe, ongemeen boeiende wending. Eind 2010 zorgt de publicatie van 250.000 berichten van Amerikaanse ambassades voor een escalerende spanning... en er komt nog veel meer.

WikiLeaks streeft naar een nieuwe openheid over politiek en oorlog, met gegarandeerde anonimiteit. Het geniale systeem werkt met een anonieme elektronische drop-box, en via anoniem mailen en anoniem surfen.

WikiLeaks wordt voortdurend aangevallen door hackers, waarvan vermoed wordt dat verschillendee veiligheidsdiensten erachter zitten. Oprichter Julian Assange is vele keren met de dood bedreigd en werd door Interpol gezocht op een zeer verdachte beschuldiging van verkrachting. Op 7 december gaf Asange zich aan bij het Britse gerecht. Een borgsom werd geweigerd. Het lijkt een scenario voor een slechte politieke thriller met bedenkelijk scenari, immers ; het opsporingsbevel uit Zweden werd eerder ingetrokken om daarna weer te worden opgesteld. Is het inderdaad een setup van de CIA, zoals Assange zelf beweert ? Feit is dat de 'verkrachting' dient te worden onderzocht. Het brein achter dit mogelijke 'complot' heeft het alvast mis indien Asange wordt aanzien als de verpersoonlijking van Wikileaks.

De site heeft inmiddels al een netwerk van zo’n 100.000 mensen: wetenschappers, advocaten, journalisten, dissidenten en netwerk beheerders die allemaal een steentje bijdragen tot het in stand houden van WikiLeaks. De arrestatie van Assange stopt nieuwe publicaties simpelweg niet. Het hek is nu pas echt van de dam...

WikiLeaks moet voortdurend van provider en domeinnaam wisselen. Momenteel is WikiLeaks.org uit de lucht, maar WikiLeaks.ch is toegankelijk. Er is een lange lijst van mirror-sites. Intussen overspoeld een boycot-vloedgolf de verschillende sites die hun services aan WikiLeaks hebben opgezegd. Amazone.com, PayPal, EveryDNS, Moneybookers en Tableau maken momenteel de dienst uit. 'We are all Wiki & Leaks' is de slagzin der voorstanders.

Is dit baanbrekend in de verhouding tussen politiek, journalistiek en publiek of overwint de eeuwige geheimhouding ? Alvast een interessant gegeven dat van dichtbij wordt gevolgd door de wereldwijde internetgemeenschap. Meteen stelt zich de vraag : "Wie blijft kritisch lezer bij al deze informatie en hoe wordt de waarheid van het leugen onderscheiden" ?

Ecopportunisme

2010-12-02T04:04:00.008-10:00

Elke praktische maatregel om de dramatisch hoge CO2-concentratie in onze atmosfeer te temperen valt toe te juichen. Daar bestaat, voor wat mij betreft, geen twijfel over. M.a.w. laat de fossiele brandstoffen maximaal links liggen en bereid ten volle een fossiele brandstof-vrije toekomst voor. Maximale energie-besparing, isolatie-normen, passiefhuizen, zonneboilers, windmolenparken, elektrische wagens, spaarlampen, zonnepanelen… de middelen zijn legio.
Echter, wanneer men, zoals ik, reeds sedert de kinderjaren begaan is met Moeder Aarde en haar “broeikas-effect”, is de manier waarop men vandaag met de term “Eco” omgaat wraakroepend.
Het dient gezegd : elk van de zogenaamd “alternatieve” manieren om de klimaatopwarming tegen te gaan heeft zo zijn nadelen. Om er enkele te noemen :

Maximale energie-besparing : dateert uit het fossiele tijdperk en werd ooit in het leven geroepen omdat men blijkbaar ging beseffen dat “de uitwerpselen van de duivel” niet oneindig kunnen worden opgepompt. Met het oog op natuurlijke energiebronnen zoals wind- of zonne-energie is dergelijke houding voorbijgestreefd. Energiebesparend leven is van zeer groot belang in een transitieperiode. De periode tussen het fossiele tijdperk en het duurzame tijdperk. Eénmaal deze transitie compleet is (waarbij maximaal gebruik wordt gemaakt van "duurzame" energie, zijn energiebesparende materialen en kosten te herbekijken wegens potentieel nutteloos.

Isolatie-normen : wat is de economisch opbrengst en wat is de ecologische netto-prijs die voor deze nieuwe normen en de transitie zal worden betaald ? Al dat afval, al die productie van nieuwe (nog beter) isolerende rotzooi, al die verplaatsingen (met fossiele vervoersmiddelen), al die nodige investeringen en bijsturingen binnen de bouwsector om bij te kunnen blijven met de nieuwe reglementeringen…

Passiefhuizen : wat is de prijs die men betaald voor een passiefhuis ? Is dat een hogere prijs dan voor een conventioneel huis ? Hoeveel kost het omvormen van een conventioneel huis tot een passiefhuis ? Nog meer dan een klassieke verbouwing ? Kiest men voor een conventionele nieuwbouw of een passieve nieuwbouw ? In beide gevallen blijft het een nieuwbouw en dus is het landschap, de natuur en de open ruimte ook hier weer slachtoffer. De economie indachtig is de keuzemogelijkheid binnenkort verleden tijd.

Zonneboilers : Wat kost dergelijke investering (zonder subsidies) ? Welke andere investering dringen zich op vooraleer men überhaupt aan de zonneboilers kan beginnen ?

Windmolenparken : Deze sector is binnen de kortst mogelijke termijn uitgegroeid tot het symbool van de onstuitbare drang naar meer… Misschien goed voor Vesta, Electrawinds en andere energiereuzen, maar hoegenaamd niet voor de landschappelijke waarde… of beschouwt U een landschap dat doorzeefd is van dergelijke oerlelijke witte wiekenwaaiers niet als verwoest ? Bovendien, wie wordt op termijn de eigenaar van al deze windproductie dacht U ? Juist, de huidige conventionele enrgiereuzen.

Elektrische wagens : De boodschap is hier dezelfde als bij nieuwe (en dus milieuvriendelijkere) conventionele automobielen : hoe sneller U uw oude krotbak (amper 8 jaar oud zeg maar) vervangt, hoe beter voor het milieu. Hoe men dit als westers denkend mens zomaar slikt valt niet te bevatten. Wat is het ecologisch kostenplaatje voor het fabriceren van een nieuwe auto ? Hoe vallen "auto" en "ecologisch" te verenigen ? Waar is het oude wagenpark gebleven (dat zo’n 8 jaar geleden nog ons stadsbeeld sierde) ?
Bovendien dient een elektrische wagen uren te worden geladen voor een heel trieste autonomie. Het laden gebeurt via het bestaande electriciteitsnet. Wie moet die stroom produceren ? Hoeveel % van die stroomproductie is 100 % duurzaam ? Juist…

Spaarlampen : Wat is de prijs die het milieu uiteindelijk betaalt voor het maken van één enkele spaarlamp tegenover één gloelamp ? Wat is de prijs die het milieu betaalt voor de complete omvorming van de verlichtingsindustrie en hoeveel van die prijs wordt gestort op de rekening van verlichtingsfabrikanten ? Wat is de prijs van een spaarlamp t.o.v. een conventionele gloeilamp en wat was de levensduur van zo een spaarlamp ook alweer ? Wat zit er in een spaarlamp ? Hoeveel bedraagt het wereldwijde energetische gewicht van alle gloeilampen tegenover het wereldwijde energetische gewicht van pakweg de “onverlichte” textiel-industrie ?

Zonnepanelen : Deze goudmijn is, in tegenstelling tot wat hun gewiekse verkopers beweren, helemaal niet zo een positieve investering (althans niet zonder subsidiëring op de rug van de minder kapitaalkrachtige medemensen). Wat is de netto-energiebelastende waarde van een zonnepaneel als men rekening gaat houden met fabricage, vervoer (steeds meer invoer uit het verre China), verdeling, plaatsing, afvalverwerking ? Een bijster negatief getint plaatje… Wat is de gemiddelde verzekerde levensduur van dergelijk paneel en wat is de gemiddelde garantie ? Hoelang werkt een zonnepaneel op 100 % van zijn capaciteit ? Wie kan zich zomaar beroepen op 12000 € onkosten (zonder subsidies) om in een oogwenk dergelijke panelen te plaatsen ? Wie zit in de geprivilegeerde situatie dat dergelijke panelen meteen kunnen worden geplaatst zonder andere ingrijpende energetische verbouwingen (steken dakisolatie en/of nieuw dak, renoveren elektra, plaatsen van andere energiebesparende ingrepen zoals nieuwe ramen of hoogrendementsketel)? Bij welke marktprijs/Kwu komt men uit indien het verbruik van conventionele electriciteit zakt dankzij de alternatieve energiebronnen van de “welstellenden” en de malafide energiesector zijn omzetcijfers/winstmarges wenst te garanderen ? Wie betaald de subsidie-rekening en een op termijn nog hogere electriciteitsfactuur ? Wie gebruikt intussen zonne-energie naast zijn conventionele energie voor zaken die in het verleden onbetaalbaar waren (b.v. het verwarmen van het zwembad), wat is de impact van een energiefactuur op een bedrijfsbalans en waarom profiteren zoveel bedrijven massaal van zonnige subsidies betaald met belastingsgeld ? Zonnepanelen zijn positief voor de rijken en de betere middenklasse. De armeren betalen de rekening.
De zonnepanelen-hype is een pest die zich vooral op de (woekerende bedrijventerreinen) en middenklasse-kavels manifesteert ten koste van ecologische geloofwaardigheid en in het voordeel van de zakkenvullende commerciële betrokkenen.
Een voorbeeld uit het dagelijks leven gegrepen : al mijn gehele leven tracht ik er alles aan te doen om mij ten volle bewust te zijn van de broosheid van ons milieu, de vernietigende gevolgen van de overbevolking en de zogenaamde “vooruitgang” der technologie. Dat doe ik door 1001 dingen (minimaal autogebruik en wel met LPG, minimaal stoken en wel maximaal met hout, geen licht nog verwarming voorzien waar niemand komt, seizoensgebonden eten van eigen bodem, geen nutteloze elektrische toestellen gebruiken (droogkast, vaatwas, magnetron, plasma en andere LCD-televisies), gebruik maken van 100 % groene electriciteit, milieubewust omgaan met minimale afvalproductie, maximaal consuminderen etc. Het gaat dermate ver dat ik mij diep schaam otrent mijn reizen. Deze zijn zogenaamd CO2-neutraal, maar ook hier zit ongetwijfeld een commercieel geurtje aan. Met dergelijke levensinstelling is het op zijn minst gezegd hard leven. Al te vaak botst men op onbegrip, afkeer en vooral kritiek omdat men zelf meedraait in het westerse systeem. Vandaag stel ik vast dat ik als “milieubewuste” strijder, de enige ben in mijn werkomgeving, die niet beschikt over een goed geïsoleerd huis, vol dubbel glas, voorzien van nieuw dak en… zonnepanelen. Ik kon door financiële redenen pas vorig jaar een huis kopen. De prijzen zijn dermate hoog dat een betaalbaar huis al snel op een piepklein stukje grond blijkt te staan, gewurgd door de omliggende, oprukkende bouwwoede. Ikzelf koos voor meer ruimte en vooral, voor een oud huisje met karakter. Meer dan 100 jaar levensverhaal vertaalt zich echter in ontontbeerlijke zware onkosten om de zaak leefbaar te houden. Dit is een verhaal dat zich mijlenver bevindt van de hypermoderne energie-besparende technologie van passiefhuizen en andere zonnepanelen. Eerst moet er hard gespaard, vervolgens dient de zaak goed bekeken omtrent hoe, wat,waar en wanneer er wordt verbouwd en vooral… aan welke prijs. Pas dan kan gefinaliseerd worden met talloze milieuvriendelijke maatregelen. Mijn milieukritische collega’s beschikken allen over een groot nieuw huis (maximaal 20 jaar oud) op een typerende vlaamse kavel. De lichten worden bij het verlaten van de werkstek nooit gedoofd, de verwarming staat steeds volle bak met wijdgeopende ramen (tegen de geur der gerookte cigaretten), de radio, computers en andere toestellen staan permanent aan, de mening tijdens discussies omtrent het milieu neigen steeds naar extreme ontkenning, kritiek en desinteresse. De betrokken gezinnen zijn stuk voor stuk in het bezit van allerlei nieuwste technologische snufjes, er zijn regelmatig “uitspattingen” zoals buitenkeukens, derde auto, jacuzzi (in de tuin !!)… En daar sta ik dan met mijn energie-negtieve woning.
En oh ja… mijn collega’s hebben allen gesubsidieerde zonnepanelen op het dak… voor een deel betaald met mijn belastingsgeld. Van immoreel opportunisme gesproken.

Hoe je het ook draait of keert : de rudimentairste menselijke levenswijze blijft de meest ecologische. Hoe minder mensjes, hoe beter voor het milieu.

Econsumptie

2010-11-26T04:26:00.003-10:00

De Vlaamse regering trekt versneld de subsidies naar beneden voor het plaatsen van zonnepanelen. Dit lijkt me geen dag te vroeg.
Als overtuigd “gobal warming”-adept zie ik zonne-energie uiteraard één van de oplossingen. Bovendien gaat het, samen met andere “duurzame” energiebronnen, de nutteloze race naar energiebesparing uit de weg. Immers, energiebesparing (en de daaraan gekoppelde commercie van o.a. isoleren en ventileren) is een denkpatroon dat enkel de fossiele brandstofsector ten goede komt. I.p.v. eindeloos te leuteren over energiebesparing en hiervoor allerlei nieuwe technologieën en regels in te voeren, kan men beter maximaal focussen op de onuitputtelijke bron van niet-fossiele brandstoffen. Besparen op energie is immers nutteloos indien er genoeg capaciteit kan worden verwekt uit “onuitputtelijke bronnen van energie”. Weg dus met kolen, gas, olie, kernenergie en andere fossiele brandstoffen. De toekomst is volledig aan de natuurlijke onuitputtelijke energiebronnen.
Zonne-energie kan daar gerust bij worden gerekend. Alleen geldt hier weer de regel, dat diegenen die de minste nood hebben er het grootste voordeel uit halen. Het is onaanvaardbaar, dat de meerderheid der (gesubsidieerde) zonnepanelen is geplaatst door bedrijven & welstellenden uit pure inhaligheid. Geilend op de teruglopende verbruiksmeter, vergeten al deze “Econsumenten” dat deze panelen zijn gesubsidieerd met belastingsgeld (o.a. dankzij lonen van mensen die in de verste verte geen 12000 € liggen hebben aan “zonne-kapitaal”). Los van de korte levensduur is zijn er bovendien de kosten & de energie/CO2-uitstoot waarmee de productie, verdeling, plaatsing en het vervoer gepaard gaat. Er is binnen een griezelig korte tijd een immense commercie/industrie opgedoken, die de term “eco” heeft weten te degraderen tot een vies woord, waarbij de achterdocht omtrent stemmingmakerij en valse verkoopspraatjes al snel mijn wenkbrauwen doen fronsen. Elk denkend mens kon vermoeden dat “Eco” ooit zou verworden tot een verwerpelijke marketingtruuk. Weinigen konden echter vermoeden dat ecologie al snel als koopwaar zou worden ingepalmd door de grootste vervuilers uit het verleden (lees o.a. de fossiele energiesector, de industrie of pakweg de kleine chauffagist, die ook al vervuilende mazoutverwarming kwam installeren). Nu de subsidie wordt afgebouwd, eindigt ongetwijfeld ook de “ecologische” bewustwording van de industrie en de Vlaamse middenklasser. Alleen daarom zou je stiekem hopen dat de energiemafia in de toekomst hun factuur van de stroomverdeling voor zonnepaneelhouders met 50 % verhoogd. Kwestie van de verhogende elektriciteitsprijs (door minder verbruik) niet volledig op de nek te moeten schuiven van de sukkels zonder zonnepanelen of andere “duurzame” energie. Ook met zonnepanelen schijnt de zon in Vlaanderen blijkbaar niet voor iedereen…

Het systeem

2010-11-23T07:03:00.004-10:00

How to drop out ?

Het verhaal van Dick Proenneke

2010-11-12T11:07:00.008-10:00

Richard Louis "Dick" Proenneke (4/5/16-28/4/03) besloot als natuurliefhebber om op 51-jarige leeftijd de geciviliseerde wereld te laten voor wat het was. Hij bouwde een blokhut en werd 87, omringd door de indrukwekkende wildernis nabij Twin Lakes - Alsaka. Maak kennis met het verhaal van een man die vluchtte uit de Gek Gedraaide Wereld.

Het eilandje van Jack

2010-11-06T05:29:00.005-10:00

Volg Jack, een bijzonder iemand in deze Gek Gedraaide Wereld (vanaf minuut 19.30 in deze video).

Of bekijk de flash versie.

Bijzondere mensen op de Gek Gedraaide Wereld

2010-11-06T05:24:00.003-10:00

Of bekijk de flash versie.

Down we go

2010-11-05T05:56:00.006-10:00

Deze blog bezit zowaar profetische gaven... In november 2008 publiceerde ik een stuk met de titel "De redder van de wereld". Het is bedroevend om dit stuk vandaag opnieuw te lezen. Het klimaatplan is verleden tijd, een democratische meerderheid van de amerikaanse bevolking is zo dom als de verwachtingen deden vermoeden, de hebzucht, de ik-eisjes en het eigenbelang primeren meer dan ooit op doordacht en sterk herstelbeleid. De tijd die nodig is om 8 jaar Bush te wissen, wordt Obama niet gegund. Het amerikaanse rijk is ten einde. Alle hoop op een toekomstige betere wereld, die zich in gezondheid en schoonheid hersteld, al evenzeer. De toekomst is aan nog meer natuurverwoesting door en in nieuwe machtige landen (China, India, Brazilië...). De gigantische voedingsmachine van de oude economie, gebaseerd op olie, is roodgloeiend en niet te stoppen. Nieuwe bronnen van politieke instabiliteit, oorlogen en maatschappelijke katastrofes dienen zich aan (denk aan migratie door eindeloze droogte, grondverschuivingen door extreme regenval of andere klimaatexessen). Weldra wordt oorlog gevoerd om voedsel en drinkwater. De Noordpool wacht op olieontginning en nog meer CO2. De neergang van de moderne menselijke beschaving dankzij een stuurloos systeem dat gebaseerd is op winstbejag ten koste van alles, zet zich door.
Het is 5 na 12. Als enig lichtpunt valt te hopen dat Obama de Republikeinse contra-politiek kan ombuigen in zijn voordeel. Er resten hem 2 jaren om dit aan te tonen.
Bill Clinton deed het hem alvast voor...

Plastic

2010-11-03T02:38:00.006-10:00

Ik ben net terug van een zoveelste verkenning van de Blauwe Planeet. Mijn geliefde Afrikaanse continent was wederom aan de beurt, dit keer met een nader bezoek aan haar majestueuze Rode Zee. Helaas zag ik dat ook hier de "beschaving" hard toeslaat. De voorbije 20 jaar bezocht ik quasi jaarlijks het vroegere rijk der Farao's. Jaar na jaar zag ik de druk van het massa-toerisme vergroten. Vandaag is de complete kuststrook van El Gouna tot diep onder Marsa Salam verwoest door plastic en andere pollutie en chaotische bouwwoede. Vijf jaar na de opening van de nieuwe toeristische luchthaven van Marsa Salam is uit het niets een betonnen spookstad verrezen. Amper 10 % van de gebouwen is afgewerkt. Het landschap is compleet verwoest en de woestijn ligt te kreunen onder tonnen menselijk afval. De Rode Zee zelf verstikt op sommige (door stroming bepaalde) plaatsen onder tonnen drijvend plastic. De katastrofe van onze economische plastic-verslaving wordt stillaan een niet te overziene ramp. Waar ter wereld men ook komt, de gehele aardoppervlakte is stillaan bezaaid met zichtbaar en/of onzichtbaar plastic-afval. Ooit wordt deze duivelse uitvinding aanzien als extreem bedreigend voor de mensheid. In afwachting moet het milieu het ontgelden, blijft de onafbreekbare plastic gecreerd door de "slimste aap" voor onbepaalde tijd in het milieu aanwezig, en brengt het onherroepelijke schade toe aan de Aarde en zijn andere (machteloze) bewoners.

De Aarde is ziek door het menselijke virus. Heel erg ziek.

Peertje

2010-10-18T06:32:00.004-10:00

Per ongeluk ben ik zaterdag terecht gekomen in het walhalla der stijlloze rijken en hun na-apende volgelingen ; Knokke (het kon ook Sint Martens Latem of Brasschaat zijn geweest). Deze bijwijlen genante stip op de landkaart, placht ik normaliter te vermijden, als ware het de locatie van een uit de hand gelopen nucleair incident. Bovendien bleek de hoofdstad der bekaktheid het decor te vormen voor een evenement “Zoute Grand Prix”. De bedoeling van dit gebeuren was mij niet meteen duidelijk, maar bestond er kennelijk in, dat misselijk makende bekakte mensen vanuit een glazen kooi, opvallend neergepland op het Rubensplein, zichzelf te kijk konden stellen in het kader van een “Old Timer-happening”. Dit hautaine zootje ongeregeld vertoonde (weliswaar met het glaasje Champagne of toastje in de hand en staande aan de alomtegenwoordige stretchstoffen-receptietafel) tot mijn grote verbazing dezelfde na-apende kenmerken als andere sociale kuddes zoals daar zijn : wielertoeristen, weekend motards in midlife-crisis, voetbalsupporters… Iedereen bleek iedereen na te apen. Iedereen droeg een griezelig uniform soort kledingstijl en waadde door het gebeuren alsof de hele wereld toekeek. Het krioelde van de lederen knielaarzen allerhande, geblondeerde kapsels, nep of (nog erger) echt bont, filles et fils à papa met hopen, achteruit gekamde mannenharen met astronomische hoeveelheden gel, opzichtige uurwerken en zonnebrillen, gestrikte schoothondjes, kilo’s make-up en opgespoten tieten, rimpels en andere lippen… Er was een VIP shuttledienst voorzien van een parking naar het evenement waarbij het wagenpark (noblesse oblige) bestond uit de meest decadente zware limousines. “Voor minder dan een BMW 7-reeks doen we het niet” zag je de (ongetwijfeld triest verloonde) chauffeurs denken, terwijl hun één à twee passagiers de 15 wandelminuten in razende CO2-vaart overbrugden. De straten van “la Mondaine” stonden volgepakt met podia die elk hun luxewagen tortsten, omringd door allerlei gepeupel met slechte smaak, die deden alsof zij zich deze PK-monsters konden permitteren (laat staan dat dergelijke lui weet wat een PK eigenlijk is). Meestal, bedacht ik mij, wordt kritisch denken omtrent dergelijke hallucinante voorstellingen afgedaan als "jaloezie" of "frustratie". Ik zie het eerder als een vorm van "antropologische studie". Ik vroeg mij, op weg naar huis, mijmerend af of echte stijlvolle kapitaalkrachtigen zich wel zouden vertonen in dit “Blankenberge der rijken”.
Thuisgekomen bleek de halverlichting niet meer te werken. Ik verving de spaarlamp door een klassiek peertje.

De prijs der superlatieven

2010-10-13T05:01:00.004-10:00

Het sneller kan het in de toekomst nog vooruit met de maatschappij ? Wijst dit zichzelf uit ? Vroeg of laat slaan de “gemiddelde” stoppen dermate door, dat wij met zijn allen zullen beseffen in hoeverre onze “gelukkige” leefwereld is verziekt. Er is inderdaad een groeiende prestatiedruk die ons verstikt. Steeds meer mensen (lees concurrenten) leven opeengepakt in een in een steeds kleiner wordende leefomgeving. Dit gekoppeld aan de verwoestende drang naar meer hebberigheid die wordt opgedrongen door de consumptiemaatschappij, zorgt voor een explosieve cocktail. Het vormt de perfecte voedingsbodem voor een aftakelende algemene geestelijke gezondheid. Nooit lagen de zelfmoordcijfers in Vlaanderen hoger, nooit gingen er meer anti-depressiva over de toonbanken. We worden dagelijks omringd door “concurrerende” soortgenoten, die allen even gespannen en in zichzelf gekeerd rushen van het ene naar het volgende nutteloze doel. Meestal doen we dit met zijn allen en dat maakt de zaak alleen maar erger ; bij mooi weer trekken we veel te talrijk naar de kust, in de week werken we veel te talrijk tijdens de kantooruren, bij concerten boeken we met z’n allen veel te snel en veel te talrijk veel te dure tickets, bij de koopjes wachten we ongeduldig veel te talrijk voor de winkeldeuren, voor de schoolpoorten of bij het toekennen van pakweg bouwgronden kamperen we veel te talrijk voor de ingang, in de rusthuizen wachten we met zijn allen veel te talrijk op dat beetje aandacht….
De mens heeft dringend nood aan minder drukte, een minder ongezonde, stresserende leefomgeving, minder indoctrinatie via allerhande lifestyle-magazines en interieurgidsen (die onbestaande prestatienormen opleggen), minder negatieve berichtgeving, minder communicatiemiddelen, minder medemensen, minder verkeer, minder vervuiling, minder verstedelijking, minder carrieredruk, minder kuddegedrag, minder competitie, minder hippe trends… Of om het in muzikale termen uit te drukken : de mens heeft nood aan een cello-concerto van Boccherini maar krijgt enkel harde House voorgeschoteld. Elkeen smacht (al dan niet via opgedrongen ideaalbeelden) naar een persoonlijkheid, een karakter of een uiterlijk dat eruit springt, liefst via een mengeling van de drie. Iedereen klauwt zich krampvastig vast aan de maatschappelijk opgelegde perfectie. De sterkste wielertoerist, de best voetballende zoon, de eleganst dansende dochter, de snelst sprekende kleuter, het intelligenste kind, de beste manager, de mooiste pastorijwoning, de laagste rente, de dunste hongerlijder of de dikste wereldleider… Nergens lees je nog een krant, hoor je nog het nieuws, zonder in cijfertjes vertaalde prestaties en superlatieven. Uitslagen allerhande, beursnoteringen, polls, kijkcijfertjes, bezoekersaantallen, prijsuitreikingen voor allerlei extremen (mooiste, grootste, snelste, meest bekeken…). De mallemolen heeft een niet aflatende rangschikking voor alles.
Bovendien zijn we door de verschrompelde wereld (via internet en andere moderne communicatie) niet meer in staat tot het ontdekken van iets nieuws voor onszelf. De hele wereld staat op Google Earth, alles is geschreven, gefilmd, verkend, gecomponeerd. Niks is nog verrassend, mysterieus, eenvoudig schoon. Vroeger was pakweg Capadocië een verre onbekende bestemming met gevaren voor elke avontuurlijke bezoeker, nu ziet de hemel er zwart van ballonnen vol toeristen, ooit was pakweg Costa Rica onbekend gebied, nu ben je “Jan Lul” indien je er nooit kwam… De musea staan vol van dure idiotie die men uit pure culturele armtierigheid “kunst” gaat noemen en waarvan de waarde in geld wordt uitgedrukt. De muziek is vandaag, op enkele uitzonderingen na, één grote leegte vol herkauwing. Het zijn maar enkele voorbeelden van waarom steeds meer mensen geen plezier meer beleven aan dit al te korte bestaan. Dat psychotherapie hierbij tekort schiet is maar best ook. Want ook dit ontsnapt niet aan de regel der commercie. Een luisterend oor voor afschrikwekkend veel geld per sessie is als liefde van een prostituée ; nep en triest. Laat deze twee kenmerken nou net niet datgene zijn waar “zielstreurende” mensen op zitten te wachten.

Jacht op de toekomst

2010-09-27T03:02:00.001-10:00

Sinds Robert Mugabe in Zimbabwe in 2000 zijn fameuze landherschikking doorvoerde, maakt het land een ware catastrofe mee op het vlak van natuurverwoesting. Niet minder dan 90 % (!!!) van het dierenbestand is sindsdien afgeslacht of illegaal verkocht. Meer dan een half miljoen bedreigde dieren, waarvan sommige soorten bij de meest bedreigde op onze planeet, zijn verdwenen. Daarmee heeft Mugabe waarschijnlijk ook de toekomst van zijn volk af laten schieten, want geen dieren betekent geen toeristen. De internationale media berichtten slag om slinger over massale illegale slachtpartijen op het wild. Zo werd eind september 2010 melding gemaakt van een groep mensen die 7 km wildafrastering heeft gesloopt om er strikken en vallen mee te maken. Met regelmaat van een klok worden leeggestroopte reservaten ontdekt. Deze vallen ten prooi aan illegale bezetters. Tussen juni en september 2010 werden in één enkel reservaat minstens driehonderd zebra's afgemaakt voor hun vel. Ook bijna 560 elandantilopen moesten eraan geloven. Ook gnoes zijn afgemaakt, aldus een Zimbabwaanse natuurbeschermingsorganisatie.
De bezetters noemen zich de Zhove Natuurbehoudcoöperatie, maar die staat nergens officieel geregistreerd. De leden zouden voornamelijk aanhangers zijn van de partij van president Robert Mugabe. De eigenaar van het reservaat heeft een rechtszaak aangespannen en gewonnen, maar de bezetters hebben het ontruimingsbevel naast zich neergelegd.
Het is maar een klein voorbeeld van een drama dat zich sinds 2000 afspeelt; van de 620 "private game sanctuaries" zijn er nog 14 over. En van de 14 naturrreservaten waar dieren bescherming genieten is er nog eentje over. Vorig jaar werden 300 neushoorns, 20.000 zebras en meer dan 6.000 olifanten gestroopt in het land van Mugabe. In 1999 bezochten 1,4 miljoen toeristen Zimbabwe nog, de meesten om dieren te zien. Ze brachten bijna een miljard euro binnen. Vandaag de dag zijn de enige toeristen jagers, vooral Spanjaarden en Amerikanen die iets dood willen schieten en daar geld voor over hebben. Dubbel bloedgeld zo u wil, want de opbrengst van die slachtpartijen gaat rechtstreeks naar de rekeningen van Mugabe en zijn trawanten. De dictator zou naar verluidt zijn gevecht tegen kanker aan het verliezen zijn, wat perspectieven opent voor de compleet verarmde Zimbabwanen en voor het weinige dat nog rest van het wildbestand. Maar misschien is het al te laat. Leeuwen zou je bijvoorbeeld al niet meer kunnen zien in het land. Tussen 2000 en 2005 mochten die van Mugabe gewoon gedood worden. Nu niet meer, tenminste officieel.
Eerder dit jaar raakte bekend dat Mugabe zijn vriend Kim Jong-Il, aan het helpen was een nieuwe versie van de Ark van Noah te bouwen. De Noord-Koreaanse despoot heeft het in zijn hoofd gehaald van alle dieren een paartje naar zijn land te halen voor zijn privé-zoo. Sindsdien zijn militairen van Mugabe's dictatoriale regime hard in de weer om in de wildparken van Zimbabwe paartjes van de meest uiteenlopende dieren te vangen. Ze worden in kooien gestoken en naar Noord-Korea gevlogen. Zo verzamelde Kim Jong-Il al olifanten, zebra's, giraffen, leeuwen en antilopen. Bij die operatie kwamen al verschillende bedreigde dieren om, ondermeer een giraf en twee baby-olifanten. Van de 6.000 olifanten die vorig jaar werden gestroopt, werden er een honderdtal opgegeten tijdens de viering van Mugabe's jubileum. Olifanten zijn lucratief, want de Chinezen zijn hele goede klanten. Ze willen het ivoor van de dieren, en verschillende organisaties beweren dat Mugabe in natura is betaald voor dat ivoor, met wapens en tanks.

