De Gek Gedraaide Wereld

In het kille ochtengloren groette de zon de vruchtbare Nijlvallei. Geruisloos zweefden we boven de armtierige plattelandshuisjes met hun veel te kroostrijke, op hun dak slapende gezinnen.

Wat gaat de tijd snel. Te snel. Het is intussen zomer en de winterse kaalheid van het noordelijke kille Vlaamse land, heeft plaatsgemaakt voor het diepgroene  landschap dat me dierbaar is.  Mijn thuisactiviteiten, waaronder het tikken van allerlei (al dan niet verkeerde) visies op deze blog, maakte even plaats voor een welverdiende adempauze. Het bezoek aan mijn tweede thuis is intussen ook alweer een deel van mijn levensgeschiedenis en de tocht bleek bij momenten memorabel. Ginds zag ik de zonsopkomst in het kille ochtendgloren, boven de vruchtbare Nijl-vallei. Geruisloos zweefden we boven de armtierige plattelandshuisjes en hun veel te kroostrijke, op het dak slapende, gezinnen, Ik droomde weg in de grandeur van het “Old Winter Palace” en haar lang vervlogen tijden, nipte whiskey en rookte tabak in de fluwelen zetels waar Lord Carter ooit zijn verkenningstochten uitwerkte. Ik wierp mezelf terug in een lang, voorgoed vervlogen tijd. Constant bedacht ik in hoeverre deze v...

Er was eens een koning van een onmetelijk groot en machtig land. Als een mooie jonge god zat hij op zijn prachtige troon van parels en diamanten, op een kussentje van het zuiverste gouddraad. Hij had een ravissante gemalin, die kon zingen met de verleidelijkste engelenstem, en voorbeeldige, ja zelfs knappe, kinderen die vlijtig studeerden en in hun vrije uren ravotten in zijn bossen en zijn uitgestrekte landerijen. Zijn schatkist zat boordevol dukaten. Zijn boomgaarden glommen van de goudvinken, zijn parken weergalmden van de nachtegalen. In zijn vijvers blonken de karpers. Zijn zeeën barstten uit hun voegen van de garnaal en de sprot, de kabeljauw en de haring. Toch was de koning een beetje ongelukkig. Hij verveelde zich. Hij vond zijn land eentonig en saai. Al dat groen was zo grijs. Er gebeurde nooit eens wat. Hij wou dat er meer bewoog. Dat zijn land attractiever en pro-actiever werd. Dus liet hij van heinde en ver plannenmakers aanrukken. Karrenvrachten ideeën, initiatieven en pro...

Now is the time to go back. The deep awaits me, ready to embrace the vulerable me. A soft breeze from the North will caress my face and the blue will show me peace, silence and vanishing beauty. I’ll feel, embrace and breed the sea, my beloved Red Sea.

I. HET PROBLEEM In de ecologie is er sprake van “overbevolking” als een soort de draagkracht van zijn ecologisch gebied uitput. In 1804 bedroeg de wereldbevolking 1 miljard mensen, in 1927 waren dat er dubbel zoveel, in 1959 werden het er 3 miljard, in 1974 4 miljard. In 1986 klokte de teller af op 5 miljard, in 1999 werd de 6 miljard bereikt. Vandaag staan we op het punt van 7 miljard mensen te tellen op Aarde.De wereldbevolking is de voorbij eeuw verviervoudigd. Stillaan stelt zich de dringende vraag of deze groei niet moet worden beperkt - stopgezet, om het voor de mens onontbeerlijke systeem aarde te vrijwaren van verdere vernietiging. II. WERELDBEVOLKING EN MIGRATIE Het aantal rijken op aarde verminderd terwijl de armeren steeds talrijker zijn (armoede en grote gezinnen lopen vaak similair) en migreren. Waar werkgelegenheid/geld is, komen mensen. Waar massieve volksverhuizing plaatsvindt stijgt het risico op sociale conflicten. Hoeveel menselijke conflicten verdraagt onz...

Sommige dagen vraagt een mens zich af wat anderen bezielt. Waarom ze laten blijken dat je ongewenst bent. Waarom ze te kennen geven dat je er niet bijhoort. Andere dagen is dat een geruststelling.

Hier, vanachter deze zwak verlichte schrijftafel, ergens in het feestvermoeide Amsterdam, bedenk ik dat het tijd is voor een balans van een voorbijgevlogen jaar. Het is tijd voor 2008. De drang naar helderheid in de chaos van alles wat bestaat, maakt nu eenmaal dat het menselijk wezen ooit een cijfermatige indeling aan dit bestaan gaf. Een indeling, die de mens in staat moest stellen te beseffen wanneer wat gebeurde of kwam, een indeling waardoor we de tijd konden achterna hollen. Voor mezelf wens ik dat 2008 een jaar wordt vol rust, ver weg van wat ik 'de grote mallemolen der mensjes' ben gaan noemen. Elk jaar opnieuw wordt onze planeet een minder leefbare plaats, elk jaar opnieuw vervagen de normen een ietsje meer, elk jaar opnieuw zijn er talloze voornemens en vage beloftes en worden de eisen verscherpt, de lat verhoogd.De kleine luis die ik ben in deze zwaar verloederde pels, kan stillaan enkel nog zijn eigen waarden nastreven en zorgen voor dat kleine straaltje zonneschij...