De Gek Gedraaide Wereld

We leven in een hectische tijd, waarbij het economische denken zich meer en meer in de verschillende vakgebieden nestelt.  Zelfs de gezondheidszorg en het onderwijs worden erdoor ingekapseld.  "Beleidsnormen, targetbepaling, assessment, swot-analyses, accreditaties, het-meten-is-weten-principe" zijn holle termen die de betrokken slachtoffers permanent onder druk zetten.  Hoofdverpleegkundigen en docenten worden geleidelijk aan managers. De werkgevers bepalen een strikt kader, waarbij de werknemer steeds minder zeggenschap krijgt, maar eerder blootgesteld wordt aan meer controles, evaluaties en functioneringsgesprekken.  Het diffuus beleidsplan wordt weinig concreet gecommuniceerd en de werknemers komen meer en meer in een soort strak keurslijf terecht, waar menselijkheid en creativiteit minder mogelijkheden krijgen om te ontplooien.  Ondanks deze beperkingen in persoonlijke vrijheid, wordt er verwacht dat de werknemer uiterst flexibel, vitaal en mentaal fi...

Filosoof Stephan Huijboom publiceerde volgend opiniestuk in "De Volkskrant" van 22/05/16 :  Zin geven aan het leven is essentieel voor ieder mens, maar de 'legitieme' mogelijkheden daartoe worden bepaald door onze samenleving. Tegenwoordig stelt het dominante zingevingsverhaal dat we in een consumptie- en participatiesamenleving wonen, een maatschappij waarin Economische Groei door noeste arbeid het Hoogste Goed is. We kunnen weliswaar gelukkig zijn in een dergelijke samenleving, maar de komende decennia zullen we hoogstwaarschijnlijk merken dat er iets begint te knagen. Meerdere redenen maken dit aannemelijk. Ten eerste zal de nu al ontoereikende werkgelegenheid blijven dalen wegens automatiseringsprocessen en zal ergens in de eerste helft van deze eeuw het kwartje vallen dat niet iedereen in klassieke zin - middels betaalde arbeid - kan blijven 'participeren'.  Ten tweede komt de heilige graal van Economische Groei in toenemende mate ten goede aan ...

Ontluisterende cijfers geven aan dat 16,6 % (!) van de zelfstandigen in België leeft onder de armoedegrens van 833 €/maand. 20 % leeft "rijkelijk" in overeenstemming met de al te vaak afgunstige fantasie der niet-zelfstandigen, maar die 20 % bestaat grotendeels uit vrije beroepen. Vooral zelfstandigen in de handel en de landbouw hebben het steeds harder te verduren. Geen sociale opvang bij ziekte, geen vakantiegeld, maximaal één jaar een (kleine) aan te vragen uitkering onder bepaalde voorwaarden bij faillissement, geen pensioen die naam waardig. Als het economisch tegenzit is de strop zelden veraf. Stress en eindeloze zorgen maken het leven van de zelfstandige al te vaak tot weinig benijdenswaardig. De netten van de fiscus zijn de laatste jaren dermate aangespannen dat rijkelijk vloeiend zwartgeld helaas een hard in stand gehouden fabel is geworden. Denk maar aan de witte kas in de horeca. Vertekende cijfers omtrent het inkomen zijn lang niet bepalend meer. De zelfstandige...

September... Nooit is het weggegaan, de afkeer voor deze dag. De start van het nieuwe schooljaar. De plotse vervijfvoudiging van verkeer, stress en drukte alom. Korte metten met het ongedwongen sfeertje van "les vacances". De laatste festivaldeuntjes worden ingezet, de Tour de France lang weg uit Parijs. 1 september... mijn kalendermetafoor voor de almaar hollende moderne tijd en zijn verplichte "vooruitgang". Er moet geleerd, gepresteerd, geoptimaliseerd, geprepareerd. Allen op de roetsjbaan van de gek gedraaide ratrace. De files worden langer, de prestatiedruk vergroot. De klok tikt plots weer sneller, de snee wordt danig weer gescherpt. De zomerse onbezorgdheid heeft zijn tijd gehad. De mallemolen van de moderne tijd en zijn gejaagde flauwekul draait weldra weer op volle toeren. Mogen is verleden tijd, het is nu weer van moeten. Echter, voor wie het echt wil is er nog steeds het zachtmoedige van het simpele geluk. Landelijk leven is hierbij mijn mooiste leve...

Onze samenleving wordt gedomineerd door de neoliberale meritocratie.  Het gevolg is o.a. dat de graaicultuur op intrieste wijze alles en overal is en de samenleving domineert.   Kort samengevat: alles is een product en winst zet de t oon, met efficiëntie als schaamlapje. Het ziekenhuis is een zorgbedrijf, de universiteit een kenniseconomie. Patiënten zijn cliënten, werknemers fulltime equivalenten. We worden allemaal 'gemanaged'. Voor alles gelden rankings, benchmarks en je financiering hangt van je output af. Of die nu meetbaar is of niet. Zelf moet je het maken. Bedoeld wordt: beter zijn dan de andere die sowieso een concurrent is. Daardoor is niemand te vertrouwen. Slaag je niet, dan is het jouw schuld. Te weinig talent, te weinig inzet, maar jouw schuld. Iedereen is uit op eigen profijt. Snelheid en flexibiliteit zijn een must. Je moet jezelf voortdurend verkopen. En iedereen wordt permanent geëvalueerd via criteria waar hij geen zeggenschap over heeft. Rangschik en gooi...

In 2014 hebben 56.509 mensen zorg gekregen in de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (CGG). Wie op zoek is naar hulp, moet heel wat geduld hebben. Gemiddeld duurt het 86 dagen (!!!) vooraleer je aan het tweede gesprek kan beginnen, wat meestal de start van de feitelijke behandeling is.  We doen er dus met zijn allen best alles aan, om het kopje fris en rechtop te houden... Dat dit zomaar kan, in één van de rijkste landen ter wereld is een regelrechte schande.  Twee vragen werpen zich meteen op ; de eerste is waarom hulpverstrekking zo lamentabel blijft als het gaat om geestelijke ziekenzorg, de tweede is waarom het aantal hulpzoekenden blijft groeien als nooit tevoren. Misschien is het omdat we steeds beter en sneller moeten zijn, of onszelf dat willen opleggen ?   Hoeveel sneller kan het in de toekomst nog met de maatschappij ? Het lijkt alsof we allen steeds vaker beseffen dat onze “gelukkige” leefwereld is verziekt. Er is inderdaad een groeiende prestatiedruk die ...

Volgens de Living Planet Index is de biodiversiteit op aarde tot 40 procent achteruit gegaan tegenover 1970. Het nieuwe natuurdecreet zal de situatie in Vlaanderen er ook niet op verbeteren, vrezen drie betrokken natuurverenigingen.  Er wordt actie gevoerd en de aanhangers zijn verbolgen.  Echter, wie de hand in eigen boezem steekt moet toegeven dat de schuld vooral bij onszelf ligt als het gaat om het verdwenen landelijke karakter van Vlaanderen.  Wij leven nu eenmaal in één van de drukst bevolkte gebieden van België. Ieder mekkert maar over groen maar denkt daarbij steeds maar aan zichzelf. Intussen klagen we erop los dat de huizen onbetaalbaar zijn geworden en dat de economie niet draait.  We tellen 7 miljoen ingeschreven voertuigen in een land met 11 miljoen inwoners en consumeren ons krom.  We vinden bouwen nog steeds een goede investering en de bouwkavels blijven als paddenstoelen uit de grond rijzen, gevuld met mensen die houden van onze natuur.  W...