Naar MVL

Kers op de taart

2010-09-27T02:59:00.002-10:00

Het olielek dat voor een nooit geziene katastrofe heeft gezorgd in de Golf van Mexico is eindelijk dicht verklaard. De pers bericht dat in het gebied dat het hardst getroffen werd door het olielek na de ramp met het BP-boorplatform Deepwater Horizon, nu massale vissterftes plaatsvinden. Het gaat om miljoenen vissen. Ondertussen lijkt ook een groot deel van de als bij mirakel verdwenen olie - tussen 20 april en begin augustus lekte bijna een miljard liter - te zijn gevonden: die ligt in een tot vijf centimeter dikke, alles verstikkende laag op de bodem van de Golf. De doodsoorzaak van de vissen die nu en masse komen bovendrijven is naar alle waarschijnlijkheid zuurstofgebrek. De gelekte olie in de Golf van Mexico trekt olie-etende bacteriën aan en die bacteriën halen de voor andere levende organisme levensnoodzakelijke zuurstof uit het water. De rol die het extreem giftige Corexit, het oplosmiddel waarvan BP tegen het advies van de Amerikaanse overheid in bijna acht miljoen liter op de olievlek sproeide, in de massale sterfte speelt is niet duidelijk.
Dat zou kunnen blijken uit analyse van de viskadavers. Dat moet gebeuren door het Department of Wildlife and Fisheries en the Environmental Protection Agency en door The National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), maar die hebben nog geen interesse getoond. NOAA wenst zelfs niet te reageren, Wildlife en Fisheries weigerde in te gaan op vragen van journalisten, maar stuurde wel een persbericht uit. Daarin stelt het dat vissterfte door zuurstofgebrek “wel vaker gebeurt” in de Golf.
De plaatselijke bevolking wijst echter grote verschillen met de vissterftes uit het verleden en wat ze nu zien. Zo waren de vissterftes van een veel kleinere omvang. Bovendien troffen ze doorgaans maar één soort of hoogstens een paar. Nu moet alles er aan geloven: van de kleinste visjes tot forellen, pijlstaartroggen, krabben, kreeften, zeesterren en palingen. "Eigenlijk alles wat hier in het water zit, sterft", volgens Plaquemines Parish President Billy Nungesser. Inclusief een baby-walvis.
In augustus meldde het Witte Huis triomfantelijk dat "ongeveer drie vierde van de olie die verspreid werd in de Golf van Mexico na een lek van het olieconcern BP" ondertussen was opgeruimd. "76 procent van de gelekte olie is niet meer aanwezig. Het merendeel werd opgeruimd of verbrand. Ook Moeder Natuur heeft haar deel gedaan", aldus adviseur Carol Browner. Ondertussen hebben drie onafhankelijke onderzoeken van drie verschillende universiteiten aangetoond dat dat een enorme leugen was. Ze ontdekten dat tussen 75 en 80 procent van de gelekte miljard liter olie helemaal niet opgelost is, maar zich nog steeds in de Golf van Mexico bevindt.
De voorbije week ontdekte Samantha Joye, professor Marine Sciences aan de University of Georgia met een diepzeeduikboot op de oceaanbodem tussen de plaats van het lek en de kust een laag olie die 5 centimeter dik is. Een "oil highway" noemt ze het.
Het ziet er dus naar uit dat het meeste van de olie gewoon naar de bodem is gezonken. Onder de olie vonden ze een massa dode garnalen, wormen en andere diertjes die de basis van de voedselpiramide in de Golf vormen. naar mvl

De verdwijnende culturele eigenheid

2010-08-19T21:57:00.007-11:00

In een ver verleden placht ik, mijn naiëve studentenhoofd gevuld met geïdealiseerde toekomstverwachtingen over eindeloze reizen in een wereld die op me wachtte, vol te gaan voor een studierichting die me binnen de kortst mogelijke tijd zou omvormen tot "specialist" in toeristische industrie, toeristische geografie en kunst- & cultuurgeschiedenis. Vandaag besef ik dat het merendeel van de persoonlijke ontwikkeling vooral afhangt van hoe een individu tegenover de hem/haar omringende en evoluerende wereld staat en vooral , in welke mate een kritische rationele kijk behouden blijft. In realiteit is de opleiding die ik indertijd heb "ondergaan" nooit meer geweest dan het klaarstomen van een nieuwe lichting onderbetaalde consumptie- (en dus loon-)slaafjes ter wille van de toeristische mega-industrie. Deze zogenaamde "opleiding" heeft het nooit gehad over de vreselijke gevolgen van een stijgend welvaartspeil gekoppeld aan vrije tijd en reisgedrag. Vandaag wordt ik bijna overal waar ik ter wereld kom, geconfronteerd met de verschrikkelijke uitzaaiïngen van de toeristische "kanker". Ook hier slaat de overbevolkingsdruk onverbiddelijk toe. Idyllische plaatsjes worden door een immorele toeristische mega-industrie ontdaan van elke vorm van authenticiteit, waardevolle natuur wordt meedogenloos vernietigd teneinde te kunnen voldoen aan de toeristische behoeften, de wereldbevolking blijft explosief stijgen en dus ook het aantal rijken (lees ; toeristen). Hoe zeer hunker ik naar de tijd waar de wereld op zijn mooist was qua natuur en architectuur. Hoe schitterend moet het zijn geweest om de planeet te verkennen in pakweg 1900, voor 2 wereldoorlogen en voor het kapitalisme met zijn ongebreidelde drang naar meer, hadden toegeslagen. Hoezeer ik hunker naar de tijd toen reizen nog een ingewikkelde, veeleisende, spannende en dure aangelegenheid was, waar je gegarandeerd op bijzondere plaatsen ALLEEN kon zijn, zozeer walg ik van de kapotgeconsumeerde wereld die tegenwoordig elk "bijzonder" plekje op aarde is gaan uitbuiten als ware het een ordinaire, vulgaire hoer. Eerst betalen, om dan je ding te mogen doen... Daarom ben ik er steeds vaker van overtuigd dat elk land zijn platteland nog als enige authentieke plaats kan aanbieden. Waar de zogenaamde historische plaatsen ,monumenten, steden zijn blijft veelal niets meer over dan toeristische overexploitatie. Quasi elk bijzonder landschap, monument of andere "bezienswaardigheid", wordt woest door een lamentabele meute overspoeld. Kenmerkend is dat elke deelnemer denkt evenveel recht te hebben als een ander om daar rond te hotsen. Meestal denkt men over zijn aanwezigheid niet na, of heeft men de gegarandeerde voltreffer "De lokale bevolking vaart er wel bij !" in gedachten. Het uniform is veelal een koldereske digitale camera die permanent op 20 cm van het van idiote zonnehoed en bril getooide hoofd wordt gehouden. De korte broek, de zonnebrandolie in de kleurrijke rugzak en de dikke vreetbuik voorzien van een al even dikgevulde buideltas (je weet maar nooit dat die lokale boefjes uit zijn op een onbewaakte creditcard). De wereld moet bijdragen tot de stijging van de algemene welvaart, zelfs al gaat dat ten koste van unieke culturen en zijn de verkondigers van de "nieuwe blijde boodschap" getooid in een vestimentair walgelijk carnavalspak dat getuigt van totaal gebrek aan smaak, klasse, stijl en bovenal, respect voor de lokale normen en waarden. De lokale bevolking wordt al snel verblind door al die luxe van de buitenlandse "cash-machines" van vlees en bloed, en al even snel verdwijnt de lokale levensstijl en het oude levenstempo onder een vulgaire laag "toeristische verwestering". De kustlijnen van onze planeet worden in escalerend sneltempo gebetoneerd en voorzien van hotelketens allerhande, de tropische zeeën krioelen van schepen die duik- dag- of andere cruises aanbieden, de lucht puilt uit van low-cost, charter- en andere vliegtuigmaatschappijen, de reisverzekeringssector boomt nog erger dan de "crisis", natuurgebieden worden "bijgestuurd" om de toeristische structuurwerken ter wille te zijn, de projectontwikkelaars zijn even talrijk als de toeristen zelf en slagen in de gekste projecten (of wat dacht je van een glazen plateau boven de Gran Canyon ?), de westerse jeugd was 20 jaar geleden nog tevreden met een kampeertocht naar zee of naar het bos terwijl de "ecologisch bewuste" jeugd van vandaag geen genoegen meer neemt met 3 vakanties per jaar (waaronder minstens 1 vliegvakantie). Een sprekend voorbeeld van hoe we in razendsnel tempo alles wat mooi is naar de verdoemenis helpen, kan men zin in het Turkse Capadocië. Net als de Egyptische vallei der Koningen was dit ooit één van mijn gedroomde reisbestemmingen. Helaas ben ik ook hier door de moderne tijden ingehaald. Het lokale directoraat voor de burgerluchtvaart gaf voor regio Capadocië in 2006 toestemming voor de opening van ballonvaart-toerisme. Het resultaat is vandaag niet meer te overzien. Net als boven de Vallei de Koningen, krioelt het in het luchtruim boven Capadocië van de luchtballonnen, die één voor één een meute toeristjes meezeulen. Big business (71 !! ballonvaartbedrijven in 2010) ten koste van de voor altijd verdwenen rust, stilte en onherbergzaamheid van dit gebied. De woekerende Nijlcruises en ballonvaarten rond Luxor, de pretparktoestanden rond de Victoria-watervallen, de duizenden duikcentra rond de Rode Zee, de krioelende massa op Texel of Ameland (Nederland), de eindeloze rits safari-ondernemingen vol idiote big-fivers in Afrika, de "avontuurlijke" trektochten over de bogen van de Sidney Harbourbridge, de bijzondere Antartica-cruises voor de (hopeloos naar exclusiviteit zoekende) superrijken, de lange files aan de toeristische "viewpoints" van elke N.P. in de V.S.... de lijst is eindeloos. Waar iemand jou in slecht engels aanspreekt met "Where do you come from ?" of "My friend" is het kwade geschied. Daar bloeit wat wij, naar levensinvulling zoekende, rijke toeristjes uit het Westen hebben gezaaid : vulgaire smaakloze stompzinnigheid. Dat mij daar, tijdens mijn "vruchtbare" opleiding als "specialist toeristische industrie" nooit is op gewezen, zegt alles over de al te vaak dubbele moraal van deze industrie. Wie dat voor ogen tracht te houden en zoveel mogelijk uit de weg gaat (met of zonder reiswensen) komt al een heel eind.

Interessante lectuur desaangaande is het boek Terra Cognita van E.J. Groeskamp.
In dit werk vertrekt de auteur voor een reis van 6 maanden rond de wereld en laat zich verrassen. Het boek is een essay over cultuurverschillen, vervreemding en zelfontdekking, welvaart en armoede. Het bevat historische, sociologische en filosofische beschouwingen. Het is een beschrijving van de confrontatie tussen het ik en de ander, tussen het eigene en het vreemde. En bovenal een confrontatie tussen de verwachting en de werkelijkheid. De auteur toont aan dat de algemene menselijke cultuur kan worden onderverdeeld in een zevental wereldculturen die fundamenteel van elkaar verschillen. Uitgangspunt is de theorie van het cultuurparadigma van Samuel Huntington. Verder wordt voortgebouwd op de wereldsysteemtheorie van Immanuel Wallerstein en de toekomstvisie van Francis Fukuyama.

Water en Vuur

2010-08-11T04:06:00.006-11:00

Herfst

Het ziet er stillaan ontegensprekelijk naar uit dat de gevolgen van de klimaatwijziging angstwekkend sneller de kop opsteken dan verwacht. De seizoenen zijn door de klimaatopwarming dermate in de war dat bomen door de aanhoudende hitte van de voorbije maanden nu reeds hun bladeren verliezen. Vooral in Engeland stelt het probleem zich nadrukkelijk. Daar spreekt met nu al van een 'valse herfst'. Experts stellen de droogste jaarstart in 80 jaar vast in West-Europa. Ook wordt verwacht dat het een late herfst wordt voor bessen gezien de koude winter er voor zorgde dat de vruchten later ontwikkelden.

De steppe brandt

Intussen blijft de milieuverwoesting in sneltempo de aarde teisteren.
In Rusland woeden bosbranden van nooit gezien omvang. De smog die wekenlang Moskou teisterde is even opgeklaard dankzij de regenval die er de kop opsteekt, maar de bosbranden dreigen buiten controle te raken. De radioactief besmette gronden van Tsjernobyl, op de grens met Wit-Rusland en Oekraïne, zijn intussen bereikt. Volgens bronnen woeden 20 brandhaarden in de buurt van de radioactieve gebieden, in de regio Briansk ten zuidwesten van Moskou. Het gebied is er radioactief sinds er in de kerncentrale van Tsjernobyl in 1986 een kernreactor ontplofte.
In het gebied rond de voormalige kerncentrale zitten nog altijd zeer veel nucleaire stofdeeltjes. Wanneer de branden tot op die grond geraken, zouden die deeltjes opnieuw in de lucht kunnen komen. Het Russische ministerie van Noodsituaties bevestigt dat er "brandjes" zijn waargenomen in het rampgebied, maar beklemtoont dat de situatie er « onder controle is”. Echter, elke brand zou "onder controle" zijn, er zouden nog maar 54 doden gevallen zijn en er zou geen gevaar zijn voor radioactiviteit in de lucht. Volgens locale media zouden dokters in ziekenhuizen in Moskou de doodsoorzaak van hun patiënten moeten vervalsen, zodat lijkt alsof hun dood niets met de hitte, de smog of de branden te maken heeft. De overheid zou zich in al die bochten wringen om paniek te vermijden.
Naast het gevaar voor radioactieve luchtvervuiling bij Tsjernobyl, worden ook drie Russische kerncentrales door de branden bedreigd. De noodtoestand werd eerder al afgeroepen rond de belangrijke nucleaire opwerkingsfabriek Mayrak in de Oeral, rond die in Sarov en die in Snezjinsk, ongeveer 80 kilometer ten zuiden van Jekaterinenburg. Volgens de overheid zijn de branden rond de centrale in Sarov onder controle. Verschillende munitiedepots - de meeste tijdig ontruimd - werden door de branden volledig verwoest. De bosbranden in Rusland hebben sinds juli 3.900 hectare radioactief vervuild gebied bereikt, in het bijzonder in het westen van het land. Dat is een officieel cijfer van de Russische dienst voor bosbescherming, Roslesozasjtsjita. In totaal was gisteren nog 174.000 hectare aan het branden, vandaag zou dat getal - opnieuw volgens officiële cijfers - gehalveerd zijn (afp/dea/adb).

Water

In Pakistan, India, Bangladesh, China maar ook in Oost-Europa zorgen extreme regenbuien voor zware overstromingen. Dat dit enkel te wijten is aan de klimaatswijziging is wat kort door de bocht. Wel is het ontegensprekelijk dat de gemiddelde temperatuur sedert 1980 met 1°C is gestegen. Hogere temperaturen dus, wat dan weer resulteert in meer verdamping, wat op zijn beurt kan leiden tot meer en hevigere regenval.

Na hevige regenval en een dambreuk bij het stuwmeer Witka, worden het West-Poolse Zgorzelec en het grensgebied met Duitsland geconfronteerd met de dramatische gevolgen van gigantische overstromingen. Ook het noordwesten van de Tsjechische Republiek wordt getroffen. In Zgorzelec haalt de rivier de Neisse een recordhoogte. Delen van de stad staan onder water en vele historische huizen raakten beschadigd.
Ook de stad Bogatynia wordt overspoeld. Honderden mensen moesten geëvacueerd worden. Bij overstromingen in het noordwesten van de Tsjechische Republiek zijn eveneens slachtoffers gevallen. Meer dan 2.000 mensen in Liberec, een stad in het noorden van het land, moesten geëvacueerd worden. Op sommige plaatsen, zoals in Chrastava, werden helikopters ingezet om de bevolking te redden.

Hel op Aarde

Pakistan valt ten prooi aan de ergste overstromingen aller tijden. Circa 20 miljoen mensen hebben acutte nood aan drinkwater. De schade en noden zijn nooit gezien. Naast de enorme humanitaire noden doen ook de omvang van de vernietigde landbouwgebieden en de schade aan de infrastructuur besluiten dat de ramp gigantische proporties heeft aangenomen. Begin augustus 2010 staat de teller op ongeveer 2000 slachtoffers. Eén derde van het immense land staat blank, 300.000 huizen lopen schade op. Een "tweede golf" overstromingen teistert ook de meer zuidelijke provincies Punjab en Sindh.

En China natuurlijk…

Intussen werd China wederom getroffen door een zoveelste ramp. Aardverschuivingen in het Chinese Gasnu hebben meer dan 700 doden geëist en er zijn meer dan 1.000 vermisten, zo hebben de autoriteiten van de noordwestelijke provincie bekendgemaakt. Drie dagen na de enorme modderstromen zijn er 702 doden geteld en zijn 1.042 mensen vermist. Voorheen was sprake van 337 doden, 1.148 vermisten en meer dan 200 gewonden..
Door de grondverschuivingen werden meer dan 50.000 mensen getroffen.
China gaat sinds begin dit jaar gebukt onder overvloedige regen en overstromingen. Die hebben in het hele land al aan 2.100 mensen het leven gekost en de evacuatie van 12 miljoen mensen veroorzaakt.

Ladakh

Ook India ondervindt de nare gevolgen van de klimaatwijziging met extreme weerspatronen zoals overvloedige regenval aan den lijve. De dodentol van extreme overstromingen in het Indiase Kasjmir is opgelopen tot 137. Minstens 400 mensen zijn nog vermist.
De overstromingen werden veroorzaakt door hevige regenval in de Noord-Indiase stad Leh, de hoofdplaats van de toeristische regio Ladakh, in het Indiase deel van Kasjmir. Volgens de autoriteiten zijn er geen toeristen onder de slachtoffers. De slachtoffers waren voornamelijk inwoners van Leh, de naburige dorpen en arbeiders die in kampen op bouwterreinen verbleven. (afp/dpa/ddh/adv)

Het is bang afwachten hoelang het duurt voor onze regio geconfronteerd worden met extreem regenweer.

Groenland

In het noorden van Groenland is een enorm stuk ijs afgebroken van de Petermann-gletsjer, die ongeveer 1.000 kilometer ten zuiden van de Noordpool ligt. Dat heeft de universiteit van de Amerikaanse staat Delaware meegedeeld. De ijsschots is 260 vierkante kilometer groot, of vier keer zo groot als het New Yorkse stadsdeel Manhattan. Het is van 1962 geleden dat er nog zo'n groot stuk ijs afbrak in het noordpoolgebied. De Petermann-gletsjer is een van de twee laatste grote gletsjers op Groenland. Het was een Canadese onderzoekster die de enorme ijsschots ontdekte op een satellietopname van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA.

De ijskolos drijft nu rond in de straat van Nares, tussen Groenland en Canada. Volgens de universiteit van Delaware zal de schots daar op kleinere eilandjes botsen en vermoedelijk in stukken breken.

De Aarde roert zich en beterschap is helaas niet in zicht, wel in tegendeel. Vraag is of dit de naderende klimaatonderhandelingen vooruit zal helpen. Vraag is of dit alles onze allesoverheersende drang naar luxe en consumptie kan intomen. Vraag is of het merendeel van de niet-getroffenen wakker ligt van de situatie. Ieder voor zich blijft helaas het overheersende motto.

Vluchtig

2010-08-04T00:00:00.004-11:00

780 miljoen liter olie is dankzij de ongebreidelde inhaligheid van de olie-industrie (ditmaal in de vorm van BP) uiteindelijk in de Golf van Mexico gevloeid bij de ramp met de Deep Horizon. 4.9 miljoen vaten ! Na de opzettelijke olie-lekage tijdens de eerste Golfoorlog (1991) is dit de ergste olieramp uit de geschiedenis van de mensheid. Tot op heden is hiervan ongeveer 130 miljoen liter opgeruimd (1/6e). Waar zijn de overige 650 miljoen liter gebleven ? Deze bevinden zich zonder enige twijfel voor het grootste deel op grote diepte en bewegen zich voort als gigantische oliesluiers. Het massaal inzetten van toxisch oplosmiddel tegen de olie heeft hier helaas voor gezorgd, of hoe het virus mens stupiditeit oplost met nog meer stupiditeit. Wat de uiteindelijke gevolgen zijn voor de zee en het mariene leven is een angstaanjagende vraag. Wie voor deze ramp zal opdraaien is voor de betrokkenen echter een veel belangrijkere vraag, net als de al even belangrijke vraag of het moreel aanvaardbaar is dat BP-baas Tony Hayward omwille van deze ramp wordt ontslagen, waarbij hem een oprotpremie van 12 miljoen (!) euro wordt betaald. De mensen die zich met dergelijke verwerpelijke daden vereenzelvigen behoren mijn inziens tot het allerergste uitschot binnen onze moderne "geciviliseerde" samenleving. Eerst de das omgeknoopt, dan wat ellebogenwerk en kille berekening om vervolgens helemaal aan de top te eindigen. De ziel is tegen die tijd lang verkocht aan de duivel, een duivel die zich al sinds mensenheugnis heeft vermomd in geld. Geld lost alles op, zelfs olie... Blijkbaar maakt niemand zich de bedenking of men dergelijke aanslagen op het systeem "Aarde" kan corrigeren met iets verwerpelijks als geld. Men leert hieruit vooral niks en gaat lustig verder op het elan der overexploitatie, risicovolle grondstofdelving, dit alles ten gunste van de maximale winst. Nabij het Chines Dalian zorgt een ontplofte pijpleiding voor nog wat extra milieudruk. 90 miljoen liter olie (wat zijn de bronnen van deze cijfers ?) stroomt er weg, zomaar het eco-systeem in. De natuur stuurt bij en zal dat ook bij deze rampen doen. Wat de gevolgen voor de mensjes zijn, is hierbij van geen tel. Ondertussen tikt de tijdbom van de menselijke overdruk op het eco-systeem verder. De gemiddelde temperaturen blijven stijgen, extreme weersverschijnselen volgen elkaar op, de graanoogst is door abnormale droogte wereldwijd een ramp, in Pakistan vallen 1500 doden en 3 miljoen zondvloedslachtoffers, in Afrika loert de duistere hongerdood over al teveel uitgemergelde schouders, in Rusland brandt de steppe maar niet het draaiboek der politieke machtsspelletjes, Zuid-Amerika kreunt onder een moordende combinatie van extreme koude en droogte, wetenschappers stellen een alarmerende afname vast van het wereldwijde fytoplankton, wat de volledige voedselketen van de oceanen bedreigt...
Het is berichtgeving, een paar letters, enkele cijfertjes en enkele woorden, opgemerkt tussen 2 happen uit de ochtendlijke boterkoek door. Een slok koffie later zit de meerderheid van de mensjes alweer met de gedachten bij de nieuwste I-Pad, de haklaarzen van Lady Gaga, het amerikaanse sprookjeshuwelijk van een verwend kreng (annex ex-presidentsdochter), een onwel geworden charmezanger, het eisenpakket van een voetbal-wereldbeker, een zoveelste boze lezersbrief van een zoveelste verzuurde bejaarde, een zoveelste slecht, goed, zwakker, beter economisch flutbericht, een al even afgezaagd stukje nonsense interview met één of ander overbetaalde en vooral "zuivere" topsporter... Wat men niet bedenken kan, verschijnt niet op het Internet of in de krant. De berichtgeving over het reilen en zeilen van de mensjes op hun planeet Aarde is al even chaotisch als de mensheid zelf... of vluchtig zo U wil.

De vaart der volkeren

2010-07-22T09:04:00.006-11:00

Een jaarlijks fenomeen kenmerkt mijn huidige dagdagelijkse bestaan ; na een vloedgolf aan sportevenementen allerhande (lees mega flauwekul waarover immens veel wordt geluld en waar veel te grote geldbelangen mee gemoeid gaan), is de zalige tijd der vakantie aangebroken. Tijdens deze al te korte periode, ziet mijn directe leefomgeving er ietwat leefbaarder uit. De allesoverheersende terreur van de eenheidskudde der medemensen concentreert zich dan namelijk veelal buiten mijn schutskring. Een grote stroom spoelt het land uit richting zon, of richting status, welke bestemming dat tegenwoordig nog moge zijn. De zwerm verdwijnt dan richting kust of Ardennen en neemt daarbij de kenmerkende megafiles mee. Een andere categorie behoort tot de stam der camping- of autovakantiegangers. Ook hier zijn de geliefde files een trouwe reisgezel. De derde categorie verplaatst zich in gevleugelde beestenbakken en zoekt de zin van het leven op multiculturele stranden, in nachtclubs en gezellige toeristenvallen met gedocumenteerde menukaarten en uitpuilende bufetten, in vakantieliefdes, op teenslippers of tijdens“exclusieve” groepsexcursies. Eén kenmerk blijft hetzelfde ; dit is in een perifere zone van 30 km binnen de eigen landsgrenzen de rustigste periode van het jaar. Wie zich in die zone bevind en de meute mist kan bovendien volluit zijn gang gaan op binnenlandse kuddefestijnen ; de Gentse "Feesten", Rock Werchter, Tommorowland, Pukkelpop, Dour, Marktrock... Altijd is er wel ergens een overbevolkt "gebeuren waar je zeker bij moet zijn”. Anderen kunnen dan weer niet weerstaan aan de consumptiedrang dankzij hun vakantiegeld dat er zo snel mogelijk dient doorgejaagd en trekken, in traditionele hersendode toestand, naar één of ander aircogekoelde winkelcentrum, al dan niet voorafgegaan door een kinderwagen voorzien van hun "uitzaaiing". Het bewijs dat mensjes schreeuwen om bedot te worden, is tijdens deze vakantieperiode dagelijks te volgen in de media in de vorm van een franse wielerwedstrijd vol fietsende reclameborden gekleed in oerlelijke griezelig uniforme pakjes (incl. regenbestendige zonnebril) die dagelijks over goede, of slechte benen blijken te beschikken en die overlopen van zichzelf en van lege verhaaltjes. Het einde van deze "wedstrijd" kondigt de laatste twee weken van de heerlijke “onderbevolkte” vakantieperiode aan. Daarna komt de grauwe meute terug en met die meute de eenheidskoek vol similaire interesses, vakantieverhalen, blikken vierwielers en de nood aan parkeergelegenheid, saaie hobby’s, weerpraatjes, eigen willetjes en meningen, afgunst, verzuring, jaloezie en achterklap. De koopjes kunnen dan vol nieuwe energie en met zongebruinde huid worden aangevat, net als de zoektocht naar de opvolger van de intussen alweer verouderde I-Pad. Tegen die tijd doet een jaarlijks wederkerende hoeveelheid mislukkelingen een gooi naar een geslaagde tweede zit terwijl hun geslaagde soortgenoten al dan niet terechtkomen in de treurnis van de arbeidsmarkt. Dan komt ook de (veel te grote) horde postjespakkers en carrièreplanners terug en met hen de politieke onrust (waarbij een regeringsvorming wederom een onoverbrugbare hindernis zal blijken). Bij het einde van de heerlijke vakantieperiode gaat ook de blèrende koehandel terug naar school om er met o.a. K3-schooltas en Plop-potloden te worden klaargestoomd voor het latere consumptiepatroontje genaamd “leven”. Aan het eind van de vakantie worden de files weer talrijker aan de kassa’s, bij de broodjesbar, op de snelweg of in de stad en worden de zonnige dagen met vrije terrasplaatsjes stilaan zeldzamer. Al even zeldzamer wordt dan de ongevraagde hoeveelheid ongewenst bloot dat zich bij warme temperaturen als een afzichtelijke blubberige vleesklomp of verlepte slangenhuid door het straatbeeld placht te bewegen. De stroom stront die ons tegenwoordig voor schandalig veel geld wordt aangesmeerd onder de noemer “festival” is dan aan het eind van zijn zomeragenda en de bevolking kan zich weer klaarmaken voor sociale onrust, stakingen allerhande, gemekker en gezwam over besparingen en 1001 andere idiote onderwerpen. De zomer zal, geheel de niet aflatende klimaatcatastrofe indachtig, weer zeer uitzonderlijk heet en droog zijn geweest, maar niemand die zich daar druk om zal hebben gemaakt. Ho maar… Tegen die tijd maak ik me op om het zeer landelijk gelegen krot te betrekken waarin ik de voorbij 5 maanden, samen met mijn muze, heb gezwoegd. Het is een zeer leerrijke tijd gebleken. Een tijd waarin ik meer dan ooit heb geleerd bij welke “vrienden” het er echt op aankomt wanneer je hulp nodig hebt. Voor de winter zoek ik vervolgens verre oorden op, ergens ten Noorden van de Soedanese grens, om van de inspanningen op fysiek en geestelijk vlak te bekomen, om me te bezinnen over hoe het met mezelf, mijn leven en sommige zogenaamde “vrienden” verder moet en om er op intieme wijze getuige te zijn van het huwelijk van goede vrienden. Ik trek dan weer ver weg van de massa, weg van de grauwe meute en zijn bekrompen mensen. Misschien is tegen die tijd het olielek in de Golf van Mexico ook verleden tijd. Tegen dan hangt het volk op zondag weer voor de kijkdoos om er naar, godbetert, veldrijden te staren. Nu, intussen is de zomervakantie nog volop aan de gang en dendert de toeristenstroom aan sneltreinvaart door Europa en omstreken. Ik laat deze vaart der volkeren graag aan mij voorbij gaan. Leve de uitgestrekte ruimte, het reisgidsloze bestaan, leve de ruige natuur zonder al te veel mensjes. Leven doe ik enkel op intense wijze, los van de vaart der volkeren.

