De Gek Gedraaide Wereld

In 1972 werd door de zogenaamde Club van Rome een rapport voorgesteld, welke de draagkracht van onze planeet Aarde onderzocht op het gebied van consumptie en productie. Het besluit was dat er grenzen zijn aan de groei. Die eindigheid werd voelbaar door de eerste oliecrisis in 1974. Vijf jaar later leerde de wereld de term 'broeikaseffect' kennen tijdens de eerste World Climate Conference. In 1987 wees de V.N. voor het eerst op de nood aan een wereldwijde 'duurzame' ontwikkeling' via het 'Our Common Future'-rapport. In 1988 hield men het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) boven de doopvont. De politieke wereldleiding werd zich van bepaalde, zeer urgente problemen bewust, maar de ononderbroken expansiedrang, gestuwd door de klassieke kapitalistische economie in combinatie met "alles oplossende technologie en wetenschap", bleef hardnekkig doorwoekeren. Kenmerkend voor de actuele, zogenaamd razendsnel evoluerende technologie en wetenschap...

Ik ben sociaal zonder de grens van mijn authenticiteit aan te tasten. Ik draag de pijn van de afwijzing omwille van de echtheid, wetenschap, rechtvaardigheid, artesticiteit, barmhartigheid... Ik tracht steeds de drijfveren van groepsgedrag en de processen welke deze met zich meebrengen, scherp te doorzien en niet onbezonnen met de kudde de sloot in te springen. Ik ben openminded, en daarom overtuigd atheist. Geen religie kan het bestaan verklaren. Ik luister naar mijn intuitie en streef steeds maximale harmonie met de mij omringende natuur na. Ik kijk vol verwondering naar de sterren en blijf ademloos bij de schoonheid van de diepzee, eindeloze wouden, dreiging van het oerwoud, uitgestrektheid van woestijnen, ongerepte stukken Aarde die mij nog resten. Ik ben een non-conformist.

Het drama van de mensheid is dat redeloosheid altijd triomfeert in de naam van de rede.

Prof. Paul Ehrlich, Professor Biologie en Professor in bevolkingsstudies aan de Stanford Universiteit, is een internationaal prominent ecologist en specialist in evolutieleer. Tijdens deze lezing vergelijkt hij de inhoud van zijn boek "The Population Bomb" uit 1968 met de actuele realiteit. De lezing dateert van 2009 en werd opgenomen aan de Stanford Universiteit USA.

Het jaar 2010 is voorbij. Men noeme het gerust een rampjaar. Naast de voor zich sprekende hallucinante opeenvolging van rampen en negatieve berichten vallen vooral enkele trends te onthouden ; o.a. de Keeling curve. Deze curve werd in 1958 door Charles David Keeling voorgesteld en geeft gedetailleerde data weer van atmosferische CO2-concentraties. De eerste meting gaf aan dat die toen 310 ppm (parts per million, bvb. 310 liter in een loods van een miljoen liter inhoud) bedroeg. Helaas is deze curve ononderbroken door blijven stijgen tot de actuele 390 ppm. De resultaten worden qua betrouwbaarheid erkend dankzij o.a. jaarlijkse schommelingen ten gevolge van seizoenswisselingen in het noorderlijk halfrond en vergelijkbare gegevens tussen verschillende meetpunten. Algemeen wordt aangenomen dat deze doorlopende toename te wijten is aan het stijgend verbruik van fossiele brandstoffen sinds de industriële revolutie. Als we dit verbruik niet kunnen vertragen of stilleggen, halen we tegen he...

De opluchting bij de onderhandelaars in Cancùn was groot. Na het diplomatieke fiasco in Kopenhagen zijn de bijna 200 landen van de wereld erin geslaagd om tot een akkoord te komen waarin een aantal afspraken voor toekomstig klimaatbeleid worden vastgelegd. De opluchting bij de onderhandelaars in Cancùn was dan ook groot. Kort samengevat is men vooral tevreden dat het proces van multilaterale onderhandelingen binnen het VN-systeem niet is afgeschreven. “We hebben het vertrouwen en de hoop hersteld”, zo stelde de Mexicaanse voorzitter. Vertrouwen in het systeem van onderhandelingen met alle landen samen, en hoop dat er toch een groot internationaal verdrag kan komen om de klimaatproblematiek aan te pakken. Een herhaling van Kopenhagen zou in ieder geval geleid hebben tot een zeer grote scepsis in zowel proces als mogelijke uitkomst. Er is dus gevorderd, zei het met muizestapjes.Meteen lieten sommigen zich betrappen op grootspraak. “Groot diplomatiek succes” en zelfs “geopolitieke gevolge...