De Gek Gedraaide Wereld

September... Nooit is het weggegaan, de afkeer voor deze dag. De start van het nieuwe schooljaar. De plotse vervijfvoudiging van verkeer, stress en drukte alom. Korte metten met het ongedwongen sfeertje van "les vacances". De laatste festivaldeuntjes worden ingezet, de Tour de France lang weg uit Parijs. 1 september... mijn kalendermetafoor voor de almaar hollende moderne tijd en zijn verplichte "vooruitgang". Er moet geleerd, gepresteerd, geoptimaliseerd, geprepareerd. Allen op de roetsjbaan van de gek gedraaide ratrace. De files worden langer, de prestatiedruk vergroot. De klok tikt plots weer sneller, de snee wordt danig weer gescherpt. De zomerse onbezorgdheid heeft zijn tijd gehad. De mallemolen van de moderne tijd en zijn gejaagde flauwekul draait weldra weer op volle toeren. Mogen is verleden tijd, het is nu weer van moeten. Echter, voor wie het echt wil is er nog steeds het zachtmoedige van het simpele geluk. Landelijk leven is hierbij mijn mooiste leve...

Onze samenleving wordt gedomineerd door de neoliberale meritocratie.  Het gevolg is o.a. dat de graaicultuur op intrieste wijze alles en overal is en de samenleving domineert.   Kort samengevat: alles is een product en winst zet de t oon, met efficiëntie als schaamlapje. Het ziekenhuis is een zorgbedrijf, de universiteit een kenniseconomie. Patiënten zijn cliënten, werknemers fulltime equivalenten. We worden allemaal 'gemanaged'. Voor alles gelden rankings, benchmarks en je financiering hangt van je output af. Of die nu meetbaar is of niet. Zelf moet je het maken. Bedoeld wordt: beter zijn dan de andere die sowieso een concurrent is. Daardoor is niemand te vertrouwen. Slaag je niet, dan is het jouw schuld. Te weinig talent, te weinig inzet, maar jouw schuld. Iedereen is uit op eigen profijt. Snelheid en flexibiliteit zijn een must. Je moet jezelf voortdurend verkopen. En iedereen wordt permanent geëvalueerd via criteria waar hij geen zeggenschap over heeft. Rangschik en gooi...

In 2014 hebben 56.509 mensen zorg gekregen in de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (CGG). Wie op zoek is naar hulp, moet heel wat geduld hebben. Gemiddeld duurt het 86 dagen (!!!) vooraleer je aan het tweede gesprek kan beginnen, wat meestal de start van de feitelijke behandeling is.  We doen er dus met zijn allen best alles aan, om het kopje fris en rechtop te houden... Dat dit zomaar kan, in één van de rijkste landen ter wereld is een regelrechte schande.  Twee vragen werpen zich meteen op ; de eerste is waarom hulpverstrekking zo lamentabel blijft als het gaat om geestelijke ziekenzorg, de tweede is waarom het aantal hulpzoekenden blijft groeien als nooit tevoren. Misschien is het omdat we steeds beter en sneller moeten zijn, of onszelf dat willen opleggen ?   Hoeveel sneller kan het in de toekomst nog met de maatschappij ? Het lijkt alsof we allen steeds vaker beseffen dat onze “gelukkige” leefwereld is verziekt. Er is inderdaad een groeiende prestatiedruk die ...

Volgens de Living Planet Index is de biodiversiteit op aarde tot 40 procent achteruit gegaan tegenover 1970. Het nieuwe natuurdecreet zal de situatie in Vlaanderen er ook niet op verbeteren, vrezen drie betrokken natuurverenigingen.  Er wordt actie gevoerd en de aanhangers zijn verbolgen.  Echter, wie de hand in eigen boezem steekt moet toegeven dat de schuld vooral bij onszelf ligt als het gaat om het verdwenen landelijke karakter van Vlaanderen.  Wij leven nu eenmaal in één van de drukst bevolkte gebieden van België. Ieder mekkert maar over groen maar denkt daarbij steeds maar aan zichzelf. Intussen klagen we erop los dat de huizen onbetaalbaar zijn geworden en dat de economie niet draait.  We tellen 7 miljoen ingeschreven voertuigen in een land met 11 miljoen inwoners en consumeren ons krom.  We vinden bouwen nog steeds een goede investering en de bouwkavels blijven als paddenstoelen uit de grond rijzen, gevuld met mensen die houden van onze natuur.  W...

Zwervend over Valkenberg, Berendries en Vossenhol vordert hij, liefst in het gezelschap van enkel weer en wind, door het verlaten landschap. Elke wegel is hem bekend, elk spoor van de gek gedraaide wereld en diens jachtigheid gaat hij uit de weg. Hij is zijn eigen, noest trappende beste vriend. Tot zeldzaamheid is hij verworden, een stille dappere pedaleur, zonder franjes of kapsones, met uitsterven bedreigd door de waan van de commercie. De vooruitgang van de tijd is zijn eeuwige opponent. Af en toe is er pap in de benen, maar altijd zijn de kuiten van arduin, hard en onvergankelijk, geboetseerd door de vele tochten en door de muizenissen in de kop. Het fluiten van de wind, de zuurstof in de regen, het striemen van de hagel, het branden van de zon, samen vormen ze zijn peloton. Heel af en toe groeien vleugels, op zijn door de wind gekromde rug. Hij fladdert dan elke helling op, als een vluchtige vogel, weg van de mensenmassa en de wereld van beton. Voor hem geen hart...

Ergens onderweg hebben wij onszelf wijsgemaakt dat al wie het druk heeft belangrijk is.  Immers, waarom zou diegene het anders altijd zo druk hebben ?  Drukke bazen, drukke collega’s, drukke vrienden, drukke kennissen, drukke mensen in de media, kortom… overal heeft iedereen het druk.  Vandaag de dag is dat verworden tot een neurose.  Iedereen holt maar. Iedereen heeft alleen maar echt belangrijke dingen te doen.  Het lijkt een makkelijke manier om te zien wie ertoe doet en wie niet.  Wie vult zijn leven in op de belagrijkste wijze ?  Wie het druk heeft doet ertoe, wie het niet druk heeft is lui of minder belangrijk, of beiden. Althans, dat is onze maatschappij gaan geloven. Dus… hop ! Met zijn allen lekker druk doen. Het verklaart de rits mensen om ons heen die het steeds druk hebben.  Wie zich voordoet als zijnde drukbezet, geeft de schijn dat het professioneel en sociaal goed gaat en wordt bijgevolg, vooral op het werk, met rust gelaten....