De ultieme metafoor

2010-06-07T03:06:00.008-11:00

De olieramp in de Golf van Mexico neemt stillaan hallucinante proporties aan. BP blinkt elke dag meer uit in het verpersoonlijken van de absolute hebzucht zonder enige vorm van schaamte. Zoektermen als “Oilspill” worden gewetenloos voor veel geld opgekocht bij Yahoo en Google (die het al even gewetenloos aanvaarden) en de ene wansmakelijke promotiefilm volgt het andere smakeloze statement op. Amper braakt CEO Tony Hayward triomfantelijk uit dat een vakkundig door BP geplaatste kap “de helft” van de olie opvangt, of het bericht lijkt alweer voorbarig ; vroegtijdig de media ingestuurd in de hoop op meerwaarde der aandelen… Het olieconcern loog vanaf het begin van deze ramp de wereld voor omtrent de ontsnappende hoeveelheden olie. Nu, dient het met schaamrood op de kaken toe te geven dat de kap de immense hoeveelheden ontsnappende olie niet aankan. Zelfs een voorzien deeltje ervan kan wegens te grote hoeveelheden niet worden opgevangen.
De kap telt in totaal 5 kleppen waaruit olie lekt. Via één enkele klep pompte BP op enkele dagen tijd ongeveer 10000 vaten (lees 1.6 miljoen liter). Bedoeling was om de overige 4 kleppen te dichten opdat er maar een goeie 15 à 20 procent meer zou ontsnappen, maar volgens een anonieme bron kan dat niet omdat de opvangcapaciteit nu al tekort schiet. De gevreesde nuloperatie waarvoor specialisten hadden gewaarschuwd blijkt intussen uit te komen ; om de koepel te plaatsen is de olieleiding afgezaagd waardoor de oliebron nog furieuzer (+ 20 %) is gaan lekken. Deze extra hoeveelheid lekkage per dag komt overeen met wat aan vaten naar boven wordt gehaald sedert het plaatsen van de fameuze koepel... Van een nuloperatie gesproken. BP en de Amerikaanse overheid hebben in elke geval de enorme omvang van de lekkage (gewild of ongewild) zwaar onderschat. Bij aanvang van de katastrofe werd in officiële persreleases gewag gemaakt van 1000 vaten per dag (160000 liter). Vandaag geeft BP op persbriefings toe dat het gaat om 25000 vaten of 4 miljoen liter per dag. Echter, specialisten spreken ook hier van onderschatting. Analysten zijn het eerder eens met het cijfer dat achter gesloten deuren door een BP-topman is vermeld en dat rekening houdt met 60000 vaten verlies per dag of 9.500.000 liter. De Purdue University heeft via de particle image velocimetry berekend dat er 84000 vaten per dag in zee worden gestuwd. De universiteit van Californië in Berkeley bevestigt deze cijfers. De onderwaterbeelden werden door de computer gejaagd, welke berekende dat de olie aan een bepaalde snelheid uit de lekken wordt gestoten. Vervolgens volstond het om de oppervlakte van die gaten te verrekenen. Helaas lijkt de realiteit nog gruwelijker. Er wordt nu aangenomen dat sedert het plaatsen van de kap, die de stuwing van de lekkende olie aanzienlijk verhoogde, dagelijks 100000 vaten of 16 miljoen liter in zee stroomt. De juiste hoeveelheid ligt hoedanook ergens tussen de 60000 en de 100000 vaten per dag. Bij dergelijke hallucinante cijfers komt het niet op een vat meer of minder...
De enige oplossing voor het stoppen van het lek lijkt nu het boren van zogenaamde relief wells. Deze operatie is extreem ingewikkeld en bestaat uit het boren van een gat in de bestaande leiding om hierop een nieuwe aftapping te installeren. De moeilijkheid bestaat erin met de aan te sluiten pijp de bestaande pijp te raken op een breedte van 30 cm, een diepte van 1500 m en dit op 5 km van het lek.
We kunnen er nu helaas prat op gaan dat het lek ten vroegste pas over 2 maanden zal kunnen worden gedicht. Bovendien gaat het boren van relief wells heel vaak mis en zijn verschillende pogingen nodig. De extra tijd die deze pogingen vergen zijn niet ingerekend in de opgegeven termijnen van BP. Enfin, rekening houdend met de ongeveer 60000 vaten per dag moet men tegen begin augustus uitkomen op +/- 750 miljoen liter gelekte olie. Een complete verwoesting van de biotoop in grote delen van de Golf van Mexico is reëel, net als een niet te overziene milieuschade in de vorm van massieve zichtbare en onzichtbare vervuiling, verwoesting van de voedselketens en van de natuurlijke balans, uitroeïng van een immens aantal soorten, en oliesporen die via zeestroming verschillende stranden van de planeet vervuilen. Weldra vertonen alle kusten in de Golf van Mexico sporen van olie-vervuiling. Duizenden kilometer kustlijn zullen worden aangetast. Enorme wolken olie zullen zich op diepte verspreiden en uiteenvallen in ontelbare kleinere stukken. Voor moeder Aarde is dit een zoveelste aanval op haar gezondheid door het "virus met de schoenen". Intussen braakt de media het WK voetbal, danst de rest van de wereldbevolking zijn dagelijkse levenssleur-dansje op de tonen van de “ver van mijn bed”-ideologie, woeden de oorlogen elders ter wereld verder, wordt de natuur nog steeds sneller en duchtiger weggekapt, leeggevist, vergiftigd, geplunderd en verwoest door de menselijke parasiet en leiden de 7 miljard menselijke individuen intussen hun “ik-bestaan” in een miezerige kleine leefwereld vol eigenbelang en zelfingenomenheid. Het merendeel van deze mensen is vooral bezig met het eigen bestaan. Simpel en onwetend, gevoed door armoede en slechte scholing, of net overgeïnformeerd, als rijkere "westerling". Het type mensen dat zichzelf via het lezen van reismagazines, een perfect gezinnetje, shopping, consumptiegoederen of pakweg via sociale netwerken op het internet aanziet als "werelds". In hoeverre hebben deze mensen door dat hun noden de leegte en bekrompenheid van hun miezerige, schouderophalende verhaal maskeren. Dat van het eigen individu. Wij consumeren en worden geboren om dat te doen, waar en wanneer ook ter wereld. Eén van de gevolgen van een wereldwijd opgedrongen 4e Rijk, dat van het eindeloze consumeren, is een gat op 1500 meter diepte in de Golf van Mexico, dat dagelijks 60000 vaten ruwe olie braakt. De ultieme metafoor voor de geschiedenis van het leven, de natuur, die ooit de mensheid braakte, welke tot vandaag de rest van deze perfect gebalanceerde planeet Aarde overspoeld, als een zwaar vervuilende, alles vernietigende smurrie. Ik schaam me omtrent mijn mens zijn.

De uitwerpselen van de duivel

2010-05-27T01:39:00.007-11:00

De explosie op de Deepwater Horizon, het olieplatform dat op 20 april de lucht inging, wat een olielek veroorzaakte die ondertussen groter is dan België en Luxemburg is nogmaals een nieuwe bevestiging dat het virus mens zijn biotoop onherroepelijk naar de verdoemenis helpt. Bovendien blijkt de ramp helemaal niet "zomaar een ongeval" te zijn geweest zoals BP, Transocean en Halliburton tot nu toe hebben beweerd. Volgens de onderzoekscommissie van het Amerikaanse Congress waren er al minstens 24 uur voor de ontploffing duidelijke tekenen dat het ernstig mis aan het lopen was met de oliebron. In die 24 uur zijn er een aantal blunders gemaakt. Er lekken trouwens steeds meer details uit over wantoestanden bij de oliewinning in de Golf van Mexico. Het is een verhaal van corruptie, complete onverschilligheid ten opzichte van het milieu en onwaarschijnlijke flaters.
Dat belang omtrent het blunderen van BP in de aanloop van de explosie valt niet te onderschatten ; indien aangetoond kan worden dat BP effectief in de fout is gegaan, kan het bedrijf zwaar vervolgd worden. Het zou dan een straf van 4.300 dollar per gelekt vat kunnen krijgen.
Meteen wordt ook duidelijk waarom BP alle moeite van de wereld doet om te liegen over de effectieve grootte van het lek. Tussen de lachwekkende 5.000 vaten olie per dag (800.000 liter) en de door wetenschappers geschatte 115.000 vaten per dag (18 miljoen liter) zit het verschil tussen "misschien geen fameuze bonus dit jaar" en zuiver bankroet. Zelfs in een "mild scenario", waarbij BP 1.100 dollar per vat beboet wordt, hangt BP nu al een boete van 60 miljard boven het hoofd. Dat is exclusief de 760 miljoen die het al heeft uitgegeven aan het bestrijden van de ramp en exclusief de schadeclaims die het bedrijf te wachten staan van Amerikaanse burgers, die individueel het olieconcern ook nog eens kunnen aanpakken. In eerste instantie wegens inkomstenverderf (denk vissers en mensen die leven van toerisme), maar, nu ook blijkt dat mensen ziek worden door de olie, zullen ook daar rechtszaken van komen.
Die 60 miljard die BP door de Amerikaanse regering beboet zal worden is een momentopname. Elke dag het gat niet gedicht wordt, neemt dat bedrag toe. Als het effectief nog drie maanden duurt, wordt dat dus 240 miljard. Een bedrag dat je maal vier mag doen als aangetoond kan worden dat er niet "gewone" nalatigheid, maar "ernstige" nalatigheid aan de basis van het ongeval ligt.
Het staat allemaal in een vertrouwelijk rapport van een topadvocaat inzake milieuzaken voor effectenmakelaar Canaccord. In dat rapport staat overigens dat de boetes naar de overheid toe "een peulschil" zullen zijn met het bedrag waarvoor BP door getroffen burgers en bedrijven zal worden vervolgd. Met andere woorden: Wall Street begint er stilaan van uit te gaan dat BP kopje onder zal gaan door de ramp.
Het verklaart niet alleen waarom BP zo liegt over de werkelijke grootte van het lek, maar ook waarom het ondanks een verbod van de Obama-administratie toch blijft doorsproeien met het kankerverwekkende product Corexit. BP sproeit met Corexit aan de oppervlakte, wat mooi is voor de public relations, want het breekt de olievlek op (het lost ze wel niet op) waardoor de fameuze plaatjes van een dikke zwarte laag olie op stranden uitblijft. Bovendien verdient het bedrijf via een omweggetje zelf aan het middel. Maar BP spuit ook Corexit onderwater tegen de lekkende bron. Daardoor komt veel van de olie niet aan de oppervlakte, maar dwaalt in gigantische wolken door de Golf van Mexico. Wat je niet ziet, is er niet en daar kunnen we alvast niet voor beboet worden, redeneren ze bij BP.
Carl-Henric Svanberg, de chairman van BP, is ook alvast in de tegenaanval gegaan om de schade te beperken. "BP is big and important" vertelde hij aan de Finacial Times. In een interview met de krant zegt Svanberg dat de relatie die BP heeft met de Verenigde Staten voor beide partijen lucratief is. "De VS is een grote en belangrijke markt voor ons, en wij zijn een belangrijk bedrijf voor de VS, want we leveren olie en gas."
Er zit een dreigend toontje achter, of misschien is het pure arrogantie. Want Svanberg zegt in het interview niet in te zien waarom "dit geval" BP's reputatie op lange termijn enige schade zou toebrengen. De woorden van Svanberg kwamen enkele uren na een nieuwe opmerkelijke stunt van BP CEO Tony Hayward. In een charmeoffensief dat opgezet werd voor cameraploegen op het strand in de beurt van Port Fourchon verklaarde een zichtbaar aangedane Hayward: "Ik kan u verzekeren dat wij hier voor lange tijd zijn. Wij gaan elke druppel olie aan de kust opruimen." Maar wat de wereld niet te zien kreeg - maar nu wel dus - is hoe die persconferentie gemanipuleerd werd. Zo zijn er nu beelden opgedoken waarin Hayward de camera's laat verwijderen van plaatsen waar veel olie ligt. Wanneer bijvoorbeeld een cameraman toch inzoomt op een met olie bedekte vogel roept Hayward "Hey, get outta there. Get outta there. Get him out. Get him out." De beelden zijn te hier te belijken.
Er valt overigens wel een boompje op te zetten over hoe BP de pers manipuleert in deze affaire en hoe de overgrote meerderheid van de verderfelijke pers deze verschrikkelijke natuurramp in de verste verten niet de aandacht geeft die ze verdient. Daniel Beltra, een bekroond journalist en natuurfotograaf, is momenteel in de Golf en vertelde in de pers hoe BP er alles aan doet om journalisten weg te houden van plaatsen waar te zien is welke rampzalige gevolgen de olievlek nu al heeft aangericht. BP krijgt daarbij steun van de plaatstelijke ordehandhavers en bevolking. Hoe dat komt kan u verderop in dit artikel lezen.
Of het nog lang zal duren, die steun, is een andere zaak nu blijkt dat mensen ziek worden door de olieramp. Verschillende vissers en werknemers van firma's die in onderaanneming voor BP helpen bij de bestrijding van de ramp hebben last van migraine-achtige aanvallen, "brandende" ogen en misselijkheid.
Gary Burris, een visser, vertelde aan Fox hoe hij verrast werd door een wolk chemicaliën van een sproeivliegtuig. Hij ademde de corexit in en werd doodziek. Hij ligt al dagen in bed. Marinetoxicoloog Riki Ott, die meehielp tijdens de opkuis van de Exxon Valdez, zegt de symptomen te herkennen. Hij noemt het gebruik van de chemicaliën misdadig: "het is alsof je kerosine op een vuur giet in de hoop dat het daarmee uitdooft."
BP heeft al meer dan 3 miljoen liter van het uiterst giftige goedje op de olievlek gegooid en wil daar niet mee stoppen. Ook mensen die werken in onderaanneming voor BP om de viezigheid op te kuisen, worden ziek. Veel van hen zijn vissers die niet meer kunnen werken door het vangstverbod. Volgens Clint Guidry, secretaris van de Louisiana Shrimp Association, en zelf jarenlang werkzaam geweest op een olieplatform, krijgen die mensen onvoldoende training en vooral niet genoeg beschermende kledij. Maar: "their eyes are burning, their noses are burning, but all of them need to go - they need the money."
Het is vooral de vraag wat de gevolgen op lange termijn zullen zijn van deze deze massieve dumping van kankerverwekkend, mutagenisch vergif. Nog nooit is op zo'n korte tijd zoveel vergif bewust gedumpt door de mens.
Er lekken steeds meer details uit over hoe de olieramp in de Golf van Mexico is kunnen gebeuren. Het is een verhaal van corruptie, complete onverschilligheid ten opzichte van het milieu en onwaarschijnlijke flaters.
Zo is er het veiligheidsplan van BP voor z'n activiteiten in de Golf van Mexico. "BP Gulf of Mexico Regional Oil Spill Response Plan" telt 582 pagina's en werd laatst gereviseerd op 30 juni 2009. Dat lijkt indrukwekkend, tot je de moeite doet om het te lezen, en eerlijk gezegd, we kunnen niet geloven dat iemand ooit die moeite gedaan heeft. Zo iemand zou bijvoorbeeld opgemerkt hebben dat het weinig zin heeft om de walrus op te lijsten als één van de diersoorten die beschermd moeten worden bij een olielek in de Golf. Tenzij het een lek is dat ineens rijkt tot in Groenland, 5.000 kilometer verderop, waar zich de dichtsbijzijnde kolonie walrussen bevindt of tenzij de opsteller van het plan wat te veel naar tekenfilms heeft gekeken.
In de 582 pagina's is ook niks terug te vinden over hoe het bedrijf een blowout kan stoppen, een incident zoals gebeurde met de Deepwater Horizon. Het worst-case scenario voorspelt een lekkage van een goeie 40 miljoen liter olie, terwijl we nu al boven de 300 miljoen zitten.
Bij momenten kan je je zelfs afvragen of de auteurs komieken zijn. Bij "belangrijkste leveranciers van materiaal voor het bestrijden van een olielek" ("primary equipment providers for BP in the Gulf of Mexico Region [for]rapid deployment of spill response resources on a 24 hour, 7 days a week basis") staat een link naar een Japans homeshoppingkanaal. Waar het rapport echter in uitblinkt is de richtlijnen in het naar buiten brengen van informatie over een olielek. Het zegt hoe woordvoerders van BP geen verklaringen mogen afleggen over of hoe ze moeten omgaan met vragen over a) aansprakelijkheid en juridische gevolgen, b) de oorzaak van de ramp, c) ramingen van aangerichte schade, d) de duur van het opkuisen en e) er mogen nooit beloftes worden gemaakt over het herstellen van het milieu.
Men kan zich afvragen waarom niemand zo'n rapport een onvoldoende gaf. Dat moet gebeuren door de Minerals Management Service (MMS), een tak van de federale Amerikaanse overheid. Die moet ook ter plaatse controleren of de veiligheidsvoorschriften worden nageleefd aan de hand van inspecties, waarvan rapporten worden opgemaakt. Er loopt een onderzoek naar die MMS, wegens een abnormaal aantal incidenten van corruptie en daden van wanbeleid.
Zo blijkt dat inspecteurs van de MMS - nog eens, dit zijn overheidsambtenaren - het niet zo nauw namen met het uitvoeren van die inspecties. Het bureau dat verantwoordelijk is voor de regio Golf van Mexico stuurde de formulieren voor de rapporten gewoon op naar de boorplatformen met de boodschap "ze in te vullen met potlood". Waarna de ambtenaar de vaststellingen netjes uitgomde en overschreef met inkt. Het Office of Inspector General (een soort Comité P voor overheidsdiensten) brengt later deze week een verslag uit van het onderzoek naar de MMS. Het potloodverhaal komt er prominent in aan bod.
Net als een hoop cadeautjes vanwege de olie-industrie. Inspecteurs lieten zich omkopen met exclusieve etentjes, tickets voor sportwedstrijden, vakanties, luxueuze geschenken en uiteraard de obligate dames van plezier, lapdances en vermoedelijk zelfs drugs om een oogje dicht te knijpen. Of ze aten gewoon van twee walletjes: zo is er het verhaal van een ambtenaar die vier boorplatformen inspecteerde van een firma terwijl hij in het midden van een sollicitatie bij diezelfde firma zat.
Bij het filiaal van de MMS in Lake Charles, dat verantwoordelijk is voor de veiligheidsinspecties in de hele Golfregio, bleken twee inspecteurs zwaar aan de drugs te zitten tijdens hun werk. Ze gaven dat zelfs toe aan de onderzoekscommissie. Die lichtte het gerecht in, maar het Attorney's Office for the Western District of Louisiana, besloot blijkbaar dat het niet de moeite was om ze te vervolgen. Ze zijn nog steeds in dienst.
Louisiana en olie, da's immers een perverse love story die al bezig is sinds 1901 toen een boer genaamd Jules Clement "rare bubbels" ontdekte in zijn rijstveld. 90 procent van de offshore olie- en gasplatformen in de VS bevinden zich op de continentale plaat voor de kust van Louisiana. Big Oil is steevast de nummer één financierder van politieke kandidaten, Republikeinen en Democraten.
Senatrice Mary Landrieu (Democraten) en senator David Vitter (Republikeinen) zijn de meest vocale tegenstanders van het aan banden leggen van offshore drilling in Washington. Landrieu in het bijzonder heeft daar haar redenen voor. Na de rampzalige doortocht van orkaan Katrina, was ze één van de architecten van een wet die het makkelijker maakte om vergunningen te krijgen om voor de kust naar olie te boren.
In ruil verkreeg ze dat 37,5 procent van wat de federale overheid daarvoor aan belastingen inde rechtstreeks teruggestort werd in de kas van haar staat. Tot 2017 gaat het alleen om inkomsten uit nieuwe bronnen, daarna slaat de wet op alle platformen voor de kust van Louisiana. Dan rinkelt de kassa pas echt, en met zo'n vooruitzichten win je verkiezingen.
Al 100 jaar worden politici in Louisiana verkozen door te stellen dat olie voor welvaart zorgt en dat heeft er toe geleid dat de verwevenheid tussen de overheid, het gerecht en de olie-industrie bijzonder groot is. Vraag is maar wie daar beter van geworden is, want het feit blijft dat Louisiana nog steeds één van de armste staten van de VS is.
De misdadige hebzucht en machtswellust van de mens, in combinatie met een hallucinate nonchalance tegenover onze planeet en zijn natuurlijke bronnen zijn in dit verhaal wederom de leidraad. Intussen worden we verder overrompeld door steeds donker wordende wolken aan de horizon : de biodivertsiteit stort in elkaar (de wetenschap is het stillaan eens over een aan de gang zijnde massa-extinctie), de oorlogsdreiging duikt op steeds meer plaatsen op (o.a. Noord-Zuid Korea), de milieurampen volgen elkaar in razendsnel tempo op (vulkaanuitbarstingen allerhande, aardbevingen, extreme hittegolven, buitensporig ontregelde weerspatronen, overstromingen...), het godsdienst-fundamentalisme wordt steeds erger (de islam spreidt zijn giftige tentakels der onverdraagzaamheid steeds verder uit over het Westen), de economische afgrond blijft aan de rand van onze voeten, steeds meer "rijke" landen razen richting bankroet, de technologie, commercie, marketing en het kapitalisme zorgen voor steeds ernstiger verstoorde maatschappelijke omgangsvormen, gekdraaiende informatievergaring, onrealistische levensidealen, explosieve stress en onhaalbare verwachtingspatronen vol competitiedrang en hunker naar aandacht in een brij van hyperaanwezige overbevolking. Het nationalisme viert hoogtij en de economische groei van de huidige wereldmachten vervalt in het niets bij de cijfers die nieuwe verwoestingsgebieden als China, India of Brazilië kunnen voorleggen. De wereldorde hertekent zich compleet, de complete planeet trilt op haar grondvesten, het klimaat blijft angstaanjagend opwarmen en de mens... die blijft zich naarstig voorplanten. Gelukkig kunnen Nederlanders en Belgen in juni 2010 naar de stembus, kwestie van het ook daar te verklooien.
Zowaar, Georges Orwell wist het allemaal veel eerder... (nr HLN)

Waarop onze complete miezerige maatschappij is gebaseerd...

2010-05-02T23:48:00.004-11:00

Of dacht U dat normen en waarden echt bestonden ?

Sam

2010-04-27T00:19:00.004-11:00

Bijzondere mensen op de Gek Gedraaide Wereld. Sam Galesloot, het wonderbaarlijke verhaal van een heel bijzonder iemand.

Barbaars

2010-03-28T08:44:00.006-11:00

De CITES-conferentie 2010 over de handel in bedreigde planten en dieren is geëindigd in een grote teleurstelling. Zoals gebruikelijk wonnen de economische belangen het van het gezond verstand en blijft de mens al te graag heerser over leven en dood van mede-aardbewoners. Al wie serieus werk wil maken van de bescherming van dier- en plantensoorten wordt met verstomming geslagen. Alle belangrijke voorstellen om vissen en koraal te beschermen tegen overmatige handel haalden het niet.

Zo werd het voorstel van Monaco om de handel in Atlantische blauwvintonijn helemaal te verbieden (door plaatsing op Lijst 1) weggestemd. Ook voorstellen om de handel in rood en roze koraal, en in haaien aan banden te leggen (plaatsing op Lijst 2) haalden het niet. Aanvankelijk zou alleen voor de haringhaai een vangstbeperking gaan gelden, maar dit besluit werd op de allerlaatste dag teruggedraaid.

Het is beschamend om te zien hoe de de meeste landen die bij het verdrag zijn aangesloten, economische en politieke belangen laten prevaleren boven de wetenschappelijke feiten. Sommige dieren staan als gevolg van handel echt op uitsterven. Dit is het zoveelste hoofdstuk van een trieste verhaal ; dat waarbij de mens hardleers verantwoordelijk blijft voor de verwoesting van de planeet Aarde, daarbij niet in het minst gestuurd door zijn eigen allesoverheersende economische systeem. Hoe meer mensen, hoe minder kans dat andere wezens het halen. Het doodsvonnis van een pak bedreigde dieren is alvast getekend, met dank aan het verdomde China (who else...), Japan en Singapore. We kunnen maar hopen op een wereldwijde boycot van alles wat enigszins naar China, Japan of Singapore ruikt, maar helaas ligt niemand wakker van een haai laat staan van een paling. Trouwens, boycotten wordt steeds meer iets dat wordt voorgesteld door naïevelingen. Kijk maar naar hoe de internationale politieke wereld omgaat met Israël. Het uitverkoren volk bewijst sedert het einde van W.O.II dagelijks, dat ze van het Nazi-regime vooral hebben onthouden hoe men op barbaarse wijze een volk onderdrukt. Ook hier kijkt de wereld goedkeurend of zachtmorrend toe. Homo Sapiens zijn al te vaak even barbaars als andere, zogenaamd "minder ontwikkelde" wezens die ons omringen. Een volk dat zichzelf als het uitverkorene ziet en zich boven anderen levende wezens stelt is dat des te meer. Het is en blijft de opperste vorm van racisme : het menselijke ras boven alle andere rassen.

Batibouw

2010-02-20T07:28:00.008-11:00

Laten we eerlijk zijn : net als de zomer, de lente en de herfst heeft de winter zo zijn positieve kanten. De lelijkheid van het al te vaak kapotgebouwde landschap wordt met wat geluk af en toe bedekt door een witte mantel. Het is de tijd van huiselijke gezelligheid bij een knetterende kachel, de tijd ook van een verwarmende whiskey bij een dampende kop koffie, vroege duisternis en korte dagen. De natuur rust uit en ontdoet zich van oude demonen. Alles staat in het teken van "een tandje minder". De winter van 09-10 blijkt echter zo ongemeen hard, dat het nu echt wel genoeg is geweest. Weldra komt de bloemenpracht en het diepe groen van de lente terug, weldra voelen we weer de warmte van de zonnestralen en fluiten de vogels hun vroege lied. De winter heeft voor wat mij betreft zijn tijd gehad. Nu wordt het nog even doorbijten tot de na-winterese buien en de typisch vlaamse wielerwedstrijden achter de rug zijn. Als winterse afsluiter breng ik eind februari, naar jaarlijkse traditie een bezoek aan de Ierse westkust. Daar vindt opnieuw het traditionele Micho Russell Memorial Weekend plaats. Een aantal dagen in het teken van de turfkachel, de ierse traditionele folkmuziek, de woeste atlantische westkust en de avonden vol gezelligheid en goede gesprekken met Lotje en de vrienden in één van onze vertrouwde pubs. Het is mijn manier om de winter uit te wuiven. Hopelijk eindigt de tocht zoals vorig jaar niet met een darmontsteling in het ziekenhuis. Na deze reis komt definitief een eind aan een periode in mijn leven. Vanaf dan wordt het zwaar werken in ons nieuwe huis. Geheel in de lijn van mijn afkeer voor nieuwbouw en mijn liefde voor het simpele plattelandsleven, kochten wij ons onlangs een alleenstaand huis met achterzicht op een zuidgerichte vallei. Temidden van prachtige natuur en rust en met ruimte om te ontsnappen aan de gekgedraaide wereld. We hebben ons dus een stuk van deze aardkloot toegeëigend. Alsof zoiets werkelijk kan. Onze maatschappelijke structuren hebben ook hier de natuurlijke vrijheid in de kiem gesmoord. Niet alleen is de aarde koopwaar geworden, het is bovendien nog dure koopwaar ook. Helaas is een zeer wel overwogen en doordachte zoektocht (we bekeken 42 woningen waarvan het ene al krotachtiger dan het andere en met een extreem hoge vraagprijs als constante...) geëindigd in een fiasco. Alle zuurverdiende en samengespaarde centen blijken nu geïnvesteerd in een bouwval. De droom van een idyllisch huisje op het platteland, waar het vakantiegevoel steeds aanwezig is, heeft ons immens veel geld gekost. Verbouwen is momenteel financieel onmogelijk, maar nu duidelijk is geworden hoe bouwvallig onze 'droom' blijkt te zijn, wordt zelfs het rudimentaire wonen klaarblijkelijk geen vanzelfsprekendheid. Zeer zware onverwachte kosten (stabiliseringswerken, hout- & betonrot, slecht dak, verkeerde inschatting van de waarde...) maken van deze aankoop een ware nachtmerrie. We staan voor voldongen feiten en gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer... Een mens maakt fouten in het leven en misschien leren we hieruit. Misschien ook niet, wie zal het zeggen ? De komende maanden worden ongetwijfeld bikkelhard en zulle ons veel wijzer maken omtrent verbouwen, klussen, toekomstvisie desaangaande en last but not least... vriendschap. Nu wij tot over onze oren in de "shit" blijken te zijn gezakt, is het ideale moment aangebroken om echte vrienden van fakers en opportunisten te onderscheiden. Soit, het worden vooral ongemeen harde maanden vol psychische en fysische druk. Eerste doel wordt het leefbaar maken van onze veredelde schuur. De elektriciteit wordt zo snel mogelijk conform gemaakt aan de strenge normen, waarna de schilder-, stuk- en andere beperkte opsmukwerken kunnen starten. Een architect zal ons in de toekomst hopelijk voorzien van een gedetailleerd situatieplan (als we al niet zullen hebben besloten van het toch weer van de hand te doen...), samen met een toekomstig verbouwplan. Aan een kostenraming durf ik mij niet eens wagen. De actuele opsmuk is wel berekend en dat valt financieel comfortabel te overbruggen. Ook (vooral) dit stuk van de gekgedraaide wereld is er één waar je best niet al teveel mee geconfronteerd wordt. De malafide wereld der aannemers, loze beloftes, dreigende mislukkingen, oplichterij, zwartwerk, on- of slechtafgewerkte opdrachten en vooral torenhoge kostprijzen. De vraagprijs voor een werkman is schandalig hoog en het tekort aan betrouwbare en goede vaklui is schrijnend. In afwachting van het slopen van de eindeloze hoeveelheid bouwvallige hokkerijen die onze tuin momenteel ontsieren, sparen we de nodige centen bij elkaar. Slopen is momenteel uit den boze, want hiervoor is een bouwvergunning nodig. We kochten nl. in agraisch gebied met bijzondere landschappelijke waarde. Ruimtelijke ordening is onverbiddelijk en dat is gelukkig een harde noot om kraken. Maar ook harde noten kunnen lekker zijn. Alleen neemt het kraken wat tijd. Naast het omvormen van ons overprijsde bouwval tot een min of meer gezellig huis (via liters witte verf heh) is er bovendien de ecologische uitdaging. Hoe groen wordt ons huis, hoe groen wordt onze toekomst, hoe finaal zijn mijn principes. Hoe trouw volg ik mijn ecologisch hart ? Intussen is de wereld daarbuiten nog steeds even gekgedraaid. Op amper 7 weken tijd bracht 2010 ons seriedoder Ronald Janssen, De aardbeving in Haiti, de gasexplosie in Luik en de treinramp van Buizingen. Daarmee vergeleken stellen onze verbouwproblemen niks voor. De komende maanden vallen of staan vele vriendschappen en stellen dagen weer teleur terwijl andere een bron zullen vormen van geluk en inspiratie. We gaan de laatste maanden in als bewoners van ons huidige huis. Hier zijn we gelukkig geweest, hier ontdekten we het simpele plattelandsleven, hier vond Indie, onze huiskat, zijn geluk, hier woonden Lotje en ik voor het eerst samen. Hopelijk worden we in onze nieuwe stek even gelukkig. Intussen verdween de boerderij van mijn grootouders net als enkele bomen en een schaap voor onze deur. De dagen vorderen en kruipen langzaam maar zeker naar 31 augustus. Dan, verlaten we voorgoed de plaats waar ik deze tekst ooit neerschreef. Bovenal verlies ik geen moment het uiteindelijke doel uit het oog : het nastreven van een simpel leven op het platteland, zoveel mogelijk zelfvoorziend, op een plaats waar gezelligheid vrienden aantrekt en waar het dekor de creativiteit tot musiceren, schrijven, dichten en schilderen aanzwengeld. Hoe groots kunnen de geldbedragen zijn voor nodeloos comfort als je beseft dat je mt dergelijke sommen eindeloos veel andere zaken kan doen. zaken die bijdragen tot je zelfontplooing, zaken die je je op je sterfbed nog zal herinneren met een glimlach op de lippen. Hoeveel lekkerder smaakt een lieflijk klaargemaakt gerecht indien het is bereid in een keuken van 60000 euro, of indien het is klaargemaakt in een krakkemig keukentje van 2000 euro. Hoeveel warmer is de gloed van een kacheltje in vergelijking met een hypermoderne C.V.-installatie. Dringt de schoonheid van een gedicht van W.B. Yeats dieper door bij de efficiente domotica-gestuurde Led verlichting van de woonkamer, dan bij het schemerlicht van een kaars. Wooncomfort is voor mij belangriijk indien het betaalbaar blijft en de zelfontplooing niet in de weg staat. Geluk vind je niet op Batibouw.

