De Gek Gedraaide Wereld

De CITES-conferentie 2010 over de handel in bedreigde planten en dieren is geëindigd in een grote teleurstelling. Zoals gebruikelijk wonnen de economische belangen het van het gezond verstand en blijft de mens al te graag heerser over leven en dood van mede-aardbewoners. Al wie serieus werk wil maken van de bescherming van dier- en plantensoorten wordt met verstomming geslagen. Alle belangrijke voorstellen om vissen en koraal te beschermen tegen overmatige handel haalden het niet. Zo werd het voorstel van Monaco om de handel in Atlantische blauwvintonijn helemaal te verbieden (door plaatsing op Lijst 1) weggestemd. Ook voorstellen om de handel in rood en roze koraal, en in haaien aan banden te leggen (plaatsing op Lijst 2) haalden het niet. Aanvankelijk zou alleen voor de haringhaai een vangstbeperking gaan gelden, maar dit besluit werd op de allerlaatste dag teruggedraaid. Het is beschamend om te zien hoe de de meeste landen die bij het verdrag zijn aangesloten, economische en politi...

Laten we eerlijk zijn : net als de zomer, de lente en de herfst heeft de winter zo zijn positieve kanten. De lelijkheid van het al te vaak kapotgebouwde landschap wordt met wat geluk af en toe bedekt door een witte mantel. Het is de tijd van huiselijke gezelligheid bij een knetterende kachel, de tijd ook van een verwarmende whiskey bij een dampende kop koffie, vroege duisternis en korte dagen. De natuur rust uit en ontdoet zich van oude demonen. Alles staat in het teken van "een tandje minder". De winter van 09-10 blijkt echter zo ongemeen hard, dat het nu echt wel genoeg is geweest. Weldra komt de bloemenpracht en het diepe groen van de lente terug, weldra voelen we weer de warmte van de zonnestralen en fluiten de vogels hun vroege lied. De winter heeft voor wat mij betreft zijn tijd gehad. Nu wordt het nog even doorbijten tot de na-winterese buien en de typisch vlaamse wielerwedstrijden achter de rug zijn. Als winterse afsluiter breng ik eind februari, naar jaarlijkse tradi...

365 dagen zijn voorbij gegaan. Het nieuwe jaartal is 2010 en ook nu weet niemand wat komen zal. Er zijn aanwijzigen maar daar blijft het dan ook bij. De economie zal minder snel herstellen dan sommigen beweren, het klimaat zal zijn destabilisatie verder laten blijken via grillige "uitzonderlijke" weersverschijnselen, sportwedstrijden zullen weer verdiende en onverdiende winnaars voortbrengen, comebacks zullen voor sommigen weer succesvol blijken en voor anderen eindigen in mineur, oorlogen en gewapende conflicten zullen weer losbarsten net als massieve bosbranden, mega-aardbevingen, overstromingen, orkanen en allerlei andere natuurrampen. Weer zal er geleuterd en gepalaverd worden om allerlei onderwerpen (klimaat, olie, kern- en andere energie, binnen- en buitenlandse politiek...) met als enig hoofddoel de eigen macht en status, weer zullen noord en zuid, links en rechts, chinezen en niet-Chinezen, joden en moslims, Amerikanen en andere wereldburgers het niet met elkaar e...

De « klimaattop » in Kopenhagen is zoals verwacht uitgedraaid op een mislukking. Een lege, nietsomvattende eindtekst is het resultaat… een deal om de onderhandelaars geen gezichtsverlies te laten leiden. Al even voorspelbaar als het compleet mislukken van dit CO2-brakende circus was het feit dat China aan de basis ligt ervan. China heeft ergens onderweg besloten om de absolute vijand (het kapitalisme) te vernietigen via diens eigen systeem. Daarom moet voor China alles wijken om het einddoel te bereiken : het verworden tot de absolute wereldheerser via totale controle op de wereldeconomie als grootste economische macht. China heeft lak aan opgelegde milieunormen. De economische groei is absolute prioriteit. De economisch aftakelende V.S. kan hier niks tegen inbrengen, zelfs niet met de politieke superhero Barack Obama. De arme landen roeren zich intussen ook heftig en spreken zelfs van het slechtste akkoord allertijden (cfr. Soedan). Los van de vraag of een dergelijke schurkens...

Dat ecologie en economie niet samengaan (hoewel dit de natte droom blijft van veel idealisten) blijkt nogmaals uit het afvalprobleem en de crisis. De logica dat minder economische activiteit automatisch leidt tot minder productie van rotzooi blijkt nu al uit de in elkaar gezakte Vlaamse afvalberg. Hoe minder economische activiteit, hoe minder productie. Hoe minder productie, hoe minder ontginning en uitputting van allerhande grondstoffen. Hoe minder productie, hoe minder werk. Hoe minder werk, hoe minder consumptie en hoe meer duurzaam-/spaarzaamheid. Hoe minder consumptie en productie, hoe minder afval in het landschap, in de lucht,in de waterlopen en in de zeeën. Kortom, hoe kan men geloofwaardig de “man in de straat” aanmanen tot duurzamer leven, als men aan de andere kant vooral massief die dekselse economie op gang wenst te krijgen ? We moeten als verantwoordelijke burger vooral onze impact op het milieu minimaliseren, maar intussen behandelt de maatschappij de burger dagel...

Peter Tom Jones (Onderzoeksmanager Industriële Ecologie KU Leuven) en Vicky De Meyere (politicologe) publiceerden in de Morgen van 12/11/09 volgend artikel : De klimaatonderhandelingen van afgelopen week in Barcelona zijn 'mislukt' en hebben 'het pessimisme verder gevoed'. Met minder dan een maand te gaan voor de 'beslissende' VN-klimaattop in Kopenhagen, smelt de hoop op een wettelijk bindend internationaal klimaatakkoord. De zojuist mislukte onderhandelingsronde in Barcelona heeft het pessimisme verder gevoed. De hooggespannen verwachtingen worden door de groten der aarde teruggeschroefd. Zij willen immers geen gezichtsverlies lijden als het flink zou mislopen in de Deense hoofdstad. Insiders beweren nu dat het best mogelijke resultaat een politiek akkoord zou zijn waarin men het eens wordt over enkele belangrijke principes (daling uitstoot, financiering aanpassing en technologieoverdracht, beperking ontbossing) zonder de harde cijfers in te vullen. Die h...

Onder de juk van koloniale schuldgevoelens en van twee, door nationalisme gevoede wereldoorlogen, heeft het oude “Europa” sedert het einde van WO2 energiek een “sociale – etische en moreel aanvaardbare gelijkheid van alle volkeren nagestreefd. Vooral de bevrijdende jaren zestig, tijdperk waarin het vrije denken vooral werd gerelateerd aan links progressieve denkpatronen, hebben ervoor gezorgd dat wij nu, anno 2009, nog steeds worden geconfronteerd met een onmogelijkheid om elke discussie aangaande “gelijkheid van kansen” rationeel te benaderen. Elke vorm van kritisch denken vereist steeds weer opnieuw een “niet-racistische verantwoording”. Helaas wordt vandaag de dag machteloos en gelaten gereageerd op het achterblijven van hele generaties allochtonen en op de vorming van een etnische onderklasse. Waarom denken we het ons te kunnen veroorloven generaties immigranten te zien mislukken en een verondersteld reservoir aan talent onbenut te laten? En waaraan ontlenen we het vertrouwen dat...