De Gek Gedraaide Wereld

1. Oefeningen in sprakeloosheid De kans is groot dat de 21e eeuw ‘de eeuw der catastrofes’ wordt. De voortgaande demografische explosie van de mens en al de gerelateerde gevolgen (vervuiling, uitputting van onvervangbare grond, explosief verlies aan biodiversiteit, groei der sociale ongelijkheid, opwarming van het klimaat met al haar gevolgen, technologische versnelling, het gat in de ozonlaag, ontbossing, groeiende watertekorten, dualisering van de maatschappij onder druk van de neoliberale globalisering, groei van de 4e wereld, uitbreken en uitbreiden van ziekten en epidemieën (Aids, Malaria…), opflakkeren van ‘uitgeroeide’ ziekten, oncontroleerbare groei van megasteden, doorbraak van de criminele economie en georganiseerde misdaad, machteloosheid van de staat, desintegratie van de welvaartsstaat, woekerende macht van megaconcerns, aanhoudende migratiegolven, fundamentalisme en xenofobie, gelijklopen van rijkdom met het verlies aan morele waarden en een g...

Ik kwam naar deze verre plaats langs een lang gestrekte rechte lijn, met grote snelheid meegevoerd in de buik van de grote ijzeren vogel. Ik kwam naar daar waar de ooievaars heen vliegen als het in het Noorden kouder wordt, naar daar waar de blanke man een indringer blijft.In dat verre gebied hoopte ik te mogen aanschouwen wat mijn liefde voor dit continent aan fantasie had laten dromen.Ik kwam en zag de dreigende neushoorns, de frêle elegantie der giraffes, de dartelende impala’s, de listige aapjes en de schichtige mangoesten. Scholen vis van wel 500 verschillende kleuren zwommen mij voorbij in de oceaan waar India aan de overkant rustig lag te baden. Enorme zeeschildpadden hielden mijn zinnen scherp op de bodem vol koraal terwijl arendsroggen perfect schenen te weten naar waar ze zwommen als was het lucht dat hun “vleugels” stuwde.Ik kwam en zag de zonsopkomst op een desolaat strand, verbaasd vergezeld van miljoenen krabben en een paar inheemse vroege vissers, hun enige bezit h...

Een misantroop wantrouwt, volgens wetenschappelijk omschrijving, op onverbeterlijke wijze "de mensen" en combineert dat met een kritische (lees veelal pessimistische) visie op de samenleving. Zou ik in mijn streven naar alleen zijn misantropische trekjes hebben ? Indien ik de standaardomschrijving van een misontroop op mezelf reflecteer kom ik tot volgende vaststelling.  Ik ben heel humaan en vertoon sociaal gedrag en ben dus niet per sé asociaal of het tegenovergestelde van een humanist. Alleen overvalt mij vaak de hunker naar afzondering van de samenleving, uitgelokt door desillusie en een ongeloof in de mogelijkheid van mensen om op harmonieuze wijze met elkaar en met de natuur om te gaan. Soms is het mijn wens een heremiet te zijn, levend met een minimum aan benodigdheden. Alle andere levende wezens kennen geen andere manier van leven. Het armoede-percentage bij alle andere levende aardwezens schijnt nul te zijn... Waarschijnlijk is deze hunker en dit gedrag een gevolg...

In deze moderne consumptietijden moet alles flitsend en hip zijn. Plots ontstaat een onderwerp waarover iedereen het (om één of andere bizarre reden)heeft. Na een tijdje gaat dat onderwerp vervelen en verdwijnt het terug uit de dagdagelijkse gesprekken en uit de media. Binnenkort is het weer 'volle bak' op dat vlak met de nakende nationale verkiezingen. Een groot deel van ons overbevolkte land, neemt die dag ongetwijfeld zijn extra-vervuilende dikke 4x4 om er naar het stembureau mee te trekken, want tegen dan is het juni en is de 'Al Gore-CO2-hype' lang vergeten. De natuur en het klimaat in het bijzonder hebben echter lak aan hypes... maar dat nieuws staat binnen enkele weken waarschijnlijk niet meer op de voorpagina's. De meesten zullen hun gemoed, achteraf gezien, even hebben gesust met een korte koerswijziging in hun vervuilend gedrag, maar zullen uiteindelijk niks hebben veranderd aan hun finale milieuverloederings-bijdrage. Sommige idioten zullen zelfs nooit ...

"Life is what's happening, while planning other things". John Lennon

De voorbije dagen is een nieuwkomer verschenen op de Vlaamse wegen : het smogalarm. Een pak reacties wijzen wederom op de bijwijlen hilarische mentaliteit, die ons veel te verwend volkje dagelijks ten toon spreidt. Met het verbond sneller te rijden dan 90 km./u lijkt sommigen een basisrecht ontnomen. De voorspelbare argumentatie over mogelijke boetes, is niet aan de orde. Iedereen is ruimschoots op tijd verwittigd. Het werd in alle avondjournaals de dag vooraf duidelijk aangegeven. Achteraf komen klagen dat men geverbaliseerd wordt is des te makkelijk. Het feit dat de regel in Vlaanderen geldt en niet elders, doet niet ter zake. Wie in Vlaanderen bolt, dient zich aan de Vlaamse regels te houden. De rest wordt door de verkozen politiek bepaald. Bovendien merkte ik deze morgen, op dag 2 van het smog-alarm, nog steeds een pak chauffeurs die zich van de regel niks aantrokken. Dergelijke maatregelen zijn meteorologisch gelinkt en kunnen onmogelijk lang vooraf worden bekendgemaakt. Ze kome...

Steeds meer onvrede bepaald het beeld van onze moderne maatschappij, steeds meer mensen leiden aan depressies, steeds meer stoppen slaan door, steeds meer egoïsme (niet in het minst aangaande ons milieu en zijn verwoesting) wordt ons deel. Misschien is het wel omdat onze maatschappij langzaam gek is gaan draaien van de niet aflatende prestatiedruk, die ons dagdagelijks wordt opgelegd. Iedereen wil eruit springen, hip, opvallend, speciaal, de sterkste, de slimste, de mooiste zijn. Iedereen wil erbij horen, vooral niet saai of onaantrekkelijk, maar des te werelds, intelligent en welvarend zijn. Er wordt eindeloos gestreefd naar status en erkenning, naar het mooiste stuk grond of grootste huis, naar de meest idyllische vakantie en de benijdenswaardigste carrière, naar de meest ideale partner met de spannendste seks, naar het meest perfecte gezin met de voorbeeldigste kinderen. Iedereen lijkt beroemd te willen worden, op televisie te willen komen, zich te spiegelen aan opgedrongen irreë...