Voorbij

2009-12-31T04:10:00.004-11:00

365 dagen zijn voorbij gegaan. Het nieuwe jaartal is 2010 en ook nu weet niemand wat komen zal. Er zijn aanwijzigen maar daar blijft het dan ook bij. De economie zal minder snel herstellen dan sommigen beweren, het klimaat zal zijn destabilisatie verder laten blijken via grillige "uitzonderlijke" weersverschijnselen, sportwedstrijden zullen weer verdiende en onverdiende winnaars voortbrengen, comebacks zullen voor sommigen weer succesvol blijken en voor anderen eindigen in mineur, oorlogen en gewapende conflicten zullen weer losbarsten net als massieve bosbranden, mega-aardbevingen, overstromingen, orkanen en allerlei andere natuurrampen. Weer zal er geleuterd en gepalaverd worden om allerlei onderwerpen (klimaat, olie, kern- en andere energie, binnen- en buitenlandse politiek...) met als enig hoofddoel de eigen macht en status, weer zullen noord en zuid, links en rechts, chinezen en niet-Chinezen, joden en moslims, Amerikanen en andere wereldburgers het niet met elkaar eens zijn. Het zwaard van Damocles zal eindelijk vallen over een ellenlange lijst bedrijven en daarmee zal het voorspelde doek vallen over ettelijke gezinnen. Treinen zullen weer ontsporen en vliegtuigen zullen uit de lucht komen vallen en ook in 2010 worden de prijzen die voor voetballers worden betaald astronomisch immoreel zijn. Narcistische idioten zullen weer een tandje bij moeten steken in de strijd met de natuurlijke lichaamsaftakeling en wederom zullen nieuwe (tot op heden ondenkbare) immorele wedstrijden, televisieprogramma's, trends opduiken. De westerse koopmeute zal ook in 2010 hebzuchtig klauwen naar de nieuwste hebbedingen en zielig veel flauwekul zal weer als hip en trendy worden beschouwd. Her en der zal blijken dat er monsters onder de mensen zijn in de vorm van dictators, massamoordenaars, verkrachters, psychopaten en andere losgeslagen gekken. Aan het einde van de 2010e rit zal het aantal winnaars en verliezers bekend zijn en wacht rit 2011. Waar handelen de jaaroverzichten over op 1/1 van 2011 ?
Het verhaal van 2009 is er helaas één dat overeenstemt met bovenvermelde omschrijving.
Chronologisch beleefde onze planeet volgende dolle avonturen. De Joden in Israel vergaten weer eens hoe monsterachtig gedrag eruit ziet door blinde agressie op Gaza. Elke steen werd er in januari verplaatst onder een bommen- en kogelregen. Barack Obama beleefde diezelfde maand zijn politieke hoogtepunt met een inauguratie die bulkte van onrealistische verwachtingen.
In Vlaanderen duikt de eerste psychopaat van het jaar op bij een zinloze aanslag op een kinderdagverblijf.
In februari maakt vlucht 1951 van Turkish Airlines een onzachte landing op Schiphol met 135 doden tot gevolg en in Australië worden de ergste bosbranden uit de geschiedenis aangestoken om na het blussen 173 doden te kunnen tellen.
De tweede halve gare van het jaar duikt op in maart. Hij pleegt gelukkig zelfmoord na koelbloedig 15 nutteloze slachtoffers te hebben gemaakt op een school in het Duitse Winnenden. Een andere gek, Josef Fritzl, wordt voor extreme zedenfeiten levenslang opgesloten in een Oostenrijkse gevangenis.
Moeder Aarde schudt het Italiaanse l'Aquila heftig door elkaar met duizenden daklozen en 300 doden tot gevolg. De malafide Wereldgezondheidsorganisatie verraadt zijn verstrengelde banden met de farmaceutische industrie door het verspreiden van zwaar overdreven geruchten over een epidemie. Het extreem gevaarlijke virus wordt Mexicaanse griep gedoopt. April wordt afgesloten met een dolle rit dwars door een juichende Apeldoornse mensenmassa bij het aanschouwen van de voorbij rijdende Nederlandse Koninklijke familie. In juni verdwijnt Air France-vlucht 447 in de Atlantische Oceaan een paar dagen voor Europa naar de stembus trekt. In Iran start de opstand tegen de zittende regering nadat president Ahmadinejad de verkiezingen wint en aan de macht kan blijven. De muziekwereld is in shock bij de dood van Michael Jackson. 2009 wordt stilaan een rampjaar voor wat de doden betreft want eerder dit jaar ruilden o.a. de Vlaamse actrice Jenny Tanghe, de acteur Nand Buyl, zangeres Yasmine, actrice Farrah Fawcett, politicus Karel Van Miert het tijdelijke voor het eeuwige. Nog meer doden komen uit de hemel vallen in de vorm van een Airbus A310 nabij de Comoren.
Oeigoeren kunnen hun haat voor Han-Chinezen niet langer verbergen. De Chinezen gaan in de tegenaanval. 150 dode en honderden gewonde en gearresteerde kemphanen later blijft de situatie explosief. In Parijs staat zijne zelfingenomenheid Lance Armstrong op schavot nr. 3 aan het einde van de Epo-Ronde. Hij wordt in arrogantie en verdoezeld dopinggebruik overtroffen door winnaar Alberto Contador. De ook al niet onbesproken Andy Schleck wordt "schlekts" 2e.
Tweehonderd doden later blijft men het antwoord schuldig. De Jamaicaan Usain Bolt bedot in 9.58 seconden over een aftand van 100 meter de complete atletiekwereld. In Kleine Brogel wordt de hoogste dagtemperatuur van het land ooit gemeten: 38,2 °C. De Ieren stemmen voor eigenbelang dankzij de crisis uiteindelijk toch voor het Verdrag van Lissabon. De list van de belanghebbende politici is gelukt. Het nieuwe verdrag is niet meer dan een licht gewijzigde versie van het eerste verdrag. Of hoe men een domme meute belazerd. September betekent het einde van de Lange Wapper in Antwerpen en van DSB-Bank in Nederland. Pater Damiaan wordt heilig verklaard door een bende oude mannetjes met witte kleedjes aan in het Vaticaan en Rio lijft de Olympische Spelen (en zijn commercie) binnen voor 2016. De drugsdoden in de stad zullen tegen die tijd misschien minder talrijk zijn. Renner Frank Vandenbroecke sterft op duistere wijze in het gezelschap van een Senegalese hoer nabij Dakar, na een wilde nacht vol excessen. In november vindt de NASA op de maan wat vele Afrikanen vruchteloos zoeken in eigen land : water. Na amper 1 jaar comateuze politiek ruilt Herman Van Rompuy de post van Belgisch eerste minister voor die van allereerste President van de Europese Raad. Wat de taakomschrijving van deze potsierlijke titel inhoudt is niet geweten.
De afsluitende maand gaat van start met het in werking treden van het vermalijde Verdrag van Lissabon. Voortijdig Nieuwjaarsvuurwerk in een discotheek zorgt in het Russische Perm voor 150 doden. De klimaattop in Kopenhagen draait uit op een misselijkmakend debacle vol zelf- en hebzucht. China profileert zich steeds meer als het gele gevaar. De Mexicaanse griep blijkt een scheet in een fles en miljoenen euro aan nutteloze vaccins verdwijnen in de al goed gevulde geldzakken van de farmaceutische maffia. De vaccins zelf zullen ongetwijfeld hun weg wel vinden naar de afvalberg.
De hypermoderne hoogtechnologische Europese samenleving wordt compleet ontregeld door extreem winterweer. Deze winterprik is meteen het signaal voor "the dumbest out there" om de opwarming van de Aarde in twijfel te trekken. Na de minutieus opgelegde angstpsychose van de Mexicaanse Griep is het opnieuw tijd voor enig angstig vermaak op luchthavens en omstreken. Een mislukte aanslag op een Northwest Airlines vlucht is de voedingsbodem.
Aan het eind van de rit telt de aardkloot naast de reeds vermelde namen ook andere bekende figuren minder : de Vlaamse televisietiran Felice, Lei Clijsters (oud voetballer), Claude Berri (regisseur), Jaap Kruithof (auteur), Raul Alfonsin (oud-president Argentinië), componist Maurice Jarre, Fons Brydenbach (Atleet), David Carradine (acteur), Jan Matterne (regisseur), Carl Malden (acteur), Robert Macnamara (politicus), Simon Vinkenoog (auteur), Walter Cronkite (nieuwslezer), Bobby Robson (oud-voetballer/trainer), Willy Deville (muzikant), Les Paul (gitaarbouwer), Edward Kennedy (politicus), Sim (acteur), Patrick Swayze (acteur), Dean Martin (Acteur), Jef Nys (tekenaar), Claude Lévi-Strauss (filosoof), Manu Verreth (acteur), Dimitri De Fauw (wielrenner), Robert Enke (voetballer), Tuur Van Wallendael (journalist - politicus), Ramses Shaffy (zanger), Pierre Lano (zakenman), James Gurley (muzikant) en Yves Rocher (zakenman).
2009 bleek persoonlijk het jaar waarin de gezondheid mij middenin godvergeten gehuchten van het Ierse Klare in de steek liet, Stromboli en andere Eolische eilanden alsook Sicilië hun geheimen prijsgaven, de zoektocht naar een nest succesvol werd afgerond, de noten en klassiek piano zich manifesteerde, een te lang in leven gehouden muzikaal kind werd begraven en afscheid werd genomen van enkele te lang gekoesterde, doch ontrouwe vrienden.
De wereld telt intussen 6.800.000.000 mensen en de tijd brengt zoals steeds raad over wat komen zal.

3 Graden

2009-12-19T00:02:00.001-11:00

De « klimaattop » in Kopenhagen is zoals verwacht uitgedraaid op een mislukking. Een lege, nietsomvattende eindtekst is het resultaat… een deal om de onderhandelaars geen gezichtsverlies te laten leiden.
Al even voorspelbaar als het compleet mislukken van dit CO2-brakende circus was het feit dat China aan de basis ligt ervan. China heeft ergens onderweg besloten om de absolute vijand (het kapitalisme) te vernietigen via diens eigen systeem. Daarom moet voor China alles wijken om het einddoel te bereiken : het verworden tot de absolute wereldheerser via totale controle op de wereldeconomie als grootste economische macht. China heeft lak aan opgelegde milieunormen. De economische groei is absolute prioriteit. De economisch aftakelende V.S. kan hier niks tegen inbrengen, zelfs niet met de politieke superhero Barack Obama.
De arme landen roeren zich intussen ook heftig en spreken zelfs van het slechtste akkoord allertijden (cfr. Soedan). Los van de vraag of een dergelijke schurkenstaat wel weet wat eenderwelk akkoord inhoud, wordt hierbij nogmaals bevestigd dat de klimaatdiscussie niet over het klimaat handelt, maar over economische en politieke macht. Korte termijn-denken, verschillende verborgen (en o zo machtige) belangen-agenda’s en tergend trage besluitname doen onze planeet uiteindelijk de das om. Nu, de zelf- en hebzucht van de individuele mensjes als U en ik wordt eigenlijk simpelweg uitvergroot naar dit hoge niveau van onderhandeling. Niemand geeft een duimbreed toe. Het is ieder voor zich.

Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste punten uit de tekst, die het Kopenhagen-akkoord is genoemd.

De opwarming van de aarde moet onder de 2 graden Celsius blijven. In de tekst wordt niet gespecificeerd hoe dat doel bereikt moet worden.

Alle landen moeten in februari 2010 hun toezeggingen voor het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen in 2020 op tafel hebben gelegd. In de tekst wordt niet gerept over straffen voor landen die hun doelen niet halen.

De reductiebeloftes van rijke landen komen onder "rigoreus, robuust en transparant" toezicht van het VN-klimaatbureau te staan. Ontwikkelingslanden zullen nationaal rapporteren, op een manier waarop de soevereiniteit van het land gewaarborgd is, maar wel volgens internationale maatstaven.

Rijke landen beloven 10 miljard dollar (7 miljard euro) tussen 2010 en 2012 om arme landen te helpen omgaan met klimaatverandering. Op de lange termijn (vanaf 2020) moet jaarlijks 100 miljard dollar (68,7 miljard euro) per jaar vrijkomen. In de tekst staat dat dit bedrag bij elkaar kan worden gebracht door publiek en privaat geld, bilaterale en multilaterale afspraken en alternatieve bronnen van financiering.

In de bijlage van het akkoord wordt gesteld dat alle landen ernaar zullen streven de afspraken op de volgende klimaattop in december 2010 in Mexico te zullen verwerken tot een juridisch bindend akkoord.
Dit akkoord is een lege doos. Het klimaat heeft echter geen nutteloze praat nodig om zijn verandering verder te zetten. De ontwikkelingslanden drongen aan op harde afspraken maar o.a. de vertegenwoordigers van het stillaan onder water verdwijnende Tuvalu, konden enkel vaststellen dat de V.S. en China enkel een niet bindend “akkoord” op paier konden zetten.
Het aanvaarden van de 2°-grens stelt niets voor als tegelijkertijd geen pad wordt uitgetekend met betrekking tot de reductie van broeikasgassen op korte, middellange en lange termijn. Duidelijke doelstellingen zijn in de tekst niet te vinden. Ook de steun voor ontwikkelingslanden is onzeker en vaag.
Sommigen roepen Europa op om dan maar zelf het heft in eigen handen te nemen via een krachtig europees klimaatbeleid.
De doelstelling moet volgens klimaatwetenschappers 40 procent minder broeikasgassen tegen 2020 worden.
Kopenhagen bleek uiteindelijke een beschamende vertoning en de slechtst denkbare deal. Er is wel het voornemen om de temperatuur van de planeet met niet meer dan twee graden te laten stijgen, maar niets wijst erop dat men hiervoor ook de nodige actie onderneemt, luidt het. De wereldleiders hebben er blijkbaar geen moeite mee om de kleine eilandstaten te laten verdrinken, het Amazonewoud te doen afbranden, de Indus te doen opdrogen, de subtropen onbewoonbaar te maken, miljarden mensen op de vlucht te jagen en mogelijk tot de dood te veroordelen".
Voor de kinderen van vandaag en miljoenen levende wezens is het vandaag al te laat.
Zelfs met een globale temperatuurstijging die beperkt blijft tot 2° C zal het zeepeil zodanig stijgen dat ondermeer Nederland en een groot stuk van Vlaanderen onder water zal verdwijnen. Dat blijkt uit een nieuwe studie onder leiding van Robert Kopp van de Princeton-universiteit
Het klimaatpanel van de Verenigde Naties (IPCC) voorspelde een stijging van 59 centimeter tegen 2100 bij een toename van 2 graden, en eentje van 4 tot 6 meter in de volgende eeuwen. Maar, zegt Kopp, dat is een grove onderschatting.

Volgens Kopp wordt er geen rekening gehouden met tal van factoren in de berekeningen van het IPCC. Eén van die factoren is de Zuidpool, waar de jongste twee jaar werd vastgesteld dat ook daar het ijs aan het smelten is.

Kopps team reconstrueerde ook het zeepeil van tijdens de laatste interglaciale periode, 125.000 jaar geleden. De temperatuur lag toen tussen 2 en 3 graden hoger dan bij het begin van de huidige opwarming ten tijde van de industriële revolutie. Het zeepeil was toen tussen 6,6 en 9,4 meter hoger dan nu.
De bevindingen van Kopp liggen in de lijn van een andere studie, door het Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR), die weliswaar een compleet andere aanpak had. Volgens het SCAR zal het zeeniveau met 1,4 meter stijgen tegen 2100 als de globale temperatuurstijging 2 graden bedraagt. Dat impliceert dat Nederland verdwijnt, net als een groot stuk van Vlaanderen. Ondermeer Bangladesh, Florida en New York zouden in dat scenario zelfs nog sneller onderlopen.

Met enorme inspanning is het volgens het IEA (Internationaal Energy Agency) momenteel realistischer om rekening te houden met een 3°-scenario. Door wereldwijd alles uit de kast te trekken op het gebied van energiebeleid, ondermeer handelssystemen voor emissies, sectorakkoorden, en sterk nationaal beleid over de gehele wereld. Hiervoor zijn wereldwijd extra investeringen nodig van 9200 miljard dollar tussen 2010 en 2030, gemiddeld komt dat neer op jaarlijks 0.24% van de wereldeconomie die besteed moet worden aan klimaatbeleid. Die investeringen worden uiteindelijk wel weer terugverdiend volgens het IEA dankzij een besparing op de energierekening tussen 2010 en 2030 van circa 9000 miljard dollar.
De door de Europese politiek beoogde 2 graden grens van stijging ziet het IEA als onrealistisch. De schaal die daarvoor nodig is immens en het is onduidelijk of dat technisch wel mogelijk is omdat dit scenario uitgaat van technologieën waarvan nu nog niet eens bekend is of ze technisch wel kunnen werken. De kosten van een doelstelling op de opwarming te beperken tot 2 graden schat het IEA in op 12500 miljard dollar tussen 2010 en 2030, wat neerkomt op jaarlijks 0.55% van de wereldeconomie die wordt besteed aan klimaatbeleid. Omdat de prijs van elektriciteit in dit scenario zoveel hoger is worden de investeringen maar voor een deel terugverdiend. In totaal levert de besparing op energie 5800 miljard dollar op. Netto kost het klimaatbeleid om 450 PPM te bereiken volgens het IEA circa 6700 miljard dollar tussen 2010 en 2030.
De 2° van Kopenhagen zijn hoedanook compleet onrealistisch.

"Tenzij de kloof van 1,9 tot 4,2 gigaton wordt gedicht en de industrielanden zich engageren om voor en na 2020 sterke actie te ondernemen, zal de wereldwijde uitstoot blijven toenemen op een pad dat zal leiden tot concentraties die neerkomen op 550 parts per million of meer, met bijbehorende temperatuurstijgingen van 3 procent".

Het IPCC verwacht dat door het versterkte broeikaseffect het (land)ijs op de polen en op Groenland smelt, waardoor het zeeniveau stijgt. Een bijkomend gevolg van deze smeltende ijskappen is een afname van het albedo, het weerkaatsende effect van het ijs. Minder ijs betekent minder weerkaatsing - dus meer absorptie van zonlicht, wat een versterking van de temperatuurstijging teweegbrengt. Dat is de voornaamste reden dat de relatieve toename van de temperatuur aan de polen het hoogst is.

Als de temperatuur toeneemt, neemt ook de verdamping van warm (zee)water toe, wat mondiaal gezien leidt tot meer neerslag. Bij de polen en in hoger gelegen gebieden valt die neerslag in de vorm van sneeuw, hetgeen de krimp van de ijskappen weer afremt. Ook kan er op de ene plaats meer neerslag vallen en op de andere juist meer verdamping optreden. De temperatuurschommelingen zullen zich uiten in stijgingen en dalingen die niet noodzakelijkerwijs in één gebied plaatsvinden. Zo kan het smeltende Noordpoolijs leiden tot een lager zoutgehalte in de Noordzee. Zout water is zwaarder dan zoet water waardoor de warme Golfstroom niet meer door het Kanaal de Noordzee bereikt, wat voor West-Europa een daling van de temperatuur kan betekenen. Het precieze verloop hiervan is echter allerminst zeker en de scenario's hierover geven dan ook verschillende uitkomsten. Het KNMI verwacht geen grote effecten op de golfstroom voor 2100. Het gaat uit van een gemiddelde temperatuurstijging in 2100 tussen de 1,8 en de 4,6 °C in de winter en de 1,7 en 5,6 °C in de zomer ten opzichte van 1990.

De energiebalans van de inkomende en uitgaande straling van de aarde wordt verder bepaald door het gemiddelde percentage van het oppervlak waarboven het bewolkt is. Meer wolken zorgen voor minder ingestraalde warmte, maar ook minder uitgestraalde warmte. Dit effect van de wolken, (een andere vorm van albedo dan bij ijs), zorgt voor veel onzekerheid in het effect van extra broeikasgassen op de temperatuur: volgens sommige modellen wordt de opwarming door wolken gedempt, volgens andere juist extra versterkt.

De belangrijkste gevolgen van klimaatverandering (opwarming) zijn in laaggelegen tropische en droge tropische gebieden, en vooral in de poolgebieden nu al zichtbaar. Met name ontwikkelingslanden zijn kwetsbaar voor klimaatverandering, omdat zij minder mogelijkheden hebben voor adaptatie. In de komende 50 à 100 jaar treden de volgende verschijnselen op:

Een zeespiegelstijging tussen de 18 en 59 cm in 2100 ten opzichte van 1990 (over de vorige eeuw geschat op 1 à 2 mm per jaar, 3 mm per jaar sinds 1992).

Het aantal mensen dat getroffen wordt door overstromingen zal dan toenemen van 13 naar 94 miljoen per jaar.

Afname in landbouwproductiviteit: dit wordt verwacht in gebieden waar droogte door klimaatverandering toeneemt, zoals in het Midden-Oosten en India.

Toename van extreme weersomstandigheden en verandering van neerslagpatronen.

Verspreiding van ziekten zoals malaria. Het is in dat verband verbazingwekkend dat de zoektocht naar doeltreffende medicijnen plots in een stroomversnelling terecht lijkt te komen. Kan het zijn dat de westerse economie op termijn bedreigd wordt door b.v. malaria….. ?

Aantasting van ecosystemen: klimaatverandering gaat samen met de verschuiving van klimaatzones. De biodiversiteit op Aarde verandert: soorten die in koudere gebieden beter gedijen zullen in aantal afnemen bij opwarming en soorten die warmere klimaten prefereren zullen in aantal afnemen bij afkoeling. Biomen, specifieke geografische gebieden met karakteristieke soorten, zullen van plaats of van grootte veranderen. Sommige planten en dieren kunnen zich niet snel genoeg aanpassen, waardoor ze met uitsterven worden bedreigd.

Klimaatverandering kan op een aantal plaatsen leiden tot meer droogte, wat kan leiden tot meer bosbranden en woestijnvorming.
Zoetwatertekort: een groot gedeelte van de wereldbevolking leeft in landen waar een tekort is aan schoon drinkwater. Klimaatverandering kan het watertekort in diverse regio's, zoals het Midden-Oosten, de Sahel en Australië, groter maken; Voor andere gebieden kan er een gunstig effect optreden: in sommige klimaatscenario's wordt in Noord-Afrika een toename van neerslag voorspeld.

Vernietiging van het koraalrif, al is dit technisch gezien een rechtstreeks gevolg van de toename van CO2 en de daarmee samenhangende verzuring van het zeewater.

Eveneens door de verzuring van het zeewater wordt een verminderde van vruchtbaarheid van zee-egels verwacht.

Opwarming van de Noordelijke IJszee. Het ijs op de noordpool zal verdwijnen in de zomer, mogelijk al in 2013.

Het terugtrekken van gletsjers en het verdwijnen van skigebieden.

Afname van de ozonlaag.

Het vrijkomen van nog meer fossiele brandstofvoorraden door het wegsmelten van eerder ontoegankelijke gebieden.

Voeg daar nog de gegarandeerde politiek-sociale destabilisatie aan toe door massale volksverhuizingen, oorlogen om water en vruchtbaar-leefbaar land. Maatschappelijke ontwrichting van leefgemeenschappen door massale instroom van « milieu-vluchtelingen ».

Het toekomstbeeld van onze planeet, is na Kopenhagen nog meer dat van een planeet, waarop het niet bepaald aangenaam vertoeven zal zijn.
Intussen wachten de niet-menselijke aardbewoners onwetend hun lot af.

Kopenhagen... ach, dat ook ja

2009-12-06T04:56:00.006-11:00

Dat ecologie en economie niet samengaan (hoewel dit de natte droom blijft van veel idealisten) blijkt nogmaals uit het afvalprobleem en de crisis. De logica dat minder economische activiteit automatisch leidt tot minder productie van rotzooi blijkt nu al uit de in elkaar gezakte Vlaamse afvalberg. Hoe minder economische activiteit, hoe minder productie. Hoe minder productie, hoe minder ontginning en uitputting van allerhande grondstoffen. Hoe minder productie, hoe minder werk. Hoe minder werk, hoe minder consumptie en hoe meer duurzaam-/spaarzaamheid. Hoe minder consumptie en productie, hoe minder afval in het landschap, in de lucht,in de waterlopen en in de zeeën. Kortom, hoe kan men geloofwaardig de “man in de straat” aanmanen tot duurzamer leven, als men aan de andere kant vooral massief die dekselse economie op gang wenst te krijgen ? We moeten als verantwoordelijke burger vooral onze impact op het milieu minimaliseren, maar intussen behandelt de maatschappij de burger dagelijks schaamteloos, als een zielloze consumptiemachine. Het trieste is dat de overgrote meerderheid van de meute dit niet eens inziet, laat staan dat ze erbij gaat nadenken. Het ergste is dat de meerderheid dit nog toejuicht ook. De kerstdagen zijn sedert begin november alweer volop aan de gang. Het shoppingparadijs opent vanaf heden nog meer de deuren, de hebzucht vertaalt zich wederom in een jacht naar geluk. Eindeloze hoeveelheden prullen zullen van hand tot hand gaan, het al dan niet geveinsde geluk zal op de afspraak zijn, waarna de prullaria binnen een griezelig korte termijn alweer op de afvalberg zal belanden. Dat deze afvalberg alleen al in Vlaanderen, in de eerste 9 maanden van 2009 340.861 ton kleiner was dan het jaar voordien (-11%), is alvast positief nieuws. Er was vooral minder bedrijfsafval. Het afval van de gezinnen bleef nagenoeg op peil. Toch draaiden de verbrandingsovens op een behoorlijke capaciteit, omdat Vlaanderen tot 42 procent minder afval stortte dan in 2008. Bovendien zijn de prijzen van de gerecycleerde grondstoffen fel gezakt. Voor metalen, kunststoffen, papier en glas zijn de prijzen soms tot 50 procent gedaald. De ophaling ervan kost nu geld, maar stoppen kan gelukkig niet omdat het een wettelijke verplichting is.
De combinatie van lage volumes bedrijfsafval en lage prijzen voor secundaire grondstoffen treft alle milieuondernemingen, zowel de privébedrijven als de intercommunales. Het huishoudelijk afval is nauwelijks verminderd, zeker niet in sectoren die dicht bij de consument staan, zoals voeding en zorg.
Een groot deel van de afvalophaling en -verwerking in Vlaanderen is in handen van intercommunales. Zij kunnen geen personeel ontslaan en moeten hun rekeningen uiteindelijk aan hun gemeenten voorleggen. In het begin van dit jaar stelde de Vlaamse regering een verbod in op het storten van brandbare afvalstoffen. Er werd dit jaar al 214.938 ton minder gestort, een daling van 42 procent. (Bron De Tijd 24-11-09).

Wie ecologie warm in het hart draagt kan enkel hopen dat de crisis nog wat aanhoudt, zodat de consumptiepatronen zich weer op aanvaardbaar niveau manifesteren. De overdrive van de voorbije “vette” jaren waren tenslotte schaamtelijk genoeg. We kunnen maar hopen dat de regeringen deze crisis, aanwenden om de hopeloos verouderde productie-systemen om te tunen tot een gerenoveerd leefbaarder en vooral duurzamer systeem. Dat alleen, wordt een project dat verschillende generaties zal overbruggen tot het op punt staat. Tegen dan is gecontroleerde geboortebeperking misschien geen taboe meer, maar onderdeel van een logisch denkpatroon waarbij de overbevolking als moeder van alle “menselijke overlast op aarde” wordt erkend. Een wereldbevolking van maximaal 2 miljard mensen, gelimiteerd en met gelijkheid van de algemene levenstandaard als streefdoel. Dat lijkt me een edele wens.
Intussen start morgen het Woodstock van het Klimaat in Copenhagen. Een top waar de vertekende logica van klimaatbarbarij des te meer wordt uitvergroot. Het lijkt wel of de betrokkenheid per individu rechtevenredig stijgt met zijn impact op dat klimaat. Een kind in Somalië of Bangladesh heeft hoogstwaarschijnlijk nooit het woord “broeikaseffect” gehoord, laat staan het woord “shopping”. Dat kind z’n impact op het milieu is miniem. De impact van diegenen die het in Copenhagen voor het zeggen hebben, en van hen die er zich als bekend figuur openlijk mee associeren is allezsbehalve miniem… of dacht U dat de ecologische voetafdruk van regeringsleiders en jetset-idioten (lees de Di Caprio’s, Bono’s, Al Gores of Stings van deze Gek Gedraaide Wereld) aanvaardbaarder is, dan de al even schandalig hoge afdruk van de westerse man in de straat (lees U en ik). Dat pakweg Di Caprio het nieuwe gezicht is van Tag Heuer, daar wij met zijn film 11th Hour de overconsumptie bekritiseerde, zegt alles. Wat meer is : zag U al de nieuwste Suzuki RR reclameclip ? Jezelf afschilderen als een geëngageerd tegenstander van de CO2-uitstoot, om vervolgens een miljoenen dollar-contract te tekenen voor het maken van auto-reclame is verwerpelijk. Vraag is of je als westerling milieu-kritisch kan zijn zonder hypocriet te leven. Deze blog is hiervan een bedenkelijk voorbeeld. Ik zit tenslotte niet op een elektrofiets om stroom te maken voor mijn computer. Mijn stroom is 100 % groen, maar dat is mijn computer zeker niet. Ik wil maar zeggen, Kopenhagen zal de komende dagen vooral gevuld zijn met goede bedoelingen.
Kritisch positief zijn blijft de boodschap. Helaas komt deze “doorslaggevende top” naar mijn bescheiden mening hopeloos te laat. Naar verluid trekken 15000 mensen naar de klimaattop. Benieuwd wat daar de impact van is…
Intussen stort de regen onophoudend en blaast de veel te warme novemberwind al veel te lang over dit deel van de Gekgedraaide Wereld. Het klimaat zit ongezien mee aan tafel in Kopenhagen. Wat daar de agenda van is, weten we beter niet vrees ik.

Bijzondere mensen in deze gekgedraaide wereld...

2009-11-25T03:28:00.000-11:00

Overbevolking is taboe

2009-11-15T03:36:00.006-11:00

Peter Tom Jones (Onderzoeksmanager Industriële Ecologie KU Leuven) en Vicky De Meyere (politicologe) publiceerden in de Morgen van 12/11/09 volgend artikel :

De klimaatonderhandelingen van afgelopen week in Barcelona zijn 'mislukt' en hebben 'het pessimisme verder gevoed'. Met minder dan een maand te gaan voor de 'beslissende' VN-klimaattop in Kopenhagen, smelt de hoop op een wettelijk bindend internationaal klimaatakkoord. De zojuist mislukte onderhandelingsronde in Barcelona heeft het pessimisme verder gevoed. De hooggespannen verwachtingen worden door de groten der aarde teruggeschroefd. Zij willen immers geen gezichtsverlies lijden als het flink zou mislopen in de Deense hoofdstad.

Insiders beweren nu dat het best mogelijke resultaat een politiek akkoord zou zijn waarin men het eens wordt over enkele belangrijke principes (daling uitstoot, financiering aanpassing en technologieoverdracht, beperking ontbossing) zonder de harde cijfers in te vullen. Die hete hangijzers worden dan doorgeschoven naar een nieuwe conferentie. Reductie broeikasgasZo'n vertraging kunnen we echter missen als kiespijn. De nog beschikbare tijd om het rampscenario - een opwarming van meer dan 2°C - af te wenden, ebt immers onherroepelijk weg. Om die 2°C te voorkomen, moet immers de mondiale broeikasgasuitstoot ten laatste vanaf 2015 beginnen te dalen. Voor westerse landen betreft het een reductie van 25 à 40% tegen 2020 en 80 à 95% tegen 2050 (t.o.v. 1990). Helaas schieten de voorgestelde reducties van de westerse landen, zoals verwacht, schromelijk tekort. Gemiddeld beloven de rijke landen voor 2020 slechts een daling van 16 à 23% ten opzichte van 1990. De nog niet-aangenomen klimaatwet in de VS houdt het bij een daling van amper 7% ten opzichte van 1990. Zelfs de Europese doelstelling (20% tegen 2020, 30% indien een mondiaal akkoord wordt bereikt) is onvoldoende, aangezien een aanzienlijk deel van die reductie via flexibele mechanismen buiten Europa zou worden gerealiseerd. De weigering van de westerse landen om eerst thuis orde op zaken te stellen, heeft ertoe geleid dat de 'ontwikkelingslanden' zelf geen absolute reducties wensen te aanvaarden. Aangezien een groot deel van de mensen in deze landen zelfs nog niet over elementaire basisvoorzieningen beschikt, is dit argument begrijpelijk.

Ook op het vlak van de financiering van aanpassingsmaatregelen en technologieoverdracht overtuigt het Westen niet. Het op de recente Europese top aangekondigde fonds van 50 miljard euro publieke middelen is volstrekt onvoldoende om de verwachte klimaatschade te dekken. In deze catch 22-situatie is niemand bereid de eerste ambitieuze stap te zetten die de andere partij moet overhalen om zelf ook van houding te veranderen. Zoals Rachendra Pachauri, voorzitter van het VN-klimaatpanel, aangaf, wordt de wetenschap opzij geschoven voor het najagen van uiterst kortzichtige, economische eigenbelangen. Sinds de analyses van datzelfde VN-klimaatpanel en Sir Nicholas Stern weten we evenwel dat de prijs van niet-handelen op langere termijn veel groter is dan de kostprijs van zelfs een stringent klimaatbeleid. Bij ongewijzigd beleid is iedereen slechter af, hoewel niet in gelijke mate. In zijn World Development Report 2010 schat de Wereldbank dat de ontwikkelingslanden ongeveer 75 à 80% van de verwachte klimaatschade zullen ondervinden. De armste landen krijgen de zwaarste klappen. Toch zullen ook de rijkere landen zwaar getroffen worden.

Rationeel gezien heeft elk land ter wereld er baat bij om deel te nemen aan een stringent mondiaal klimaatbeleid, rekening houdend met het VN-principe van "gedeelde maar verschillende verantwoordelijkheden en mogelijkheden". De hamvraagDe hamvraag is nu hoe deze onderhandelingsimpasse alsnog kan worden doorbroken. We kunnen uiteraard hopen op een onwaarschijnlijke samenloop van omstandigheden in Kopenhagen waardoor geheel onverwacht een positieve spiraal ontstaat. Het zou immers heel cynisch zijn indien VS-President Barack Obama op 10 december zijn Nobelprijs voor Vrede ontvangt in Oslo, terwijl even verderop in Kopenhagen 'zijn' delegatie een klimaatakkoord zou torpederen. Insiders verwachten dat Obama een meesterzet plant om minimaal de opening te forceren naar een politiek akkoord met uitzicht op een wettelijk bindend akkoord. Dit zou dan een akkoord zijn waarin ook groeilanden als China en India ambitieuze doelstellingen aanvaarden.

Er is ook een bijkomend argument voor Obama om, ondanks een beperkt draagvlak in eigen land, toch leiderschap te tonen in Kopenhagen. Een stringent klimaatbeleid brengt namelijk ook tal van secundaire voordelen met zich mee, los van de - mondiaal voelbare, maar trage - klimaatstabilisatie. Dit aspect is tot op heden veel te weinig belicht geweest, zelfs door het VN-klimaatpanel of toonaangevende economen als Sir Nicholas Stern. Radicale veranderingen inzake transport, (hernieuwbare) elektriciteitsproductie, duurzame voeding en behuizing scheppen immers veel mogelijkheden. Een recent rapport van het Europees Vakverbond heeft aangetoond dat een proactief klimaatbeleid een netto positief effect zou hebben op de werkgelegenheid in vergelijking met ongewijzigd beleid. Andere evidente kansen doen zich voor op het vlak van toegenomen energieonafhankelijkheid en leefbare steden (met schonere luchtkwaliteit, lagere gezondheidskosten en meer verkeersveiligheid). De beperkte studies die hierover bestaan, suggereren zelfs dat deze meervoudige voordelen financieel zwaarder kunnen wegen dan de kostprijs van het klimaatbeleid zelf. Vooral de synergieën tussen klimaat- en gezondheidsbeleid zouden veel sterker benadrukt moeten worden. Dat is recent ook nog gebleken uit een studie van het Nederlandse Planbureau voor de Leefomgeving. Het benadrukken van de secundaire voordelen is dé manier om de angst voor vrijbuitersgedrag te overstijgen. Landen die weinig klimaatinspanningen leveren lopen immers de secundaire voordelen mis van een klimaatbeleid. Omdat de diverse 'secundaire voordelen' relatief snel en lokaal voelbaar zijn, is een stringent klimaatbeleid een economisch rationele keuze. Laat dat nu net een argument zijn om de catastrofale opwarming van de aarde alsnog af te wenden en de transitie naar een duurzame wereldorde op gang te trekken.

Mijn conclusie betreffende dit artikel is dat men er voor de ontelbaarste keer in slaagt om het taboe der taboes te omzeilen : het teveel aan mensen die teveel consumeren in veel te korte tijd. Maar zoals we al langer weten heeft Peter Tom Jones eindeloos veel wijsheid te koop behalve als het om het bevolkingsvraagstuk gaat. Keer op keer verslikt hij zich, net als een groot deel van zijn collega-wetenschappers, in deze delicate kwestie. Zou het kunnen dat men hier te maken heeft met een vorm van zelfbescherming, met een ultieme vorm van geloof in het bijna irrationele "laatste sprankeltje" ? In de volksmond komt men al snel terecht bij de ongenuanceerde conclusie dat er "naast de kwestie wordt geluld". Ik kijk halsreikend uit naar het eerste, goed onderbouwde transistiemodel van Jones, waarbij rekening wordt gehouden met de factor bevolkingsexplosie.

De Multiculturele Bom

2009-11-14T08:14:00.005-11:00

Onder de juk van koloniale schuldgevoelens en van twee, door nationalisme gevoede wereldoorlogen, heeft het oude “Europa” sedert het einde van WO2 energiek een “sociale – etische en moreel aanvaardbare gelijkheid van alle volkeren nagestreefd. Vooral de bevrijdende jaren zestig, tijdperk waarin het vrije denken vooral werd gerelateerd aan links progressieve denkpatronen, hebben ervoor gezorgd dat wij nu, anno 2009, nog steeds worden geconfronteerd met een onmogelijkheid om elke discussie aangaande “gelijkheid van kansen” rationeel te benaderen. Elke vorm van kritisch denken vereist steeds weer opnieuw een “niet-racistische verantwoording”. Helaas wordt vandaag de dag machteloos en gelaten gereageerd op het achterblijven van hele generaties allochtonen en op de vorming van een etnische onderklasse. Waarom denken we het ons te kunnen veroorloven generaties immigranten te zien mislukken en een verondersteld reservoir aan talent onbenut te laten? En waaraan ontlenen we het vertrouwen dat alles wel op zijn pootjes terecht zal komen? Waarom zijn wij zo zelfingenomen dat we van onszelf geloven dat “geciviliseerd” gedrag bestaat zonder economische welstand ? Waarom denken wij even hovaardig de intelligentie te koop te hebben en alles te kunnen oplossen als het gaat om multiculturele massavermenging en zijn gevolgen ? Waarom is dit gedachtegoed elitair en misplaatst en is het beter nu al in te zien dat de gevolgen niet kunnen uitblijven, hoe erg we dit ook vinden ? De geschiedenis heeft ons geleerd dat de mens, het “intelligentste dier” evenzeer de basisnormen van de natuur nastreeft als alle andere levende wezens : zelf- en hebzucht. Geloven dat wij geciviliseerd gedrag als standaard kunnen behouden en maatschappelijk bedreigende factoren niet realistische onder ogen durven zien, kan bij de minste economisch ontaardende crisis, leiden tot een ontnuchterende vaststelling dat barbaars gedrag ook bij ons nog steeds een ingebakken gedragspatroon is. De maatschappelijke vrede wordt vandaag zeer ernstig bedreigd, wie dat ontkent is verblind door ideologische oogkleppen of stupiditeit. Volgend stuk is gebaseerd op een spraakmakend artikel van de publicist Paul Scheffer (2000). Helaas is de inhoud brandender actueel dan ooit.

De achter ons liggende eeuw is getekend door de poging de sociale ongelijkheid terug te dringen. Geen vraagstuk heeft het openbare leven in Europa zo beroerd als het streven naar verheffing van de verschillende bevolkingsgroepen, opdat eenieder volwaardig burger zou kunnen zijn. Die zorg voor gelijke kansen kwam voort uit angst voor sociaal oproer. Maar dat was niet het enige: in de tweede helft van de negentiende eeuw zien we ook een beschavingsoffensief opkomen.
Over het geheel genomen is deze poging tot integratie geslaagd te noemen. De standen en klassen verloren hun scherpe randen: afkomst werd steeds minder een noodlot. Juist daarom is de gelaten manier waarmee gereageerd wordt op het ontstaan van een nieuwe, veel venijniger tweedeling in onze samenleving zo onvoorstelbaar. Want waarom wordt er niet in veel dwingender termen gesproken over het achterblijven van hele generaties allochtonen en over de vorming van een etnische onderklasse? Zo energiek als `de sociale kwestie' van weleer te lijf is gegaan, zo aarzelend wordt nu omgegaan met het multiculturele drama dat zich onder onze ogen voltrekt.

Is dat niet te zwartgallig? Nee, er bestaan genoeg rapporten die cijfermatig zwart op wit bewijzen dat de positie van allochtonen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt lamentabel is. Hoewel de verschillen tussen en binnen de etnische groepen aanmerkelijk zijn, lijkt de algehele situatie zorgwekkend. Gemiddeld hebben de allochtone kinderen een aanmerkelijke achterstand in cognitieve ontwikkeling en taalvaardigheid, waardoor de toegang tot de betere banen is afgesloten. In Turkse en Marokkaanse kring treft men meer dan elders kinderen aan zonder enig schooldiploma. De kloof tussen autochtone en allochtone kinderen blijft immens en groeit zelfs volgens sommige onderzoekers.
Wie alle beschikbare gegevens overziet komt tot een ontnuchterende conclusie: werkloosheid, armoede, schooluitval en criminaliteit hopen zich op bij de etnische minderheden. En de vooruitzichten zijn over de gehele linie niet gunstig, in weerwil van individuele succesverhalen. Het gaat om enorme aantallen achterblijvers en kanslozen, die onze samenleving in toenemende mate zullen belasten.
Volgens de meest terughoudende telling herbergt België nu een kleine miljoen allochtonen die worden gerekend tot de zogeheten doelgroepen van het minderhedenbeleid. Dan hebben we het over landen van herkomst als Turkije, Marokko en de voormalige Oostbloklanden. Recente voorspellingen spreken van een immense instroom en verwachten o.a. in België hierdoor een aanzienlijke bevolkingsgroei (11,5 miljoen in 2020 ipv 10,5 miljoen in 2009). De druk op het sociale stelsel is immens, en dit zonder enige vorm van bijdrage. M.a.w. het van de burger gespaarde geld, wat met moeite toereikend blijkt voor de opvang van onze explosieve vergrijzing, wordt voor een groot deel door buitenstaanders opgesoupeerd. Het leidt geen twijfel dat de intellectuele discussie des aangaande voorbijgaat aan de “gewone man”. Klagen dat men te maken krijgt met een algemene verrechtsing is klagen dat de ijsjes smelten in de kachel. De groep migranten (waarvan een overgroot deel samenhokken als ratten in verkrottende grootsteden met moren vol graffiti als iconografie van wrok, haat en agressie) blijft aanzwellen en komt vnl. uit het Oostblok en Noord Afrika. In 2015 zal ongeveer de helft van de bevolking in de grote steden allochtoon zal zijn. Nu al is de schooljeugd er in meerderheid afkomstig uit wat straks enkel nog in naam `minderheden' zijn. Voor alle grote steden zal deze omslag over tien jaar een feit zijn. Er blindelings van uit gaan dat de “gewone” man geciviliseerd genoeg zal blijven om dit allemaal te ondergaan is een gevaarlijk denkpatroon. In een tijd waarbij de verkleutering en consumptieverslaving van de maatschappij ons dagdagelijks confronteren met de kneedbaarheid van een schijnbaar hersenloze meerderheid, vormt elk rationeel gedachtegoed per definitie een minderheid.

Niemand kan dat een geruststellende gedachte vinden. Want het is duidelijk dat de razendsnelle demografische verandering enorme aanpassingsproblemen schept. In alle sectoren van de samenleving zijn de problemen legio: in de gezondheidszorg, het onderwijs, de rechtspraak, de volkshuisvesting en de arbeidsmarkt. Alle asielzoekers worden aangetrokken door het makkelijke geld en de westerse luxe - een levensstandaard die mijlenver af ligt van hun stoutste dromen. Dat men deze mensen ziet als zielepoten die onze consumptiemaatschappelijke normen moeten bekomen/naleven om uit hun situatie-impasse te geraken is een gevaarlijk denkpatroon. Los van alle racistische onderscheid betreft het stuk voor stuk mensen. Alle zijn ze even opportunistisch en hebberig. Wat niet verkregen kan worden op (al dan niet sluwe) wettelijke wijze, bekomt men wel via minder geoorloofde manieren (chantage via hongerstakingen, kerkbezettingen, zwaar banditisme...). Zeer velen van deze asielzoekers kampen met trauma's wegens de oorlogen of rampen waaraan ze zijn ontkomen en de geestelijke gezondheidszorg wordt geacht daarop een antwoord te geven. De enorme problemen die dat oplevert zijn bekend, maar dat lijkt de pleitbezorgers van een ruimhartig asielbeleid niet erg veel zorgen te baren. Althans je hoort ze er niet vaak over uitweiden. Zoals altijd zijn we beter in het voeren van de vorige oorlog. Momenteel woedt een debat over `excuses' aan de joodse bevolking en onderzoekt een waar leger van wetenschappers de opvang van degenen die na 1945 uit de kampen terugkwamen.

De vraag is: hoe heeft het zo ver kunnen komen? Waarom denken we het ons te kunnen veroorloven generaties immigranten te zien mislukken en een verondersteld reservoir aan talent onbenut te laten? En waaraan ontlenen we het vertrouwen dat ondanks de zichtbare problemen alles wel op zijn pootjes terecht zal komen? Komt dat door de economische groei waarmee onrust kan worden afgekocht en de tevreden waarneming dat we hier geen rassenrellen kennen en het dus elders veel slechter gaat?
De situatie voor de toekomst zijn ronduit zorgwekkend. Redenen voor die zorg zijn de stagnerende economische ontwikkeling, de voortdurende immigratie – in het bijzonder van asielzoekers – en de ingrijpende effecten daarvan voor het maatschappelijk draagvlak voor het beleid.'

Al jaren merkt men een algemene verrechtsing van het gedachtegoed, maar de politiek blijft zichzelf halsstarrig indekken en beschermen. De postjes mogen in geen geval verloren gaan, zelfs niet ten koste van het gezond verstand, het progressieve, achterhaalde linkse discours dat een gelijkheid van alle volkeren dient nagestreefd is intussen hopeloos achterhaald en gevaarlijk. Rechts neemt populaire standpunten van extreem rechts over en herkauwde koek wordt uit een minder radicale mond plots wel maatschappelijk aanvaard (lees : het Belgische LDD-discours is aanvaardbaar, Vlaams Belang niet). Intussen worstelt België met een onophoudelijke stroom vluchtelingen en zitten de gevangenissen en jeugdinstellingen overvol met allochtonen. Het cliché verdoezeld de waarheid niet : al te vaak handelen de misdaadberichten in de media over allochtonen. Een kenmerk van verkrotting van onze maatschappij door externe factoren die het beleid aanwakkeren ten koste van een maatschappelijke rust.

Velen leven met het misverstand dat de integratie van de etnische minderheden ongeveer hetzelfde verloop zal hebben als de vreedzame verzoening van religieuze groepen binnen het Westen. Net als voorheen is het een kwestie van schikken, plooien, afkopen, onderhandelen en geheimhouding. Daarin openbaart zich vooral een grenzeloos geloof in elites. Succesvolle migranten maken het voor hun `achterban' gemakkelijker om zich te vereenzelvigen met de Nederlandse samenleving, zo luidt de onuitgesproken verwachting. Kortom, velen denken dat de regels en gebruiken van de pacificatie-democratie ook de nieuwe verdeeldheid kunnen temperen. Dit denkpatroon zorgt echter voor een algemeen verlies van een realistische zicht op de werkelijkheid.

Wat is de waarde van de aloude methode van vreedzame coëxistentie in geheel nieuwe omstandigheden? Functioneert die nog op dezelfde manier? Is het een teken van zelfvertrouwen om niet teveel nadruk op het eigene van onze samenleving te leggen? De culturele samenhang waarbinnen het verschil kon worden beleefd, is nu veel minder voor handen; er zijn weinig bronnen van saamhorigheid.

Ook de rol van de islam is niet zomaar te vergelijken met die van de christelijke godsdiensten in Europa. Straks straks is zo'n miljoen inwoners van België moslim. Ook al weten we dat velen de islam in een verwaterde vorm zullen belijden, dan nog is dat is geen vanzelfsprekend gegeven, net zomin als scholen op islamitische grondslag dat zijn.
Misschien zal zich een liberale traditie ontwikkelen in wat wel de `buitengewesten van de islam' wordt genoemd. Vooralsnog is het hervormingsstreven beperkt. De arabist Jan Brugman schrijft in `Het raadsel van de multicultuur' (1998) over de geschiedenis van modernisering binnen de islam: ,,Wie deze modernistische bewegingen enigszins grondig bestudeert, merkt echter al snel dat zij in wezen conservatief zijn gebleven en dat een vergelijking met het christelijk modernisme niet opgaat. (...) Van een fundamentele heroverweging van de centrale leerstukken van de Islam, van de Islamitische Wet, of van de verhouding tussen Islam en staat was geen sprake.''
Waar het vooral om gaat, is dat de scheiding van staat en kerk niet werkelijk is aanvaard in islamitische kring. Af en toe wordt iets zichtbaar van wat door imams wordt gepreekt en hoort men voorbeelden van haatdragendheid tegenover de samenleving waarvan ze geacht worden deel te zijn.

Het verschil kan ook anders worden omschreven. De islamitische wet verbindt aan afvalligheid rechtsgevolgen die in ons land onaanvaardbaar zijn: zoals ontbinding van huwelijk, ontzegging uit de ouderlijke macht en verval van erfrechtaanspraken. Of die wetten nu worden nageleefd of niet, vooral in de gezinscultuur kan een aanmerkelijke afstand worden vastgesteld tussen de gangbare westerse omgangsvormen en het normbesef binnen de islamitische gemeenschappen. Men leeft nu goeddeels langs elkaar heen en kijkt veel de andere kant op, maar er zijn culturele verschillen die niet vatbaar zijn voor plooien, schikken en afkopen.
We kunnen niet blijven voorbijgaan aan het culturele isolement en de gevoelens van wrok, omdat het misschien minder prettig is die onder ogen te zien. Zohra Acherrat-Stitou, een Marokkaanse psychiater in opleiding zegt in een boeiend interview over haar generatiegenoten: ,,Ze zijn boos op de samenleving, die hun ouders zo gebruikt heeft, en boos op de ouders dat ze zich daar niet tegen verzet hebben. Veel Marokkaanse jongeren, valt mij op, voelen zich slachtoffer. Een slachtoffer voelt zich mishandeld, onbegrepen, niet veilig. Ze moeten van die slachtofferrol af om een identiteit te vinden.''

Deze woorden vatten samen wat men vaker in allochtone kringen kan horen. Sommigen maken zich ongerust over de wrok en afkeer die ze in de eigen `gemeenschap' bespeuren jegens de westerse samenleving. Tal van deze `slachtoffers' maken namelijk een snelle carrière als dader, wat ook bedreigend is voor de minderheden. De angst voor b.v. Marokkaanse jongeren is in een grootstad inmiddels spreekwoordelijk.

En zo stort het kaartenhuis van de multiculturele samenleving ineen. Alle onuitgesproken verwachtingen, als zou integratie vooral een kwestie van tijd zijn, worden niet bewaarheid. Onder de oppervlakte van het openbare leven drijft een zee van verhalen over de botsing van culturen, die niet of nauwelijks worden gehoord. We leven nu al met de migranten van de derde generatie en de problemen zijn alleen maar groter geworden. Of succesvolle migranten de gehoopte voortrekkersrol spelen is onzeker, want doorgaans weten ze niet hoe snel ze zich moeten losmaken van hun veronderstelde `achterban'.

Migranten vormen in Europa de helft van de gevangenispopulatie. In Frankrijk is dat zelfs 80 % ! In België is dat officieel de helft, doch ook hier wordt de waarheid verzwegen ; gedetineerden met dubbele nationaliteit worden bij de Belgen gerekend. Nagenoeg alle Marokkanen en Turken beschikken over een dubbel paspoort. In 2007 telde België 249583 Belgische Marokkanen en 81000 Marokkanen. Daarvan zaten er in 2007 3780 in de gevangenis. Tachtig procent van het bedrag dat pakweg het Antwerpse OCMW uitbetaald aan "behoeftige stadsgenoten" gaat naar niet-Europeanen. Het is geen teken van openheid aan zulke waarnemingen voorbij te gaan met een ontspannen pleidooi voor de multiculturele samenleving. Al die apologeten van de diversiteit zijn niet geïnteresseerd in wat zich in de grote steden afspeelt. De overgang naar een anonieme stadssamenleving - waar men de wetten niet zo nauw neemt en liever onderhandelt dan straft - is te groot gebleken voor veel migranten. In een tijd die door omvangrijke immigratie wordt getekend, kunnen de vrijheden in het Westen niet met oude middelen worden bestendigd.

De cultuur van het gedogen, die nu op haar grenzen stuit, gaat hand in hand met een zelfbeeld dat onwaarachtig is. Nodig is een afscheid van de kosmopolitische illusie waarin velen zich wentelen. De wegwerpende manier waarop in ons land is omgesprongen met nationaal besef werkt namelijk niet uitnodigend. We slaan onszelf op de nationale borst omdat we denken er geen te hebben. Die grenzeloze houding draagt niet bij tot integratie, omdat daar achter maar al te vaak een afstandelijke en achteloze samenleving schuilgaat.
Een gemakzuchtig multiculturalisme maakt school omdat we onvoldoende onder woorden brengen wat onze samenleving bijeenhoudt. We zeggen te weinig over onze grenzen, koesteren geen verhouding tegenover het eigen verleden en bejegenen de taal op een nonchalante manier. Een samenleving die zichzelf verloochent heeft nieuwkomers niets te bieden. Een meerderheid die ontkent meerderheid te zijn, heeft geen oog voor de `hardhandigheid' van integratie, die ook altijd verlies van eigen tradities betekent. En wie niet begrijpt wat er wordt genomen, die heeft ook weinig te geven.

Er worden wel pogingen ondernomen om een verplichtender opvatting van de multiculturele samenleving te verdedigen. Zo zijn er inburgeringscursussen welke de immigranten vertrouwd kunnen maken met onze taal en cultuur. Dat gaat allemaal niet zo goed, mede wegens gebrek aan middelen. Het wordt door de nationale overheid blijkbaar niet ervaren als een dringende opgave. Laten we eens beginnen onze taal, cultuur en geschiedenis veel serieuzer te nemen. Niet lang geleden merkte iemand in een debat over deze kwestie op: ,,Je gaat Turkse kinderen toch niet lastig vallen met de jaren '40-'45?'' Was dat een verlicht inzicht? Nee, het was een domme poging om kinderen met ouders van elders de mogelijkheid te ontzeggen deel te nemen aan de collectieve herinnering zoals die gestalte krijgt in Nederland. Waarom zouden kinderen die de rest van hun leven hier doorbrengen, niet lastiggevallen worden met de geschiedenis van het land waarin ze leven? Waarom kent ons land geen museum voor contemporaine geschiedenis, zoiets als het `Haus der Geschichte', dat in Duitsland veel belangstelling trekt ?

Voor de meeste mensen is de `multiculturele samenleving' een verschijnsel van horen zeggen, iets van een vluchtige blik in het straatbeeld. Het is geen onderdeel van hun geleefde werkelijkheid, en, naar men mag aannemen, geldt dat ook voor de meeste burgers in dit land. We leven langs elkaar heen: ieder zijn eigen café, zijn eigen school, zijn eigen idolen, zijn eigen muziek, zijn eigen geloof, zijn eigen slager en straks zijn eigen straat of buurt. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat al die “oude” en “nieuwe” bewoners weinig tot niets van elkaar weten.
Het zou goed zijn mededeelzamer te worden. Nadere kennismaking met de eigen cultuur en geschiedenis hoeft zeker niet kritiekloos te zijn. Integendeel, wie nadruk legt op collectieve herinnering zal ook beseffen dat een discussie over de eigen zwarte bladzijden van lands eigen geschiedenis moeten worden besproken.

Wederkerigheid is belangrijk, maar kan niet verhullen dat het gaat om de verdediging van een open samenleving. Dat stelt grenzen aan het culturele veelvoud. De liberale democratie poseert vaak als een neutrale arena waarbinnen culturen kunnen botsen en versmelten. Maar zoals de Rushdie-affaire laat zien, houden neutraliteit en relativisme ergens op. Sterker nog: tolerantie moet worden verdedigd tegenover gewetensdwang. In het openbare leven behoort geen plaats te zijn voor stromingen die de scheiding van staat en kerk of de gelijke rechten van man en vrouw willen opheffen. Religieuze symbolen als hoofddoekjes horen bij het privéleven en niet bij een openbare functie als gemeenteambtenaar.

Deze opvatting biedt derhalve geen genoegdoening aan etnische groepen die in de liberale democratie een weigering zien om hun cultuur als van gelijke waarde te erkennen. De Amerikaanse schrijver Norman Podhoretz, zelf afkomstig uit een gezin van Poolse immigranten in Brooklyn, beschrijft het deel hebben aan een gemeenschappelijke cultuur als een `brutal bargain': het verwerven van een plaats in een nieuw land is meestal ook een verraad van de eigen familiegeschiedenis. Integratie met behoud van eigen identiteit is een vrome leugen, die niet zoals nu door de overheid moet worden aangemoedigd.
De conclusie is helder: integratie is nu eerder uitzondering dan regel, alleen al omdat het onderwijs uiteenvalt in “witte” en “zwarte” scholen en kinderen dus van jongs af aan in gescheiden werelden groot worden. Dat zou een primaire zorg in Europa moeten zijn. Maar daarover lees je weinig in de beleidsnota’s van de politieke leiders. Men volhardt in sympathieke vaagheden over `intercultureel onderwijs', terwijl de werkelijkheid van `spontane' apartheid hard om zich heen grijpt: ,,Met een souplesse die altijd een opvallende karaktertrek van onze cultuur is geweest, wordt het vreemde allengs opgenomen in wat we gewoon vinden.''
De richting van het huidige onderwijs- en cultuurbeleid staat haaks op wat nodig is. We moeten een groot vraagteken plaatsen bij het `onderwijs in eigen taal en cultuur'. Is het niet veel zinvoller de achterstand in beheersing van het Nederlands met alle mogelijke middelen op te heffen? En misschien nog belangrijker: de grondwettelijke vrijheid van onderwijs maakt segregatie mogelijk en gemakkelijk. Gezwegen wordt over de wellevende burgerij die voor haar kinderen hoogwaardig onderwijs koopt. Een minimaal streven zou toch moeten zijn dat scholen enigszins de samenstelling van een stad weerspiegelen en dat in het onderlinge verkeer tussen leerlingen Nederlands wordt gesproken.

Wat helemaal niet serieus wordt genomen, is de wanhoop van talloze leerkrachten. Er wordt zeker geld uitgetrokken om extra aandacht te kunnen geven aan allochtone kinderen. Maar het probleem zit veel dieper. In de grootsteden is het in het onderwijs alle hens aan dek : door een hoge concentratie allochtone, vooral Marokkaanse, leerlingen (zeventig procent in de brugklassen) lopen scholen leeg en trekken autochtonen elders heen. Niemand van het onderwijzend personeel staat te springen om hier aan de slag te gaan, iets wat eerder als strafkamp dan als job wordt ervaren. Goede autochtone èn allochtone leerlingen zoeken begrijpelijkerwijs in toenemende mate hun heil elders.
Toch valt zijn diagnose moeilijk te weerleggen: in de grote steden zal het aantal deelnemers aan Hogere opleidingen veertig naar vijfentwintig procent van de leerlingen dalen en derhalve zal in deze steden één op de drie scholen deze afdelingen in de komende jaren zien leeglopen. De maatschappelijke gevolgen zijn straks ingrijpend: ,,De steden zijn woonplaats voor de overwegend donkerder gekleurde onderlagen, die niet of nauwelijks meedoen aan de kennissamenleving en voor de nu nog gebruikelijke medische en sociale minimumvoorzieningen zal in de steden het geld ontbreken. Zo'n samenleving kan beter kastenmaatschappij dan kennismaatschappij heten''.
Helaas hebben de bewindslieden van Onderwijs en Cultuur andere dingen aan hun hoofd. Cultuur moet multicultuureel zijn en ook in de media promoot men nog steeds blindelings welklinkende verdraagzaamheid. In soaps worden de Multi-culturele droom in de strot geramd door het inpassen van allochtone soapacteurs en nieuwsankers ter bevordering van de diversiteit. De gelijkheid wordt van de daken geschreeuwd, terwijl pakweg vrouwen nog steeds, om één of andere duistere reden, minder verdienen dan hun mannelijke collega’s.

We hebben het uitsluitend gehad over degenen die hier zijn, niet over degenen die nog komen. Uit het voorgaande blijkt wel dat een land waar de integratie mislukt, niet in Europa voorop moet willen lopen met de aantallen mensen die worden opgenomen. De economische massa-migratie door massa-communicatie, uitgebreide mobiliteit en randverschijnselen als mensenhandel, welke wij nu kennen,wordt in de zeer nabije toekomst nog aangezwengeld door een massieve vluchtelingenstroom door ecologische migratie. De klimaatswijziging brengt de problematiek in een onschatbare stroomversnelling. Helaas blijkt vandaag dat de naïeve en infantiele wereldbevolking in een mega-grote valkuil is gestapt genaamd Obama. Barack Obama was de door de media tot extatische hoogtes opgeklopte nieuwe wereldster. De eerste Amerikaanse president met popster en film-vedettestatus. Een president met een echtgenote waarvan de kostprijs van het schoeisel een compleet Afrikaans dorp een jaar lang van voedsel kan voorzien. Zelfs de jury van de daardoor onsterfelijk belachelijke Nobelprijs liet zich hierin vangen. Nog niks verwezenlijkt hebben en al een Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst mogen nemen, het is niet veel vedetten gegeven. Zeker niet als je van plan bent om een massa extra soldaten naar de oorlog te sturen. Maar hey, Obama is de eerste zwarte president, dus ... een beetje meegaandheid is niet misplaatst in onze verdraagzame multi-culturele samenleving. Wat onze samenleving vooral nodig heeft is leiders zonder mediagestuurde flauwekul, leiders met een zeer rationeel plan met als enig streefdoel een betere en leefbaardere wereld.

Obama zou de wereld veranderen... en dat doet hij inderdaad. Door zijn onkunde wordt Copenhagen een maat voor niks, neemt Amerika geen broodnodige stappen om de CO2-emmissie naar beneden te halen, en is het definitieve doodvonnis van de planeet Aarde getekend. Van een gemiste kans gesproken. De immense bevolkingsmigratie en de politieke/sociale onlusten die dit zal veroorzaken vormen het onomkeerbare basisscenario voor een conflict op wereldschaal. De wereldvrede duurt intussen toch al bijna 70 jaar en de reden (een economie die de barbarij onderdrukt zoals een koekendoos de grootste belhamels stil kan houden), is weldra uitgewerkt. Tijd dus om in te grijpen, voor het hek helamaal van de dam is en plots in de straten zal blijken dat geciviliseerd gedrag een utopie is bij de Homo Sapiens.

Natuurlijk hebben landen baat bij de schok van het vreemde. Degenen die zeggen dat landen zich niet kunnen en ook niet moeten willen afschermen van de buitenwereld hebben alle gelijk van de wereld. België heeft zich bijvoorbeeld gemoderniseerd als gevolg van de Napoleontische tijd. Ook immigratie heeft een lange traditie in Europa en vaak hebben we daar wel bij gevaren. Die algemene overweging betekent echter geen instemming met de huidige omvang en aard van de immigratie, die in menig opzicht eilanden van armoede en onwetendheid in onze samenleving schept.

We hebben een uitzonderlijke tijd achter ons, waarin een zeer ontspannen en welvarende samenleving de teugels heeft laten vieren. Dat de mens de voorbij 30 jaar, 30 % van alle leven op Aarde heeft uitgemoord uit eigenbelang, politieke en economische redenen, is schijnbaar bijzaak. De illusie van onkwetsbaarheid was sterk en het leek alsof de vrijheid en verdraagzaamheid zich als vanzelf bestendigden. Die jaren zijn voorbij. Burgers ontlenen momenteel minder rechtszekerheid, sociale bescherming en culturele bevestiging aan de staat. Nu deze hoekstenen van onze tevreden natie zijn gaan schuiven, keren velen zich af van een overheid die zichzelf voortdurend relativeert. De politieke bovenlaag die vroeger over een duidelijke beschavingsmissie beschikte, twijfelt aan zichzelf en verliest meer en meer zijn greep op de maatschappelijke werkelijkheid.
Het huidige beleid van ruime toelating en beperkte integratie vergroot de ongelijkheid en draagt bij tot een gevoel van vervreemding in de samenleving. De tolerantie kreunt onder de last van achterstallig onderhoud. Het multiculturele drama dat zich voltrekt is dan ook de grootste bedreiging voor de maatschappelijke vrede. De multiculturele samenleving is een sprookje, al was het maar omdat de wereldpolitiek wijst op een radicale omslag binnen de wereldse machtsverhoudingen. Chinezen vormen een steeds grotere dreiging, immigratie zet de eigen herkenbare cultuur onder druk, Moslims dringen zich meer dan ooit op, Amerikanen verliezen hun greep op de wereld, Russen zijn gefrustreerd om verloren macht, Europa is in zijn groeidrang zichzelf voorbij gelopen en Indiërs en hun leiders streven massaal naar het kapitalistische consumptiemodel. Intussen kreunt de planeet onder de druk van zijn gekgedraaide mensenmeute en hun onderlinge belangen. De mensen houden zich bij ons vooralsnog bezig met het kamperen voor de deuren van kledingketen H&M, om bij het openen der deuren vechtend een paar schoenen van één of andere modekwiet te bemachtigen. De gekgedraaide wereld hunkert naar een complete verandering. Hoelang nog voor de bom barst ?

Gif

2009-11-07T07:16:00.008-11:00

Waarom wordt ik steeds triest bij alles dat hedendaags is ? Politieke wanfiguren, verwoeste natuur, internetgekte, verkleutering van nieuwsberichtgeving, amerikanisering/uniformisering van alle culturen, GSM-verslaving, verdwijnende ouderwetse gezelligheid, een maatschappij dat als een onbestuurbaar monster voortraast, onstuitbare koopzucht bij steeds dwazere mensen, zelfingenomen wereldsterren die vermanend de meute attent maken op de klimaatopwarming terwijl ze zelf consumptiegoederen promoten, kinderpop en de gevolgen ervan op de toekomstige koopslaven, schaamteloze bedriegerij door om ter idioter handelende sportfiguren en de verheerlijking ervan door de stompzinnige meute, het onbegrensde verlies van normen en waarden en de niet aflatende groei van de "ikzucht"-maatschappij, de rotzooi der hedendaaagse kunst en haar verwerpelijke hebzucht-figuren die ermee hun veel te grote zakken vullen, het volgebouwde en verdwenen landschap, de verkankering van onze leefwereld door allerlei "multi-culturele" tumoren en de onmacht van rechts en vooral links om daar iets aan te doen, de versmachting van het rationele denken in dit verband, de eeuwig door macht en geld gestuurde wereldpolitiek, het door de commercie opgelegde schoonheidsideaal, de immer populaire consumptiecultuur en zijn marketingzweren, de vleeshandel van de modellenwereld, de licht-, lucht-, landschaps- en geluidsvervuiling.... Ach, ik droom zo vaak van een wereld met de natuur van voor de industriële revolutie, met een half miljard mensen, met wouden vol wild, rivieren vol vis, harde winters, geen Wereldoorlogen in de geschiedenisboeken, ontdekkingsreizigers die een nog onbekende wereld moeten ontdekken, met een werelderfgoed en kunst zoals het tot pakweg 1900 was. Een wereld zonder prestatiedrang, internet, auto's, voedselindustrie noch reclame. Wat zou de wereld mooi zijn, wat een kans heeft de mensheid gemist. Helaas waren er steeds machtshebbers, geld of bezit en was er steeds hebzucht. De menselijke "intelligentie" is een gif.

Electrabel of de onbeschaamde hebzucht ten top...

2009-10-02T05:18:00.005-11:00

De door minister Verwilghen aangestelde commissie Energie 2030 (CE2030) heeft besloten dat een kernuitstap tegen 2025, onder Kyoto, extreem kostelijk zou zijn en ons economisch weefsel zou aantasten. Voorzitter D’haezeleer reageerde door te stellen dat men het rapport eerst moest lezen vooraleer het te kraken. Professor Aviel Verbruggen deed dat met plezier.

Luistert U naar zijn bevindingen : CE2030 volgens Aviel Verbruggen

Nu is er het eindrapport en de huidige minister Mangien brengt (gelukkig veel te vroeg voor de zich in de handen wrijvende Suez-Electrabel-bonzen)het blijde nieuws dat de kernuitstap uiteraard niet doorgaat.
Het was te verwachten dat Electrabel pasmunt zou bekomen voor de eenmalige begrotingsheffing op de kerncentrales. Blijkbaar is in België alles te koop, incl. de wet op de kernuitstap. Het energiebeleid is al jaren ontoereikend en kortzichtig en wordt nu verder gehypothekeerd door dit ondoordachte regeringsbesluit om de centrales onverantwoord lang in gebruik te houden. Men kan zich zelfs de vraag stellen of de ontoereikende transitie naar alternatieve energie niet gepland was om de centrales toch langer te laten opbrengen.
De Belgische kerncentrales werden voor de vrijmaking van de markt versneld afbetaald via de elektriciteitsfactuur van alle Belgen. Op die manier verdient Electrabel volgens de belgische energieregulator, de CREG, minstens 11 miljard euro tussen nu en 2015 (datum voor de vervroegde sluiting). U kan zelf uitrekenen wat de bijkomende opbrengst is nu deze compleet verouderde gedrochten verder worden gebruikt. Vergelijk het met een versleten band. Of we voorzien het wiel van een beter exemplaar of we riskeren lekken om toch maar op bestemming te geraken omdat het de totale kilometerprijs drukt. Het overgrote deel van de bevolking is te apatisch om zich hierin te verdiepen, slikt de inhoud van een besteld expertenrapport, knikt ongeïnteresseerd bij de besluitname van een incompetente regering en blijft bovenal klant van Electrabel. Sommigen roepen dat een sluiting van de nucleaire centrales zou leiden tot energietekorten. Ik vraag mij af in welke mate men dergelijke nonsense verkocht krijgt, en vooral, ik vraag mij af hoe zwaar het lobbywerk en de stank van ordinaire poen dit besluit bezoedeld. Dit is een strategische blunder welke we van onze regering helaas mochten verwachten. Ik ben als domme burger eigenlijk vooral benieuwd wat het scenario zou zijn geweest indien de crisis niet had toegeslagen. De bonzen van Electrabel kraken intussen wederom een goeie fles op deze klinkende overwinning. Dat is alvast niet met mijn geld betaald want Electrabel en al wat er ook maar naar ruikt trapte ik al jaren geleden uit mijn gezellige woonst. Dieven zijn bij ons thuis hoegenaamd niet welgekomen.

Bron o.a. Indymedia

Hoe makkelijk laat "overbevolking" zich uitleggen ?

2009-09-09T02:13:00.002-11:00

"There are no long term solutions for any societal and environmental problems unless human population growth is curtailed".

Dr. Albert Bartlett explains...

Ontelbare organisaties, ideeën, meningen, video-clips... en een onstuitbaar stijgende broeikasgas-concentratie.

2009-09-02T03:42:00.006-11:00

Climatecrisis, The Big Ask, 350... Kenmerkend voor een finale ondergang is dat diegenen die er zich van bewust zijn alles doen om het te ontkennen. Zo ook hen die zich betrokken voelen bij de milieu-problematiek. Men maakt zichzelf flauwekul wijs, blijft op een infantiele, positivistische (lees grenzeloos naïeve) manier geloven in een plotse ommekeer van een extreem ingewikkeld systeem genaamd wereldeconomie. Dat het klimaat, en een voor de mens leefbare aarde, nu nog gered kan worden is leugenachtig en misdadig tegenover de trieste realiteit. We souperen alle bronnen tot de bodem op, en blijven intussen positivistisch verder ons leventje leiden, onszelf wijsmakende dat het veel zoden aan de dijk brengt, om een trui aan te trekken of een spaarlamp te gebruiken. Was het probleem daar maar mee opgelost. De stelling dat dit alles beter is dan niks doen, brengt het verwoeste milieu al evenmin wat bij. Wie niet inziet dat de financiële wereldleiders (en dan heb ik het vooral niet over politici...) er alle belang bij hebben om hun machtspositie te vrijwaren, is een naïeve idioot. Mensen staan met 10000-en te dansen op een strand voor "een beter klimaat". Hoeveel van die mensen beseffen werkelijk waar het om gaat ? Hoeveel van die mensen koopt zich binnen de maand na het gebeuren talloze spullen die amper 1 jaar later alweer bij het afval belanden. Hoeveel van die mensen gelooft dat het (alweer) opnemen van een clipje (met muziek van het milieuvriendelijke, miljoenen dollars energie en tournee-materiaal verslindende U2) wat bijbrengt ? Hoeveel van die mensen hebben meer dan 2 kinderen ? Hoeveel van die mensen beseffen, dat het niet gaat om een maatschappelijk, ecologisch en economisch gelijkmatiger verdeelde wereld, maar om een minder bevolkte werreld ? Hoeveel van die mensen aanvaarden dat we met maximaal 1.5 miljard mensen kunnen leven, om het gelijkheidsideaal na te kunnen streven ? Hoeveel "hippe" videoclips met "coole" muziek worden er nog geproduceerd alsof alle gekapte woud hiermee terugkeert ? Hoeveel verschillende organisaties worden er nog opgericht voor éénzelfde utopische doel ? Wie gelooft nog in de doeltreffendheid ervan als men het lauwe onthaal ervan vaststelt ? Hoeveel mensen reageren op (laat staan kennen...) b.v. 350.org ? Waarom beweegt er amper wat bij een zoveelste nieuw klimaatproject, terwijl het halve land dagenlang op zijn kop staat omwille van een voetbalwedstrijd of een reality-T.V.-programma ? Waarom blijft de basis van alle milieuproblemen een taboe-onderwerp ? Wie ziet niet dat er teveel mensen zijn en vooral... waarom is geboorteregulering in de toekomst niet haalbaar via max. 2 kinderen per vrouw onbespreekbaar ? Wie van die mensen zal beamen dat vrijheid grenzen moet kennen, wil de mens als ras op een vreedzame manier overleven in een leefbare wereld ? Als de wereld anno 2009 al niet slaagt om onder de 385 ppm CO2 te blijven, hoe kan je dan nog leuteren over 350 ppm (rekening houdende met een onbetwist werelddoel genaamd economische groei) ? Hoe kan je weer naar 350 ppm op een irreel korte termijn als de wereldbevolking intussen mensen blijft uitbraken aan steeds sneller groeiend tempo ? Wie van die mensen beseft er nog steeds niet dat elk geboren kind een energie- en grondstoffenverslinder is, dat bovendien moet gevoed worden. Alle pogingen, positivisme, naïviteit ten spijt is de realiteit een verhaal dat niemand graag hoort. Ik behoor tot de realisten, niet tot de flauwekul van positivo's of pessimisten. Helaas is er geen andere optie. Ikzelf geloof niet in een betere wereld, maar ik steun al wie dat wel nog doet.

Voor de onstuitbaren onder U (positivo's zo U wil) : http://www.350.org/ Hiermee zijn alle zielen gesust, kan men de ratrace weer even aan en zijn alle problemen bijna opgelost...

Nu, ik ben alvast pro alles wat onze Gekgedraaide Wereld beter wil maken.

Waarom elektrische wagens nog steeds niet standaard zijn...

2009-09-02T03:24:00.005-11:00

Nog steeds hedendaags... Helaas brengt elke nieuwe evolutie de verloren tijd niet terug.

Klik op de aankondiging en kijk/luister/stel vast/denk na/wees kritisch.

We feed the World / Let's make Money

2009-08-29T02:25:00.005-11:00

De Oostenrijkse documentairemaker Erwin Wagenhofer bracht in 2009 de film "Let's make money" uit. De film laat heel precies zien wat de logica is van het systeem dat ons de huidige financieel-economische crisis heeft bezorgd. De film geeft een goed overzicht van de mondialisering. Aziatische fabrieken waar de concurrentiestrijd wordt gevoerd op de rug van uitgebuite arbeiders, afrikaanse boeren die honger lijden vanwege amerikaanse subsidies voor katoenproducenten, hebzuchtige blanken die uitleggen waarom overheden een hinderpaal vormen als ze ondernemingen in de weg staan, maar nodig zijn om het loon van het "klootjesvolk" te bevriezen. Fiscale paradijzen waar men hartelijk lacht met de zogenaamde pogingen om een eind te maken aan kapitaalvlucht en belastingfraude. In deze door geld vergiftigde gekgedraaide wereld is iedereen afhankelijk geworden van iedereen. Deze "mondiale crisis" is ontstaan in de V.S. en heeft zware gevolgen voor de rest van de wereld. Als resultaat zien armere Afrikanen de investeringen slinken. Er is minder export, minder geld dat migranten naar hun families sturen en binnenkort ook minder "ontwikkelingshulp". Dat al deze verminderde geldstromen leiden tot minder consumptie kan alleen maar goed zijn voor het al te zwaar geteisterde milieu. De ecologie juicht de stagnering van de grenzeloze hebzucht (in alle lagen van de wereldbevolking) ongetwijfeld toe. Helaas stellen we vast dat alle aandacht en geld, dat nodig is om de precaire gezondheidstoestand van onze planeet bij sturen, nu wordt gebruikt in het heraanzwengelen van de productie/consumptie-machine en de daaraan gekoppelde ratrace. De armste aardbewoners ondervinden het uiteraard het meest ; ondertussen blijft het kapitaal wegvloeien uit de derde wereld. In 2007 was de netto transfer van arme naar rijke landen, dit is het verschil tussen wat arme landen krijgen aan nieuwe leningen en giften, enerzijds, en de aflossing van hun schuldenlast, anderzijds,18,9 miljard Dollar. Voor de periode van 1985 tot 2007 bedroeg die netto transfer 759 miljard Dollar. De landen van zwart Afrika hebben een totale buitenlandse schuldenlast van 130 miljard Dollar. Maar de Afrikaanse elite heeft voor 230 miljard Dollar deposito’s bij banken in het Noorden. Door de vrijhandelssystemen die arme landen moeten accepteren, gaan miljarden Dollar verloren aan importrechten.Het totale bedrag dat arme landen aan hun begroting zien ontsnappen, door de schuldenlast, door verlies aan importrechten, door kapitaalvlucht en belastingontwijking wordt geraamd op jaarlijks 1350 miljard Dollar. Daar stond in 2008 een totaal bedrag van 119,8 miljard Dollar tegenover aan officiële ontwikkelingshulp. Meer dan één miljard mensen lijdt honger. De helft van de bevolking in ontwikkelingslanden leeft onder de armoedegrens van 2 Dollar per dag. De helft van de beroepsbevolking bestaat uit werkende armen die minder dan 2 Dollar per dag verdienen. De rijke landen beloven dan om op een periode van vijfentwintig jaar de extreme armoede – de armoede waaraan men sterft – met de helft te verminderen. We weten al lang dat dit streefdoel niet zal worden gehaald. Hoe cynisch kan men zijn ? De ontwikkelingshulp van de afgelopen 49 jaar bedraagt precies 11 % van het bedrag dat in één jaar aan de redding van de banken werd besteed.Dit is geen pleidooi tegen de mondialisering. Dit is geen pleidooi tegen internationale handel. Dit is wel een pleidooi voor een andere regulering die de logica van het systeem kan veranderen. Want zoals de ex-voorzitter van de Wereldbank, James Wolfensohn, het zei: “At the level of people, this system doesn’t work”. Maar veranderingen worden slechts met mondjesmaat doorgevoerd.Er was een bijeenkomst van de G20, een ILO-conferentie voor een mondiaal banenplan, een VN-bijeenkomst van de G-192 en binnenkort gaat de G8 bij Berlusconi op de koffie. Telkens opnieuw staan de rijke landen op de rem.We staan nochtans met de rug tegen de muur. We stevenen af op een wereldwijde sociale en ecologische crisis. Alle alternatieven die nodig zijn om nog erger te vermijden zijn al lang bekend. Een strijd tegen de groeiende ongelijkheid en een drastische vermindering van onze ecologische voetafdruk zijn twee noodzakelijke elementen.Het jongste World Wealth Report toont aan dat de rijken vandaag ook grof geld verliezen in deze crisis. Er zijn nog ‘slechts’ 8,6 miljoen mensen met meer dan 1 miljoen Dollar aan belegbare financiële activa. Na de hebzucht en de ontzaglijke concentratie van rijkdom van de afgelopen decennia is het een magere troost. Wie wil begrijpen hoe dit alles precies is kunnen gebeuren, de groei van de rijkdom en de groei van de armoede, kijkt best naar "Let's make money". In het eerder (2006) uitgebrachte "We Feed the World" houdt de Oostenrijkse documentairemaker Erwin Wagenhofer de voedselindustrie tegen het licht. De almaar groeiende macht van de multinationals concurreert de kleine boeren en producenten uit de markt, wat leidt tot de meest bizarre situaties. In Brazilië bijvoorbeeld sneuvelt regenwoud om soja te kweken - hoewel de grond er niet geschikt voor is - om in Europa kuikens vet te metsen. Wist u trouwens dat er elke dag voldoende voedsel wordt geproduceerd voor 12 miljard mensen, en dat er toch 100.000 mensen - per dag - van de honger omkomen ? (Bron : F. Mestrum)

The Age of Stupid

2009-07-06T08:34:00.005-11:00

Hoe snel en doeltreffend reageert de internationale gemeenschap op de economische crisis ?
Hoe snel en doeltreffend reageert de internationale gemeenschap op de ecologische crisis ?
Juist…
Wie vandaag nog gelooft in een goede afloop van het milieuverhaal is naief. Alle parameters wijzen in de richting van een versnellende aftakeling van de biosfeer. We hebben het doodsvonnis van een leefbare Aarde getekend bij de start van de Industriële Revolutie en hebben de laatste 40 jaar op schrikbarende wijze de natuurlijke bronnen opgesoupeerd, de aarde, de lucht en de oceanen vergiftigd, het landschap doorzeefd met littekens, de wouden gekapt. Plastic en kernenergie zijn sedertdien deel gaan uitmaken van ons dagelijks bestaan. De wereldbevolking groeit naar 7 miljard mensen en wordt gevoed door een steeds groter wordende landbouwindustrie. Megasteden barsten uit hun voegen, overal stropt het verkeer in een zee van auto’s, de westerlingen halen qua gezamelijk lichaamsgewicht nooit geziene cijfers, de afvalberg blijft gestaag groeien, de oceanen zijn voor 90 % leeggevist, de CO2-concentraties klimmen naar 400 ppm, genetisch gemanipuleerde gewassen moeten zorgen voor nog grotere voedselbronnen, olievelden in Irak worden via contracten voorzien van chinese en westerse afnemers maar ook van corrupte lokale leiders, de resterende wouden op Aarde worden razendsnel gekapt en de smeltende Noordpool wordt koortsachtig geclaimd voor ontginning. De laatste druppel olie zal kost wat het kost verbrand worden en dit binnen de komende 50 jaar. Elke gasbron en steenkoolmijn zal tot de laatste m² worden ontgonnen. Niks zal de groeiende fossiele verbranding stoppen. Intussen zal de florerende markt der zonnepanelen nog snel wat miljarden dollars binnenrijven zonder dat iemand zich de vraag stelt wat er met deze panelen dient te gebeuren na het einde van de levensduur. De windturbines zullen massaal uit de grond rijzen, als niet vervuilende symbolen van een door industriële nood verminkt landschap, maar vooral als groen symbool voor de niet te lessen dorst naar energie. De toekomst is er één van landschappen vol witte wiekendraaiers in naam van het milieu. Gelukkig zijn er nog de armen. Het grootste deel van de wereldbevolking. Stel dat deze groep de kans wordt geboden om te leven in een graaicultuur als de westerse, dan is het einde helemaal zoek en was de planeet er al veel eerder mee opgehouden. Arme mensen zijn niet beter of slechter dan hun rijkere soortgenoten. Geheel in het kader van de gelijkheid van ieder individu, zijn het evengoed mensen zoals wij. Even opportunistisch, even hebzuchtig, even stupide.

The Age of Stupid

The End of the Line

2009-06-10T04:47:00.004-11:00

De dagelijkse mallemolen van het mediagekkenhuis en zijn op sensatiebeluste nieuwsberichten, is er helaas één waarbij de trage berichtgeving ten koste gaat van de snelle.
Een paar van die trage verhalen zijn ons inmiddels bekend : klimaatswijziging, verwoesting van de biodiversiteit. Een ander traag verhaal, rechtstreeks te koppelen aan de overpopulatie van de mens, is dat van de desastreuze gevolgen van de industriële overbevissing van onze oceanen. Sedert de Tweede Wereldoorlog werd 90 % (!) van de vis in de wereld vernietigd. Vandaag rest ons nog 10 % en weinig geeft aan dat wij binnen een 40-tal jaar niet de generatie zullen zijn die de vissen finaal uitroeiden. Een buitengewone documentaire vertelt dit verhaal : “The End of The Line”.
Het gerenomeerde tijdschrift Nature publiceerde onlangs een onderzoek van Prof. Boris Worm van de Dalhouse University. Hieruit blijkt dat alle visbestanden tegen 2048 uitgeput zullen zijn indien we het huidige vistempo aanhouden. Volgens Worm is dit een logisch gevolg van de katastrofale visserijmethoden die in de jaren vijftig ontstonden. “Vis vormt geen onuitputtelijke bron. Er komt een punt waarop we zonder komen te zitten”.
De soort in de frontlinie is blauwtonijn, het toppunt van de evolutionaire keten voor vissen. Het dier zwemt aan 75 km/uur en accelereert sneller dan de snelste sportauto. Het heeft zelfs warm bloed ontwikkeld. Toch wordt een derde van de resterende populatie jaarlijks uit zee gesleurd en op ons bord gekwakt. Weldra is er geen blauwvintonijn meer. In de hele wereld klagen vissers dat het bestand krimpt in aantal en in grootte. Net als bij de overpopulatieproblematiek en alle andere mensgerelateerde milieuproblemen botst de korte termijn van de homo sapiens met de lange termijn van zijn biotoop. De vijftig jaar dat industriële visserij bestaat, is vanuit het standpunt van vispopulatie en de planeet Aarde een vingerknip. De gevolgen zijn desastreus. Enorme industriële sleepnetten (trawlers) zorgen ervoor dat visbestanden worden gereduceerd tot 10 % van zijn oorspronkelijke grootte op amper 15 jaar tijd. Ter vergelijking : stel je voor dat je een enorm net van 1.5 kilometer tussen 2 tanks spant en hiermee aan hoge snelheid over de vlakten van Afrika raast. Stel je voor wat je allemaal zou meegraaien : leeuwen, jachtluipaarden, wilde honden, nijlpaarden… Het net is aan de onderkant voorzien van een enorme metalen rol waarmee elke in de weg staande boom wordt meegesleept… Op het einde wordt het net opengeslagen en worden alle “kostbaarheden” eruitgehaald, terwijl de verpulverde “onbruikbare” rest aan de gieren wordt gelaten. Waarom staan overheden toe dat het vernietigingsproces op zee voortduurt ? Waarom wordt het zelfs aangemoedigd, via 14 miljard dollar subsidies ? Een kleine groep mensen maakt een hoop kortetermijnwinst met deze vernietiging. Die opbrengst wordt gebruikt om zichzelf te verrijken en om nog meer te kunnen jagen tot er niks meer overblijft en de oceanen compleet zijn verwoest. Vissoorten op de lijst der beschermde diersoorten plaatsten is quasi onmogelijk : de Amerikaanse, Japanse en Europese overheid dwarsbomen dit onder druk van de visserijlobby. Toevallig doet die royale schenkingen aan de politieke partijen. Onze verdoemde maatschappij is zo gestructureerd dat ze de kortzichtige jacht op geld van sommigen verkiezen boven de langetermijnnoden van de planeet en zijn bewoners (incl.onszelf). Een kleine vastberaden groep met geld wint bijna altijd het pleit van mensen met goede bedoelingen. Tot die kwaad wordt en terugvechten. In de rijke landen merkt de hersendode consumptieburger daar weinig van. Terwijl we onze eigen visbestanden opsouperen zetten de bedrijven zeil naar alle uithoeken van de wereld om daar de vis te stelen van de armen. Niet alleen gaat men hier uit van een extreme vorm van eigenbelang (men steelt bij medemensen die nog meer behoeftig zijn), men wordt bovendien geconfronteerd met de armeren die al even hebzuchtig de zee als bron van grootschalige inkomsten zien. Dat deze armere landen, bij het toekennen van middelen, even hebzuchtig en onbezonnen tewerk zouden gaan leidt geen twijfel. Niet de armen of de rijken spelen in deze problematiek een rol… eerder de monsterachtige inborst van de allesvernietigende Homo Sapiens. De plundering gaat maar door, voor de Afrikaanse westkunst liggen armada’s Europese en Amerikaanse boten terwijl de (gelukkig) kleinere kustvissers amper te eten hebben. Het goede nieuws is dat we de vis ook van de toekomstige (van nature al even inhalige) generaties stelen. Voor die generaties zal er geen vis meer zijn en misschien kan dit leiden tot een wereldwijde decimering van de beschikbare voedselbronnen (en dus van de verhongerende mens zelf). In het tijdperk van de grenzen hebben we voor alles de limiet bereikt en dit dankzij de groei van onze soort van 1 miljard exemplaren naar 7 miljard stuks in amper 200 jaar. De aarde is 4.5 miljard jaar oud, de mensheid +/- 200 duizend jaar. De laatste 100 jaar zijn katastrofaal geweest voor de planeet Aarde. De mens heeft de totale verwoesting van zijn biotoop ingezet met een nooit eerder in de geschiedenis vertoonde kolonisering van de planeet. Mijn hypothese is dat de alom geprezen menselijke intelligentie niet toevallig evolueert, maar eerder een door de natuur gestuurde weg aflegt, waarbij dezelfde “intelligentie” op tijd zorgt dat het koloniserende mensenras zichzelf decimeert of simpelweg uitsterft door verwoesting van zijn intussen onleefbaar geworden planeet. Het monster met de hebberige, alles verwoestende klauwen sterft plots uit en maakt plaats voor andere (al dan niet koloniserende) levensvormen. Vele mensen denken momenteel echter nog steeds op korte termijn en ontkennen (bewust of onbewust) onze vernietigende aard. We gaan onverminderd voort met het compleet verwoesten van alle wouden, leegvissen en vergiftigen van de oceanen, vergiftigen van de atmosfeer, vernietigen van de ozonlaag, vernietigen van het klimaat, verharden en verstedelijken van het landschap. In alle voorgestelde oplossingen (windturbines voor onverzadigbare drang naar energie maar met verschrikkelijke gevolgen voor de schoonheid van ons aardse landschap, zonnecellen waar geen mens van weet hoe ze na gebruik moet verwerken, biobrandstof dat zorgt voor nog meer landbouwverwoestingen…), sijpelt hetzelfde verhaal door. Het moet in eerste instantie de economie, het complete menselijke sociale wereldsysteem in stand houden. De basisoorzaak ; het explosieve aantal mensen, blijft intussen taboe. De mensheid staat boven alles en staat zelfs bij wetenschappers het rationele denken in de weg. Helaas geldt ook voor de problematiek van de overbevissing de basisregel : zorg vooral voor minder nood aan vis door de wereldpopulatie terug te dringen. Breng 7 miljard wereldburgers op termijn terug naar 3 miljard en vervolgens naar 1.5 miljard door verplichte geboortebeperking. Twee volwassen maken er ééntje bij en halveren hiermee op termijn hun aantal. Onze generatie wordt ongetwijfeld de afsluiter. Wij zullen de deur definitief sluiten en een chaos achter laten die werd ingezet vanaf de industriële revolutie. Wij zullen een onleefbare wereld achterlaten vol geweld en anarchie, vol verwoesting, waar het allesbehalve leuk leven is. Wat de Disney-achtige positivo-verwachtingen ook moge hopen, wij zullen niet plots de steven wendden om ons ras te behoeden voor de ecologische ondergang. Hiervoor is de wereldstructuur te chaotisch, de mens te hebberig en te talrijk, de belangen veel te groot en te ingewikkeld. Voor de problematiek van overbevissing is een oplossing nochtans behoorlijk eenvoudig :
Men verhoogt de 0.6 % van de wereldzeeën waar vissen verboden is naar 30 %. In die beschermde gebieden kunnen de visbestanden zich langzaam herstellen. Vervolgens legt men strenge quota op voor de resterende 70 % en kijkt men daar zeer streng op toe (zoals nu al in Ijsland, maar ook in Nieuw-Zeeland en Alaska gebeurt). Dergelijk programma kost 14 miljard dollar per jaar, precies wat nu wordt besteed aan subsidies voor vissers. Dit thema, net als alle andere milieuthema’s kent dezelfde oorzaak : de te grote impact door de mens op zijn omgeving, vanwege een waarde dat aan alles wordt toegekend in de vorm van “geld”. Iedereen is mede verantwoordelijk en kan vegen voor eigen deur. Individuele acties en een reagerende minderheid kan nooit het pleit winnen. Hoogstens kan men machteloos toezien en zichzelf paaien met vrijwilligerswerk voor en het allomtegenwoordige gif “geld” schenken aan organisaties als “Friends of The Earth” of “Sea Sheperd”. Wie reageert als dwaze consument, wie redeneert in geldwaarde (uit noodzaak of uit domheid), die krijgt weldra het eindresultaat toebedeeld… gratis en voor niks, maar helaas onbetaalbaar.

Where our destiny lies...

2009-06-09T02:26:00.000-11:00

Home

Pollara

2009-06-07T05:47:00.002-11:00

Tussen de Etna en Vesuvius zijn de Eolische eilanden op komen
borrelen. Zeven vulkanische stukken land, allen met een heel eigen karakter.
De allermooiste plaats binnen mijn Europa blijkt nu Pollara te zijn. Sinds ik ginds het mooie licht zag, blijkt al het voorgaande wat ik op ons oude continent bezocht, minderwaardiger. Hoewel, Toscane en zijn Renaissance-kunst sloot ik ook voor eeuwig in mijn reizigershart.
Stromboli, Salina, Lipari, Volcano… allen onderwierp ik aan een grondige verkenning, de wind in de haren, de felle zon in de ogen, de glimlach op de lippen. Steeds weer werd mijn verbazing aangewakkerd over de onmetelijke schoonheid en de overweldigende rust van de eilandengroep. De afwisselende landschappen brachten me woeste vulkanen, vruchtbare bolle bergen waar druiven en kappertjes worden verbouwd, eindeloze valleien en woeste rotskusten. De lokale bewoners zijn mijlenver verwijderd van het geharde volk dat ooit de eilanden bevolkte. Nu is er toerisme, vroeger was er niks buiten een hard bestaan. De doorkerfde, gerimpelde gezichten van de bewoners uit Bergmans “Stromboli” zijn lang heengegaan. Vandaag stroomt de eilandengroep vanaf juni tot eind augustus propvol toeristen. Gelukkig is dat lang voor ik er rondkuier. Elk “geciviliseerd” mens uit de luxueuse westerse consumptiewereld ziet zich tenslotte liever als “reiziger” dan als toerist. De realiteit is helaas anders. Zie me lopen met mijn nonchalante tred, mijn interesse en mijn sociale drang naar lokale gesprekken… Hoe anders is het leven op deze eilanden, hoe anders was het ooit ? Wie bewoonden in een ver verleden de talloze witte huisjes in het landschap ?
Stromboli, Salina, Volcano, allen staan ze als melancholische stipjes op de kaart, vlak voor de kust van Sicilië. De reusachtige Stromboli zag ik voor het eerst in “La Meglio Gioventu”. Meteen bleek ik verkocht. Bergschoenen, een zaklamp, een rugzak met wat voedsel en drank brachten me naar de rand van de dreigende krater. Terwijl de zon z’n laatste stralen zachtjes aan de horizon gaf, kwam er uit de diepte een onheilspellend geborrel, gevolgd door vuurwerk van vuurrode lava dat even later als stroop richting zee gleed. Dit is dus de Sciara del Fuoco: de stroom van vuur. Hier is de ingang naar de hel, hier is de Aarde klaar om woedend toe te slaan. Net als de mafia in het zuidelijker gelegen Sicilië. Hoe bedwelmend de rust me omarmde op de Eolische eilanden, zo hard deed de drukte en het stinkende, altijd stroppende verkeer op het overbevolkte Sicilië me ontwaken uit een zoete vakantiedroom. De oostkust bleek de hel, de rest was prachtig. Ook hier werd het mooiste hoofdstuk geschreven in lava. De Etna is een gevaarlijk grommend beest, net als de voorthollende consumptiemaatschappij op de rest van het eiland, op de rest van het Italiaanse schiereiland, in de rest van Europa, in de rest van de zich snel “ontwikkelende” wereld…
Was de wereld maar als Pollara… en alle vrouwen als mijn muze.

De neo-klassieke biosfeer

2009-04-14T02:29:00.002-11:00

De gevolgen van de aanwezigheid van de moderne mens op aarde worden stillaan dramatisch.
De mens is verantwoordelijk voor de grootschalige veranderingen die momenteel volop plaatsvinden, met als oorzaak dat zijn "instandhoudingssysteem" in complete desharmonie leeft met dat andere overheersende systeem genaamd natuur. De tendens om de natuur te respecteren en te zorgen dat de mens hierin kan overleven is misplaatst en bewijst des te meer dat wij onszelf amper nog kunnen zien als deel van die natuur. Het leidt geen twijfel dat van de 2 meest complexe systemen op aarde, natuur en mens, één zal overwinnen. De natuur heeft tijd, de overmoedige en egocentrische mens heeft dat helaas niet. Sedert het ontstaan van leven op aarde (zo'n 3.5 miljard jaar geleden) is de biosfeer onderhevig geweest aan allerhande wijzigingen. Aan de hand van gevonden fossielen heeft men kunnen bepalen dat in de geologische geschiedenis enkele malen een massa-extinctie van soorten heeft plaatsgevonden. Er zijn tot nu toe vijf momenten van massaal uitsterven bekend, waarvan het grootste 251 miljoen jaar geleden plaatsvond, bij de overgang van het Perm naar het Trias. 95% van alle in zee levende soorten stierf toen uit. Bij de laatste massa-extinctie, ongeveer 65 miljoen jaar geleden, stierven binnen een relatief zeer korte tijd plotseling alle dinosauriërs, rudisten en ammonieten uit, die in de periode daarvoor het aardoppervlak en de zeeën domineerden. De wijzigingen die de biosfeer sedert de Industriële Revolutie door menselijke activiteit ondergaat, resulteren in een schaal en snelheid van verandering, die als bedreigend kunnen worden aanzien voor de verdere leefbaarheid van de planeet voor een groot deel van de huidige biodiversiteit. De Aarde voldoet aan een groot aantal vereisten waaraan een planeet moet voldoen om haar bewoonbaar te maken voor complex meercellig leven. Deze vereisten zijn volgens het huidige begrip het voorkomen van grote hoeveelheden vloeibaar water, het (stabiel) voorkomen van complexe organische moleculen en genoeg energie om metabolisme in organismen mogelijk te maken. Een groot aantal factoren zorgt ervoor dat de omstandigheden op Aarde gunstig zijn voor het ontstaan en in stand houden van een complexe biosfeer. Voorbeelden zijn de eccentriciteit van de aardbaan, de scheve stand van de aardas, de rotatiesnelheid, de juiste afstand tot de Zon, de grote natuurlijke satelliet, het magnetisch veld, de vulkanische activiteit en de atmosfeer. Vooral bij deze laatste faktor dreigt er een alles verwoestende situatie te ontstaan waarbij de menselijke activiteit de complexe biosfeer zodanig uit balans brengt, dat een overgroot deel van alle actuele leven verdwijnt. De kans is uiteraard zeer groot dat de natuur zichzelf vervolgens hersteld in zijn "tijdsschaal" van duizenden jaren. Het feit dat de mens de allergrootste veranderingen heeft in gang gezet over een tijdsschaal van amper 150 jaar (Industriële revolutie), waar de Aarde 4.5 miljard jaar geleden is ontstaan, stelt alles in een juist perspectief. De nietigheid van de mensheid staat in schril contrast met de grootsheid, leeftijd en ruigbaarheid van de Aarde. Het slechtste mogelijke scenario (dat de mens door intensieve verwoesting van de biosfeer zorgt voor een fatale destabilisatie ervan), mag echter niet over het hoofd worden gezien. Indien wij door verdere ontbossing en massieve verbranding van fossiele brandstoffen verder de CO2 concentratie in de atmosfeer op laten lopen, bestaat de kans dat de klimaat-opwarming zichzelf gaat voeden en wij in een vicieuze circel van extreme temperatuursstijging terecht komen. In dat geval zal alle leven dat wij momenteel kennen (al dan niet volledig) verdwijnen. Het worse case-scenario is dat de Aarde verwordt tot een onherbergzame planeet zoals b.v. Venus, met een gemiddelde temperatuur van +/- 480 °C, een atmosfeer van CO2 en een permanent wolkendek van zwavel. Ook in dat geval leidt het geen twijfel dat de mens lang vooraf zal zijn verdwenen. Vraag is dus niet of de mensheid overleeft, vraag is of wij verdwijnen voor wij de kans krijgen de biosfeer te vernietigen. Dat de mensheid zichzelf aan het uitroeien is door ongebreidelde ontginning van de planeet en massieve voortplanting is overal op Aarde voelbaar. De volkeren die het dichts bij de natuur leven zijn hiervan de eerste slachtoffers, daar zij de veranderingen uiteraard sneller en beter aanvoelen dan de moderne stadsmens. Het valt te vrezen dat, gezien de complexiteit van de moderne actuele mensheid, er geen tijd meer blijft voor verandering. Een bewijs is de amerikaanse president Obama, die als antwoord op de actuele economische wereldcrisis, oproept tot massaal lenen en consumeren, teneinde de economie weer aan te zwengelen. Helaas dient zich een tijd aan van massief menselijk verval, met grootschalige decimering van culturen en volkeren, tradities en leefgebieden, met massale ecologische en ecologische migratie. Er dient zich een tijd aan waarbij de huidige op eindeloze groei gericht economie in elkaar klapt, waarbij alle geldende regels binnen de kortst denkbare termijnen worden verzwolgen door totale anarchie, verlies van alle normen en waarden in een laatste krampachtige poging om te overleven. De mensheid dient zich voor te bereiden op een nieuwe wereldorde waarbij de wet van de sterkste en totale chaos de bovenhand zullen krijgen op de actuele stabiele sociale systemen en het allesverwoestende neo-klassieke economische model.

Ecologie, migratie en de eis om werk

2009-03-28T05:31:00.002-11:00

Om de Kyoto-doelstelling te halen, moet Vlaanderen tegen 2012 5,2 % minder broeikasgassen uitstoten dan in 1990, een doelstelling die we klaarblijkelijk nu al halen. In 2007 stootte Vlaanderen reeds 7,1 % minder uit. Denken dat het gedrocht genaamd "Klimaatplan" dan toch geen scheet in een fles blijkt, is na een blik op het Voortgangsrapport 2008 van het Vlaamse Klimaatsbeleidsplan, helaas niet de juiste (naïeve) conclusie. De daling van de broeikasgassen is nl. volledig te wijten aan de spectaculaire daling van methaan, lachgas en fluorverbindingen, in de eerste plaats afkomstig van de industrie. CO2 neemt in 2007 zelfs nog toe (!!!) met 5 % tegenover 1990. CO2 is dan ook rechtstreeks gelinkt aan de verwarming van gebouwen en aan transport. De industriële uitstoot daalde in 2007 met 14,5 % tegenover 1990. Ook de elektriciteitsproductie en de landbouw doen het goed. Grote boosdoeners zijn dus de extreem slecht geïsoleerde gebouwen in België (slechtste van Europa !) en de fijnstof uitbrakende transportsector die in 2007 zelfs 20 % meer bedroeg dan in 1990. Het feit dat de vlaamse upper-dandy Kris Peeters (CD&V) komt verkondigen, dat hij van Vlaanderen het transitland van Europa wenst te maken, geeft m.a.w blijk van een grenzeloze seniliteit. Echt structurele maatregelen om de uitstoot binnen de sectoren bouw en transport naar beneden te krijgen blijven uit. Minister van Leefmilieu Crevits (CD&V) heeft wel strengere isolatienormen afgesproken, maar in vergelijking met de buurlanden staat Vlaanderen echt nergens. Wat de transportsector betreft, zonder een slimme kilometerheffing zullen we de uitstoot nooit naar beneden krijgen. De daling in de industrie is voor het grootste deel te wijten aan de toevallige warme winters van de jongste jaren (hoera voor de opwarming van de aarde...), de hoge energieprijzen en het plaatsen van filters. Dat laatste is een goede zaak, maar het blijft eenmalig. Met energie-efficiënter produceren heeft dat hoegenaamd niks te maken. In 2002 beloofden de grootste bedrijven in Vlaanderen om tegen 2012 15 % energie-efficiënter te zijn. Na 5 jaar is dat amper 5 % waarvan amper 1 % te wijten is aan energie-efficiëntere productieprocessen. De rest is het gevolg van schaalvergroting. Er is dus ook voor de industriële wereld nog bitter weinig veranderd en een hele weg te gaan. Het leidt geen twijfel dat we bezig zijn aan inhaalbeweging voor wat het particuliere deel van de CO2-koek betref. We slaan met zijn allen aan het isoleren en de commercie heeft geld geroken, waardoor men nu als potentiële geldbron (lees consument) om de oren wordt geslagen met subsidies en reclame allerhande i.v.m. alles wat groen is, of kan zijn. Zonnepanelen, zonneboilers, hoogrendementsglas, pelletkachels... Milieu is een merknaam geworden. De omslag naar een hoger rendement van ons energieverbruik is ongetwijfeld aan de gang, maar het kan dus beter. Het trieste van de hele tendens is dat de boodschap bij de massa niet is ; "de aarde is bijna compleet verwoest, laat ons dat wat ons rest koesteren". Neen, de boodschap is : "hoeveel brengt het mij op, hoeveel kan ik besparen". Zonnepanelen zijn een hip hebbeding geworden, welke de buitenwereld bovendien het signaal geeft dat men bezorgd is om het milieu en "intelligent" nadenkt over onze belaagde biosfeer. Dat deze zonnepanelen even snel worden "geconsumeerd" als pakweg de tweede wagen, de plasmatelevisie, de nieuwste MP3 weldra even doordeweeks als een plasmatelevisie. De vraag stelt zich of al deze energie- en milieubesparende maatregelen geen hypocriete dekmantel zijn om nog meer prullaria aan de koopverslaafde man te brengen. M.a.w. ; wat is het nut van al die zogenaamd "groene" maatregelen en produkten, als we het gebruiken om met dezelfde actuele druk op het milieu des te meer te kunnen consumeren. Een voorbeeld : Een electro-installateur vertrouwde mij toe, dat bepaalde lui de zonnepaneel-subsidies met plezier aanwenden om hun electriciteitsfactuur laag te houden, zodat ze hun lang gekoesterde natte droom, een verwarmd overdekt privé-zwembad, eindelijk konden financieren, zonder torenhoge bijkomende electra-kosten... Dagelijks krijg ik te maken met mensjes die zich tot op heden geen moer interesseerden in CO2 en milieu-problematiek, maar die er, nu het gesubsidieerd wordt en "eco" m.a.w. de bankrekening kan helpen floreren, als de kippen bij zijn om hun zonneboiler te installeren. Nu, verwachten dat de mensenmassa aan het "ecologeren" gaat omwille van ecologische idealen, zou wel heel naïef den-speler of spelconsole dringt niet door of wordt met de mantel der zwakheid bedekt. Ik leg er mij dan maar bij neer, dat alle middelen goed zijn om het doel, een verminderde druk op onze biosfeer, te bereiken. Het is nu afwachten tot de eerste actie-comitées en protesten ontstaan, tegen de op til zijnde windmolen-parken, gedrochten die weldra overal in het al aartslelijke vlaamse landschap zullen opdoemen. Het zijn vreselijke symbolen van onze honger naar consumptie en energie, het helpt ons al oerlelijke vlaamse landschap nog meer naar de verdoemenis, maar het is hoedanook beter dan elke verdomde kolen- of kerncentrale. Nu nog hybride-autos en LPG promoten via subsidies, de diesel en huisbrandolieprijs aanzienlijk verhogen om gebruik te ontmoedigen, de transportsector en het transitverkeer in België zwaar taxeren en alle leegstand van gebouwen en versnippering van KMO-zones allerhande verbieden en "regulariseren" (lees restaureren, herbestemmen of "verwijderen" uit het landschap) en ik ben een bijna tevreden man. Uiteraard wordt je als politicus gelyncht met dergelijke standpunten. De massa gaat voor eigen belang en denkt alleen aan milieu als het de portemonnee goed uitkomt (een steeds en overal aanwezige minderheid niet te na gesproken). Wat mij al helemaal bedroevend en misplaatst lijkt, is de makkelijk op te trommelen en op te hitsen meute 'ontevreden' mensen, die zich in deze harde crisistijden plots wel de moeite getroosten om de vuisten te ballen en in massa-demonstraties werk te eisen. "Alle arbeiders allerlande, verenigd U voor werk". Hun hunker naar werk, naar geld, om hun slaafs consumentisme te blijven bevredigen, doet deze mensen blijkbaar makkelijker op straat komen dan pakweg de eis tot het behoud van een bos. Tot voor enkele maanden, toen alles nog rozig gekleurd was en de ene nieuwste iPod het andere plasmascherm opvolgde op de kooplijsten, was er geen tijd om te protesteren. Milieu, de klimaatswijziging, de overconsumptie en zijn gevolgen... dat was iets voor links gepeupel, niet iets voor de main-stream middenklasser. Deze trok op zaterdag (gewapend met de obligate kinderwagen of met de ook al veel te vroeg gepensioneerde partner) vooral de straat op om te "shoppen". Nu loopt een meute van pakweg 15000 man plots woedend door de straten van Londen en Straatsburg, schreeuwend om meer werk en solidariteit. Daartussen zie je Earth First-pamfletten en anti-bankleuzen. Save our planet-aanhangers mixen zich met de massa. Beseffen deze mensen dan niet dat de oplossing voor de economische crisis er één is waarbij het massa-overconsumeren, waardoor we weer met zijn allen aan het overproduceren slaan, bijdraagt tot de verdere explosieve aftakeling van onze biotoop ? Beseft dan niemand van deze mensen , dat het kapitalistisch systeem de grote oorzaak is van alles wat onze planeet verwoest ? Groeiende economie is vraag, vraag is productie, productie is grondstoffen, grondstoffen is ontginning en productie, productie is afval, vervuiling en energie, productie is afzet en werk, werk is inkomen, inkomen is de mogelijkheid tot het consumeren van de productie, consumeren is vervuilen, meer geld is meer consumptie (vertaald in de gebruikelijk term "welvaart"), meer consumptie is meer vraag, meer vraag is meer consumptie, meer werk en meer geld is een verhoging van levensstandaard, meer scholen, meer nood aan voedsel, meer huizen, bedrijven, wegen, mensen. Een betere levensstandaard is meer mensen, minder kindersterfte, meer nood aan voedsel, meer industriële landbouw enz. Weldra wordt de complete wereldbol ontdaan van zijn nog beschikbare vruchtbare aarde, om te blijven voorzien in de voedselproductie voor de schijnbaar genadeloos aangroeiende mensenmeute. Voor mij is het alvast duidelijk : laat de crisis maar een paar jaren wild om zich heenslaan, laat de deglobalisatie maar een paar jaren welig tieren, laat alle economische migratie maar verdwijnen als sneeuw voor de zon, laat de gekgedraaide wereld maar terugkeren naar een minder hectisch en niet langer op overconsumptie gebaseerde samenleving, laat het protectionisme gerust zijn gang gaan, laat ons maar de grenzen sluiten voor al teveel goedkope rotzooi uit "armere" werelddelen en voor al wie zijn consumisme in het rijke wensten denkt te kunnen bevredigen. Zelfs al is dat ten koste van de eigen export, laat ons herzien wat we zelf niet meer maakten en aan de man brachten en laat ons dat weer heropstarten, klein en voor eigen gebruik. De kanker genaamd "EU" is helaas te ver gevorderd. Gespaard blijven van de crisis is een term die rechtstreeks gekoppeld is aan de capaciteit van het individu om zich te ontkoppelen van het maatschappelijk opgelegde consumptiepatroon. Zelf in deze consumptiemaatschappij leven, zelf meedraaien in het economisch systeem (door een job), zelf kiezen voor het aangaan van een hypotheek... al deze zaken nemen niet weg dat elkeen van ons niet kan bedenken dat het met minder ook kan, zelf al maakt men zelf (nog) geen deel uit van de getroffenen. Wat een hoop gemiste kansen zijn aan ons voorbij gegaan, wat een schaamrood op de kaken zullen wij hebben als de toekomstige generaties ons zullen confronteren met de vraag wat wij de wereld hebben aangedaan... of zullen de in weelde opgegroeide toekomstige generaties nog veel erger zijn dan wij ? Zullen de "armen" uit andere werelddelen nog meer instemmen dat hun tradities en cultuur wordt verzwolgen door de egocentrische werelddrang naar westers consumisme of zullen ze hun eigen taal, cultuur en achtergrond verraden om zich in onze verziekte westerse maatschappij te vestigen als een deel van "rijke wereld" ? De dekmantel van "gelijke kansen voor iedereen" is een utopie, puur bedrog dat onder het mom van "beschaving" onze rijke menselijke cultuur heeft verpulverd. Cultuur kan slechts puur zijn als het niet besmet wordt met "besmetting" van buiten af, vooral niet wanneer deze gebaseerd is op een "geldgevoede" maatschappij. Als snel ziet men dan de ziekte van onze vooruitgang : "verwestering". Men kan zich de vraag stellen in hoeverre er op wereldschaal nog massaal zou worden gemigreerd, indien er geen geld te rapen was. De trieste waarheid is dat de overgrote meerderheid naar de rijkere werelddelen trekt, om er deel van uit te maken en hebberigheid te bevredigen... omwille van de natuurlijke drang naar een "beter" leven, wat het waanbeeld daarvan ook moge zijn. Nooit ziet men massieve migratie van het rijke westen naar pakweg Tsjaad of Mozambique. De zeldzame keren dat dit wel voorkomt, is dit type migrant al snel de lokale boel aan het verzieken met basiswaarden en consumisme uit zijn eigen rijke cultuur (v.b. de rijkere europeaan die naar Malawi trekt om er een "lodge" te beginnen). Ik geloof in "beschaving" zolang de bankrekening der beschaafden gevuld en hun leven rimpelloos blijft. Van zodra deze factoren barstjes vertonen wordt het grimmig, is de beschaving snel zoek en zijn de lijkepikkers uit de armere landen al snel de dupe. Migratie is zelden een goede oplossing. Dat wij in ons land te maken krijgen met extreem rechtse rotzooi is zeer betreurenswaardig, maar dat pakweg een universiteitsrector of pastoor zich gaat bemoeien met regularisatiewetgeving door illegalen te herbergen is evenzeer een ondoordacht signaal. Vluchten voor meer "welvaart" lijkt me een zeer slecht idee. Vluchten uit het "beschaafde en welvarende", maar compleet verwoeste rijke naar dunbevolkt, minder ontwikkeld, en van woeste natuur, lijkt mij een veel gezonder plan. De crisis mag voor wat deze man betreft inderdaad nog een tijdje mag doorgaan.

7.5 Hectare per dag !

2009-03-19T10:52:00.000-11:00

Ons land komt stillaan lucht tekort. De huidige politici blijven zweren bij korte termijn visie. Men wil van België een logistiek paradijs maken... Het Hong Kong aan de Schelde. Elke dag verdwijnt er 7,5 hectare open ruimte onder asfalt, steen en beton. Dat is de oppervlakte van 11 voetbalvelden. Dag in, dag uit.Nu is de tijd aangebroken om hiertegen in opstand te komen. Door maximaal te benutten wat er al staat, door grondig te sleutelen aan de mobiliteit, door aanplanting van bos en keiharde bescherming van de overblijvende bouwvrije ruimte. De economisten en hun financiële megalomanie moeten oprotten. Tijd voor Ruimte, zuivere lucht en een omgeving, een land waarin we ons opnieuw mens en geen "economische kostenpost" gaan voelen.De tijd van de hebberige zakenmensen en bankiers ten koste van natuur, de tijd van de betonbonzen en van malafide bouwpromotoren, de tijd van de naar populariteit ankerende politici, de tijd van het machtsmisbruik en van het snoeren van de mond der simpele werkmensen, de tijd der inhalige projectontwikkelaars en bakstenen in de vlaamse magen.... Die tijd is voorbiji. Nu is de tijd gekomen van de volksstem die roept om de bescherming van zijn landschap. Het is tijd voor een grondige renovatie van ons bestaande land en zijn al te lelijke volbouwde landschap, het is tijd voor een maximale bouwstop, het is tijd voor herbebossing en tijd voor afbraak van wat al te lang onaangeroerd bleef.

Die tijd breekt hopelijk aan via http://www.openruimteademruimte.be/ ... of wat de Bond Beter Leefmilieu uiteindelijk verstond onder hun versie van "een overkoepeld ruimtelijk ordeningsorgaan". Ikzelf zag het anders (zie eerder) maar reactie bleef helaas uit. De vlaamse pers overompelde alvast de persvoorstelling met 2 aanwezigen (Radio 1 en een lokale brusselse krant). Is dit al een (voorspeld) teken aan de wand. Hoeveel bedenkingen men zich hierover ook kan maken, het initiatief kan alleen maar toegejuicht en gesteund worden.

Laten we hopen dat de rest van de bevolking zich geëngageerder opstelt dan zijn pers... of valt dat te zwaar met die steen in de vlaamse magen en de op de eigen portemonee gefocuste hersenen ?

Koyaanisqatsi

2009-03-05T08:33:00.000-11:00

Ooit was er zon als enige energie van de mens. Vervolgens ontdekte die mens vuur. Nog later, begon diezelfde mens met het verbranden van fossiele brandstof. Sedertdien is de wereldbevolking geëxplodeerd. Ooit onstak iemand de allereerste verbrandingsmotor... Sedertdien is het einde zoek. In 1804 verscheen een artikel in de wereldpers : de éénmiljardste mens was geboren. De evolutie kende geen grenzen. De voedselketen groeide. De industrie zorgde voor een ongekende welvaart. Bij de eedaflegging van John Fitzgerald Kennedy telde de aarde 3 miljard mensen. Vandaag zijn er 6.7 miljard. Alle voedselnood is verwoestend voor onze planeet. Alle welvaart des te meer. Niemand is nog in staat om er in de tijd die ons rest iets fundamenteels aan te veranderen. Empathie leert ons dat dit besef een westers verschijnsel is. Intussen is de CO2-concentratie weldra 400 ppm, de methaanconcentratie in de atmosfeer even alarmerend. De massale ontbossing gaat sneller dan ooit, de biodiversiteit is in een stadium van uitroeiing dat 1000 x hoger ligt dan normaal. Stillaan komt een einde aan de beschikbare fossiele brandstoffen (en dus gelukkig ook aan uranium). De dorst naar energie lijkt niet te stuiten. Ikzelf probeer op mijn beperkte wijze een steentje bij te dragen tot een minder zware ecologische voetafdruk en vooral, tot minder energieverbruik.

Beroepsmatig ben ik helaas vaak onderweg maar de dieselmoter wordt minimaal belast. De 100 km/u wordt als plafond beschouwd en het verbruik tracht ik tot 5 liter te beperken. Privé wordt er gereden met een 1400 cc benzine bestelauto. Geen luxe, geen nutteloze gadgets, puur robuuste mechaniek. De bestelauto is nieuw en beantwoord aan de strengste europese emissienormen. De motor is omgebouwd en draait op LPG. Thuis wordt in een slecht geïsoleerde huurwoning verwarmd met hout. Ook hier is 'spaarzaam zijn' de regel. Een hemdje binnenhuis, met de verwarming boven de 25° is uitgesloten. Eerder 19° en een dikkere trui. De bovenverdieping is niet verwarmd. Electriciteit wordt geleverd via Ecopower en is dus 100 % groen, doch het jaarverbruik moet onder de 3500 KhW/u wat nu door een electrische boiler moeilijk wordt gehaald. Hierop is nochthans een electronische timer geïnstalleerd. Grote electrische toestellen als droogkast, plasma-T.V., vaatwas zijn er niet. Stand-by knoppen worden maximaal uitgeschakeld, alsook laders allerhande die (zonde van de verloren stroom) eerder in de stekker durfden te blijven zitten. Koken gebeurt elektrisch, hoewel de houkachel bij sommige gerechten ook wel als verwarming dient. De kookplaten worden nog te weinig tijdig uitgeschakeld om gebruik te maken van hun restwarmte en de pannedeksels dienen intensiever gebruikt. De huurwoning wordt in 2010 ingeruild voor een eigen woning. Afhankelijk van de staat waarin het zich bevindt wordt dat op zo kort mogelijke termijn een huis met minimaal energieverbruik. Aardwarmte, aardgasverwarming met maximaal rendement, hout, pelletkachel, speksteenkachel, zonneboiler, perfecte isolatie in vloer, dak, ramen en muren, zonne-energie, grondwaterreservoirs... De mogelijkheden worden bekeken en overwogen. Het wordt alvast een kostelijke maar geruststellende uitdaging. In afwachting boeren we momenteel verder met de beschikbare middelen en draag ik maximaal mijn steentje bij tot het terugdringen van mijn energieverbruik en afvalberg. Er wordt minimaal afval aangekocht, er wordt zoveel mogelijk belgisch/europees aangekocht en non-seizoensgroenten zijn uit den boze. Er wordt vletig gecomposteerd en plastic wordt maximaal gemeden. In de zomermaanden gaat de fiets maximaal van stal en wordt het gras gemaaid op groene energie. Er wordt, gezien de beschikbare ruimte, tijd en mogelijkheden, gestreefd naar een grotere eigen kweek van groenten, fruit en hierop gebaseerde gerechten. Laatste wapenfeit : heerlijke notenwijn op basis van een rijke okkernoten-oogst najaar 2008.

Naast deze praktische zaken is het konstante streefdoel : hoe minimaliseer ik de aankoop van produkten ? Consuminderen is een levensdoel op zich geworden. Dit, niet alleen omdat het milieu er beter van wordt, maar ook omdat ik elke reden om iets te kopen grondig doorlicht. Vaak besef ik dan, dat de koopdrang is gestuurd door marketing-wolven. Dat ik dat produkt uitiendelijk helemaal niet nodig hebt, blijkt later meestal te kloppen. Tot slot zie ik het tevens als mijn plicht om voor mezelf, maar ook voor bereidwillige anderen, kennis op te doen. Wat is er aan de hand met onze maatschappij en het milieu ? Zichzelf maximaal informeren is broodnodig om de ernst van de problematiek in te kunnen schatten. Deze blog is daar een onderdeel van.

Elke mens moet binnen de hem toegekende plaats (voor de ene is dat als rijke westerling, voor de andere is dat als armzalige bosjesman) streven naar maximale harmonie met de wereld die hem omringt. Wat mijn consumerende medemensen hiermee aanvangen, en waarom de zonnepanelen op hun dak eerder een te hoge energie-factuur, dan wel milieuzorg verraden, is iets waar ik geen greep op heb. Ik slaag er vreemd genoeg in om stukje bij beetje het juiste plan uit te tekenen om mezelf een aanvaardbare ecologische voetafdruk toe te kennen. Helaas is het verkennen van andere werelddelen en de resterende schoonheid van de aarde niet mogelijk zonder het uitbraken van CO2. Daar zit mijn grootste aderlating voor wat mijn persoonlijk idealisme betreft. Travel for Trees biedt compensatievliegen en dat is voor mij dan ook een vanzelfsprekendheid... Maar de oplossing voor dit deel van het fossiele brandstofprobleem is het niet. "Je koopt je gemoedsrust maar vliegt wel naar de andere kant van de aardbol om je culturele honger en vakantiehunker te bevredigen." Deze stelling klopt voor een groot deel ! Maar in combinatie met een voor het overige maximale eco-levensstijl en compensatie-vliegen (niet reizen is de enige ader optie - technisch is CO2-vriendelijker vliegen verre toekomstmuziek), valt er weinig meer te doen. Ik hou alvast alle mogelijke opties in de gaten. De discussie hieromtrent is leerrijk en brengt vaak alternatieve oplossingen. De discussie met anti-ecologisten is er natuurlijk één van een andere soort. Gezien we met onze westerse moderne levensstijl dagelijks talrijke malen in conflict komen met een ideaal ecologisch levenspatroon, is het voor de anti-ecologische mens niet moeilijk om aan te tonen dat groen gedachtengoed en streven naar harmonie met de natuur niet verder reikt dan snobistische huichelarij. Het "hypocriete" deel van het groene gedachtengoed (hypocrisie is hoedanook een constante in de maatschappij), wordt al te makkelijk bovengehaald, maar helaas is dit vooral een middel om de nutteloosheid van ecologisch leven aan te tonen. De beweegreden bij anti-ecologisten, ligt hierbij al te vaak in het willen aantonen dat een eigen milieu-onvriendelijke levenshouding een bewuste keuze is. De realiteit leert ons echter dat het hier meestal gaat om plat opportunisme, egoïsme, luiheid, gemakzucht en desinteresse om diverse redenen.

De mens is een onderdeel van een groot en machtig zelfbalanserend systeem genaamd “leven”. Vraag is niet of dat leven zal stoppen in de vorm van complete verwoesting van het systeem eens de mens verdwijnt. Vraag is hoelang de zwaar verstorende factor “homo sapiens” de kans krijgt dit systeem verder te verstoren voor het zelf van de aarde wordt geveegd. Sedert het onstaan van de aarde, zo’n 45 miljard jaar geleden verdween 99.99 % van alle wezens op natuurlijke wijze. De moderne mens bestaat 200.000 jaar. Alles wijst erop dat het wezen “homo” in de kortst mogelijke tijd de massiefste wijziging aan zijn eigen biotoop heeft gerealiseerd. De korte tijd welke deze grootschalige wijziging van de aarde kenmerkt, laat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vermoeden, dat de oorzaak ‘homo sapiens’ de verwoesting van de eigen biotoop zal bekopen met uitsterving of in het beste geval, met inkrimping tot het natuurlijk daagbare aantal exemplaren van zijn soort (maximaal 500 miljoen mensen).
De hoofdstukken die aan deze decimering voorafgaan laten het ergste vrezen. Spaarlampen kopen door met de wagen naar de supermarkt te rijden zullen het verschil niet meer maken.

Hoe kon het zover komen ?

Koyaanisqatsi

Het elfde uur

2009-03-04T09:14:00.003-11:00

11th Hour

Aardbewoners

2009-02-08T08:45:00.002-11:00

Wij mensen zijn aardbewoners... maar zijn "de anderen" dat ook ?

Earthlings...

Voedsel

2009-02-06T08:41:00.000-11:00

En wat als ons voedsel op is ?

We feed the World...

Olie

2009-02-05T08:39:00.001-11:00

En wat als de olie op is ?

Oilcrash...

Vlees

2009-02-01T08:21:00.001-11:00

Met de nadelige effecten van vleesconsumptie voor ons lichaam en voor dierenwelzijn zijn vandaag al vele mensen vertrouwd. De impact van dierlijke productie op het milieu is echter vaak minder duidelijk. Wanneer deze kwestie dan toch in de actualiteit komt, wordt meestal de nadruk gelegd op de ontbossing van tropische wouden om weides te creëren waar vee kan grazen. De gevolgen van veeteelt voor het broeikaseffect worden daarbij nauwelijks aangehaald. En toch verdient ook dit onderwerp onze aandacht…

Het broeikas-effect

Om de gevolgen van veeteelt op de opwarming van de aarde te begrijpen, moeten we beginnen met het broeikaseffect wat beter te bekijken. We starten met een beetje troposfeerchemie. Veel lezers weten wellicht wat er nu komt, maar misschien niet onder de juiste naam: de koolstofcyclus in de troposfeer. Wanneer we hout, steenkool of koolwaterstoffen afkomstig van olie verbranden, worden er twee chemische stoffen gevormd: de eerste is waterdamp (zoals we die in gecondenseerde vorm zien in de witte uitlaatwolken van vliegtuigen), de tweede is koolstofdioxide, met de bekende formule CO2. Anderzijds nemen alle groene planten, van een kleine sojascheut tot een gigantische boom, met behulp van de ultravioletstralen van de zon en in de aanwezigheid van chlorofyl, CO2 en waterdamp op om cellulose te synthetiseren, en brengen ze daarbij zuurstof terug in de atmosfeer. Deze twee gassen, waterdamp en CO2, worden ook wel de natuurlijke broeikasgassen genoemd. Een gedeelte van de zonnestraling wordt door de atmosfeer terug de ruimte in gekaatst, terwijl een ander deel wordt omgezet in warmte op aarde. Ook deze warmte verdwijnt voor een deel terug de ruimte in, maar de natuurlijke broeikasgassen zorgen ervoor dat de warmte die de aarde uitstraalt gedeeltelijk wordt teruggekaatst, en leggen als het ware een warme deken om de aarde. Dit is het bekende broeikaseffect. Zonder het natuurlijke broeikaseffect (wat op zich een positief fenomeen is) zou de gemiddelde temperatuur op aarde op jaarbasis -18 graden Celsius bedragen, in plaats van de huidige +12 tot 15 graden. Maar omdat de mens te grote hoeveelheden broeikasgassen in de dampkring brengt, wordt het broeikaseffect behoorlijk versterkt.

CO2

Stalen van de atmosfeer afkomstig uit gletsjers tonen aan dat de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer tot in het midden van de negentiende eeuw constant bleef: ongeveer 250 ppm (parts per million of deeltjes per miljoen), dus 0,025%. Dat betekent dat er een evenwicht was tussen de fossiele brandstoffen die de mens gebruikte (plus de CO2 afkomstig van natuurrampen zoals bosbranden) en de CO2 -absorptie door de bossen over de hele wereld. Sinds het begin van de industriële revolutie in Engeland is dat veranderd. Op hetzelfde moment dat wereldwijd meer en meer bomen geveld werden (en zo de natuurlijke capaciteit om CO2 te absorberen verminderde), begonnen we meer en meer steenkool te verbranden, eerst om stoomkracht op te wekken, later voor elektriciteit. Ook staalfabrieken verbranden een groeiende hoeveelheid kolen. En toen kwam onze geliefde koolwaterstof-dorstige auto, terwijl de wereldbevolking exponentieel toenam. Het gevolg is dat de hoeveelheid CO2 in onze atmosfeer toeneemt, en CO2 is, zoals we weten, de voornaamste oorzaak van het broeikaseffect. De huidige hoeveelheid koolstofdioxide in de atmosfeer is 320 ppm, en tenzij de grote industriële machten het Kyoto-protocol ondertekenen, zal die hoeveelheid blijven stijgen. Jammer genoeg hebben de grootste vervuilers, de VS en de voormalige Sovjet-Unie, dat protocol niet erkend en zijn ze blijkbaar ook niet van plan om dat in de nabije toekomst te doen.

Het Kyoto-protocol

Geïndustrialiseerde landen en landen die naar een markteconomie evolueren, zijn in het Kyoto-protocol overeengekomen om de uitstoot van broeikasgassen te beperken of te elimineren. Het protocol legt uitstootmaxima vast en legt verplichtingen op om de uitstoot af te bouwen van in totaal zes verschillende gassen. Van deze gassen leveren koolstofdioxide (CO2), methaan (CH4) en distikstofoxide (N2O) de grootste bijdrage aan het broeikaseffect.Toen ze dit fenomeen bestudeerden, stelden wetenschappers vast dat verschillende gassen op een verschillende manier warmte vasthouden. Om dit duidelijker te maken voor de politici die de beslissingen moeten nemen, noemden ze dit effect Global Warming Potential. De GWP van een gas is dus de mate waarin dit gas bijdraagt aan het broeikaseffect. De warmteretentie van CO2 werd daarbij als maatstaf aangenomen. Onderstaande gegevens, opgesteld door het Institute for Energy and Environmental Research tonen ons het GWP van verschillende broeikasgassen en geeft ons daarnaast nog heel wat andere informatie. De termen ppmv, ppbv en pptv betekenen respectievelijk parts per million (deeltjes per miljoen), per billion (per miljard) en per trillion (per triljard). Als tweede gegeven vertelt ons in hoeveel tijd, uitgedrukt in jaren, een zekere hoeveelheid gas in de atmosfeer geabsorbeerd wordt (zoals het geval is met CO2), geoxideerd of op een andere manier afgebroken wordt. Gegeven drie toont de “natuurlijke” concentratie van deze gassen in de atmosfeer aan, ofwel de hoeveelheden van voor het begin van de industrialisering. Behalve voor de eerste drie gassen staan hier overal nullen. Dat komt omdat die gassen geproduceerd worden door de mens en niet bestonden voor de industrialisatie. Gegegven vier betreft de huidige concentratie van deze gassen en gegeven vijf toont de jaarlijkse toename van de concentratie van elk gas.

Koolstofdioxide CO250-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

Methaan - CH450-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

Stikstofoxide: N2050-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

Zwavelhexafluoride - SF650-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

HFK-32 CH2F250-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

HFK-125 C2HF550-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

HFK-134a CH2FCF350-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

HFK-143a C2H3F350-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

HFK-152a C2H4F250-2004280 ppmv358 ppmv0,4%/jaar

Methaan: vriend en vijand.

Methaan is het eenvoudigste koolwaterstof. De molecule bestaat uit een koolstofatoom omringd door vier waterstofatomen, wat ook blijkt uit zijn formule: CH4. Methaan komt altijd voor in grote hoeveelheden samen met olie - petroleum dus - op de ondergrondse plaatsen waar het gevonden wordt. Omdat het in zo’n grote hoeveelheden voorkomt, goedkoop is en schoon verbrandt, wordt het veelvuldig als brandstof gebruikt, zowel thuis als in de industrie. Een groot deel van het methaan dat Europa consumeert, wordt geïmporteerd uit Algerije via speciale schepen of komt uit Siberië, langs een pijplijn van duizenden kilometers lang. Zoals we van de bovenstaande gegevens kunnen aflezen, kan de bijdrage van methaan aan het broeikaseffect, gezien over een tijdspanne van 100 jaar, 21 keer sterker zijn dan van CO2.Wat zijn nu de grootste bronnen van methaan in de atmosfeer? Hoewel dit gas in zekere mate van nature voorkomt, liggen menselijke activiteiten aan de oorsprong van 70% van de globale uitstoot van methaan. De natuurlijke uitstoot, via oceanen, natuurlijke bosbranden en zoetwaterleven, kan niet geëlimineerd of beperkt worden. Van de andere oorzaken zijn er minstens drie in meer of mindere mate gerelateerd aan veehouderij :

Termieten

In het lichaam van termieten wordt methaan gevormd uit de anaërobe (dit is in afwezigheid van zuurstof) afbraak van de cellulose die zij opeten. Het grootste deel van de activiteit van termieten is natuurlijk en onvermijdbaar. Termieten zijn een middeltje van de natuur om van rottend hout af te geraken. In warme landen is echter een groot deel van de activiteit van de termieten een gevolg van een overvloed aan grasland op plaatsen waar bossen plaats hebben moeten maken voor graasweides voor vee.

Natte rijstvelden

Natte rijstvelden zijn de tweede grote boosdoener. Onder alle bestaande rijstvariëteiten kunnen we twee grote soorten onderscheiden: rijst die groeit op droog land en rijst die groeit in natte velden. Deze laatste soort wordt al eeuwenlang traditioneel verbouwd in Japan en heel Zuidoost-Azië. Het is een erg arbeidsintensief product, dat hard en ongezond werk van de boeren eist. Na de oogst zal het deel van de rijstplant dat onder water staat in afwezigheid van zuurstof beginnen te rotten en op die manier wordt methaan geproduceerd. De andere rijstsoort groeit op droog land. Zowel het planten als het oogsten van die droge rijst kan volledig mechanisch gebeuren en de opbrengst per hectare is veel hoger dan die van de natte rijstvelden. In hetzelfde klimaat dat ideaal is voor het kweken van dit type rijst, wordt er op grote schaal aan veeteelt gedaan, en graast het vee het hele jaar door op grote stukken droog land. Deze veeteelt is dus een onmiddellijke concurrent voor de verbouwing van droge rijst en andere gewassen op het land.

Mest en gassen van vee

Dit is de enige volledig vermijdbare bron van methaan. Vee en mest van vee alleen al zijn verantwoordelijk voor 26% van de door de mens veroorzaakte methaanuitstoot in de Verenigde Staten. Hierbij moeten we denken aan de menselijke groeifactor. Hoe groter de wereldbevolking, hoe meer veemest er ieder jaar wordt geproduceerd. Methaan stapelt zich op in de atmosfeer aan een tempo van 0,6% per jaar, zoals je ziet in kolom vijf in de tabel. De levensduur van methaan is korter dan die van CO2, omdat het op termijn geoxideerd wordt door de zuurstof in de lucht (de GWP van methaan is groter dan die van CO2 om redenen waar we hier niet verder op ingaan). In de ontwikkelde landen, waar een kouder klimaat heerst, blijven de dieren een heel jaar (in het noorden van Europa en de Verenigde Staten) of een deel van het jaar binnen (zoals in het zuiden van Europa en de Verenigde Staten). Op deze manier is het makkelijk om de mest te verzamelen en te laten fermenteren om methaan te verkrijgen. Vele landbouwbedrijven gebruiken deze methaan dan als brandstof of om te verwarmen. Let wel, dit betreft enkel methaan afkomstig van de mest: de rest, aanwezig in de maag- en darmgassen van het vee (anders gezegd boeren en winden), komt hoe dan ook in de atmosfeer terecht. Bovendien is er in de landen waar veeteelt het hardst in opmars is, zoals in Brazilië of Argentinië, maar ook in Australië en Nieuw-Zeeland, en waar de dieren in open land grazen, geen mogelijkheid om de mest te verzamelen, zodat er ieder jaar tonnen methaan in de atmosfeer verdwijnen.

De andere boosdoeners

Je kan je afvragen waarom de eerste drie gassen in de tabel zoveel aandacht krijgen, terwijl de bijdrage van die andere gassen aan het broeikaseffect zoveel keer groter kan zijn. Het verschil zit in de proporties. Hoewel één mol (dit is een scheikundige eenheidsmaat) zwavelhexafluoride 22.000 maal meer warmte bijhoudt dan één mol CO2, is de hoeveelheid zwavelhexafluoride die in een bepaalde periode in de atmosfeer komt verwaarloosbaar in vergelijking met de hoge hoeveelheid CO2. De gassen in de tabel zijn dus gerangschikt in een dalende orde volgens het totale vasthouden van warmte, ofwel het gas vermenigvuldigd met de gemiddelde hoeveelheid die er jaarlijks van vrijkomt.Laten we nog even kijken naar de overige vier gassen die in de lijst staan. Stikstofoxide ontstaat meestal in de verbrandingskamer van een verbrandingsmotor, zoals een diesel of benzinemotor. Deze gassen kunnen reageren met regenwater, zodat er zure regen ontstaat, of kunnen reageren met niet verbrande koolwaterstoffen van auto’s en ozon vormen in de troposfeer, de “slechte” ozon, die schadelijk is voor mensen, dieren en planten. HFK’s (gehalogeneerde fluorkoolwaterstoffen) en PFK’s (perfluorkoolwaterstoffen) zijn gassen die meestal gebruikt worden in koelkasten en vervangen de CFK’s (chloor- fluorkoolwaterstoffen), nu verboden maar tot kort geleden nog massaal gebruikt. Zwavelhexafluoride, de grootste boosdoener, had slechts enkele specifieke toepassingen in de industrie tot de auto-industrie een heel specifieke eigenschap van dit gas ontdekte. Het bevat een erg zware molecule, met een lage permeabiliteit. Als je je autobanden ermee zou vullen, blijft de druk voor altijd hetzelfde, tot de band lek wordt of de auto vernietigd wordt. Dan veroorzaakt het gas dat vrijkomt in de atmosfeer een broeikaseffect dat gelijk is aan dat van verschillende tonnen CO2.

Minder methaan

Uit bovenstaande mag blijken dat veeteelt wereldwijd direct of indirect verantwoordelijk is voor een groot deel van het methaan dat in de atmosfeer terechtkomt: in de vorm van darm - en verteringsgassen van de dieren, of via de termieten die bedrijvig zijn in grote stukken graasland, of door de natte rijstvelden die zouden kunnen verdwijnen indien het droge land gebruikt zou worden om daar rijst of andere gewassen te verbouwen in plaats van er vee te laten grazen.
Zelf ben ik hoegenaamd geen vegetariër. Allen is een drietal keer per week een stukje vlees voor deze man meer dan voldoende om mijn vleeslijke lusten te bevredigen.

2009

2009-01-03T08:02:00.003-11:00

2009 is realiteit. Weg met de toekomstmuziek voor wat dit jaartal betreft. De voorganger bracht alvast voldoende voer om over na te denken : Het (helaas tijdelijke) einde van de graaicultuur, het instorten van het kapitalisme (al blijft dat tijdelijk), het stilvallen (nu al) van van het groene gedachtengoed (de crisis zal tot de volgende klimaattop een veel belangrijker onderwerp zijn), het wegsmelten van megakapitalen, het escaleren van het geweld in Congo, de terugkeer van de genocide-politiek in Gaza, de terugkeer van de mogelijkheid om de Noordpool rond te varen (en dit voor het eerst in 12000 jaar... ), de jaarlijkse mega bosbranden, orkanen en cyclonen en de gevolgen ervan (Birma : 100000 doden), de escalerende toestand van het kruidvat India en hun editie van 9/11, de verslechterende situatie tussen dat zelfde India en de buren uit Pakistan, de historische benoeming van een kleurling tot president van de V.S. en de onrealistische verwachtingspatronen in dit verband, de verder verzieking van de maatschappij en zijn allesoverheersende media, de bevrijding van Betancour, de dood van o.a. Newman, Bo Didley, Odetta en Hugo Claus, de schande van de Olympische show in de gele hel, de godenverheerlijking in de vorm van Phelps, Bolt en andere dubieuze recordhouders, de verdere groei van de ik-maatschappij...

In België bleek 2008 het jaar van de complete politieke apathie en chaos. Yves Leterme wordt de Marseillaise zingende, neergesabeld nog voor hij in functie treedt als premier en door de oppositie, de franstaligen en de media gelyncht. BHV wordt een scheet in een fles, de begroting is een klucht, het asieldossier hapert en alles wat illegaal het land binnensijpelt blijft maar eisen, hongerstaken en kraanklimmen. In 2008 zijnd de schandalen ontelbaar en nooit gezien : Belirasj is een informant van de Staatsveiligheid hoewel de man 6 moorden op z'n kerfstok blijkt te hebben, Patrick Dewael blinkt uit in het promotie-schandaal met politie-topman Koeckelberghs en schuift bij de regeringsdoorstart gewoon naar de veilige post van Kamervoorzitter, De Gucht geeft wederom blijk van nutteloosheid in het Congo-dossier en weert zich als een duivel in een wijwatervat, wanneer misbruik van voorkennis wordt vermoed bij het massaal verkopen van Fortis-aandelen door zijn naasten, De Crem ontpopt zich binnen de 24 uur na zijn aanstelling tot de idioot der idioten binnen de politiek en stuurt op eigen houtje een paar bierbuik-militairen en een viertal oude straaljagers naar Afghanistan, diezelfde De Crem (Crembo) rekent via zijn kabinet af met een bloggende barmeid die zijn bachanale zuiperijen de wereld in stuurt, Van Deurzen red net op tijd de meubelen wanneer een (wederom allochtone) crimineel vervroegd uit de gevangenis dreigt vrij te komen na een stompzinnige procedurefout, maar wordt in het Fortis-dossier afgemaakt wegens vermeende inbreuk op de scheiding der machten, Leterme wordt uiteindelijk op het offerblok afgeslacht waarbij de pers op schandalige wijze z'n objectieve boekje te buiten gaat. Voor het overige is het land in 2008 amper 4 maanden bestuurd, staan we er economisch en financieel rampzalig voor en worden we voor 2009 bedreigd door een massale hoeveelheid bedrijfs-en persoonlijkse faillisementen, ontslagen, nooit geziene sociale onrust, gezinsdrama's en echtscheidingspieken. De meute blijft ook in 2009 krampachtig consumeren, maar doet dat op aangepaste wijze. De jeugd blijft ook in 2009 een verderzetting van een verloren consumptiegeneratie, zonder ziel, zonder idealen (met uitzondering van alles wat koopbaar is), zonder fierheid. Het woord "jeugd van tegenwoordig" blijft in 2009 onheroepelijk een scheldwoord. De vliegreizen zullen minder talrijk worden geboekt, er zal massaal met goedkope maatschappijen worden gevlogen, een grootschalige falingsgolf zal een nooit geziene hoeveelheid bedrijven wegspoelen, de belgische politiek zal onmondig blijven, sluikstorters zullen meer dan ooit besparen op afvalverwerkingskosten, belgische filialen van multi-nationals zullen massaal worden bedreigd en hun deuren sluiten (de auto-industrie op kop), bouwovertredingen zullen meer dan ooit welig tieren dankzij een versoepelde wetgeving (bedankt Leterme), chinese overnemers zullen de markt blijven verwoesten, de crisis zal toeslaan op plaatsen waar men de overconsumptie aanbidt (o.a. China, Dubai...), de consumptieslaafjes zullen het grootste deel van hun aankopen verrichten tijdens de koopjes (lees, als uitgehongerde roofdieren zullen sommigen zich op hun prooien gooien). De nieuwe regering Van Rompuy zal het naar alle waarschijnlijkheid niet langer uitzingen dan de volgende Europese verkiezingen, waarna het wegens totaal machteloos in dringende dossiers, al snel zal worden "hertekend". De verkiezingen brengen ongetwijfeld een ruk naar rechts teweeg, hoewel Vlaanderen vooral in slechte tijden een tjeevenstaat blijft, dankzij een intussen overheersende hoeveelheid gepensioneerden. De Vlaamse frustratie (om de verloren spaarcenten, de verloren koopkracht, de verloren rijkdoms-ijdelheid, de verloren jobs, de verloren 2e auto...) in de vorm van een rechtse of christen-democratischje stem. Uiteraard zal de intussen immens populaire NVA-er Bart De Wever ook een pak stemmen binnenhalen (met dank aan de VRT). De klimaattop zal net als Kyoto nergens toe leiden wegens te grote belangenverschillen. De wereld zal intussen verder draaien naar een nieuwe oudejaarsnacht en tegen dan zijn er weer ontelbaar meer tonnen CO2 in de atmosfeer gepompt, ontelbaar meer natuurlijke bronnen verwoest, gekapt, gevist, gepompt, ontgonnen, ontelbaar meer nutteloze berichten over sport (lees doping) en zijn vedetten de wereld ingestuurd, ontelbaar meer oren verwoest door de lawaai-terreur in de vorm van beukende oordoppen, ontelbaar meer nonsense-berichten over mode, trends, de Beckhams en ander populair ongedierte gelezen en nagestreefd, een pak bekende mensen overleden (met of zonder massa-histerie tot gevolg), een pak nieuwe hebberige mensjes geboren, ontelbaar meer m² vermenselijkt via ontginning, landbouw, verstedelijking, verharding allerhande, ontelbaar meer afvalstoffen en vergif geproduceert en in het milieu gedumpt, ontelbaar meer zielen geslachtofferd in nutteloze mensjes-oorlogen, ontelbaar meer nutteloze discussies, rapporten, vergaderingen, besluiten gepubliceerd die steeds weer hetzelfde verhaal vertellen : het gaat niet goed met de mensheid. De natuur wacht intussen rustig af en gaat zijn gang. Het schoenendragende virus tot welke wij allen behoren bestaat echter in een veel kortere tijdsschaal... 2008 was op alle vlak één der donkerste jaren uit de na-oorlogse tijd en helaas : het ergste moet nog komen. Dit is nog maar het begin. Nochthans is de balans eerder opvallend als men het heeft over economische recessie : hoe minder geld, hoe minder consumptie, hoe minder consumptie hoe minder vervuiling en afval, hoe meer crisis hoe lager de levensverwachting, hoe minder hebzucht hoe meer menselijke warmte. Ik vrees echter dat een te grote destabilisatie van onze Westerse heb- en ik-cultuur, sneller dan in het verleden, zal leiden tot verlies van ethiek en moraal. M.a.w. hoe meer er te verliezen valt, hoe hoger de prijs die sommigen hiervoor willen betalen. In de slechtste tijden geldt dan ook de vuistregel ; niet de honger, niet de dorst, niet de koude, niet de armoede maar de soortgenoten vormen het gevaar. In dergelijke extreme termen hoeven wij, rijken der aarde, nog niet te denken. Voor anderen op deze overvolle aardkloot is dat even anders. In 2009 zal de wereld alleen maar slechter af zijn dan in 2008. Helaas.